Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 27 listopada 2023 r., II Ka 657/23

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 27 listopada 2023 r., II Ka 657/23

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 657/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 27 listopada 2023r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Agata Kowalska (spr.)

6 Sędziowie:

7 SO Agnieszka Karłowicz

8 SO Anita Kowalczyk- Makuła

9 Protokolant:

10 st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

11 przy udziale prokuratora Moniki Zimnoch – Branickiej

12 po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2023 r.

13 sprawy T. J.

14 oskarżonego z art. 177 § 2 kk

15 na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim

17 z dnia 4 maja 2023 r. sygn. akt II K 1042/22

18 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

19 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. J. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem kosztów obrony sprawowanej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

20 III. zasądza od oskarżonego T. J. na rzecz oskarżycieli posiłkowych E. B. i P. B. po 840 zł tytułem zwrotu kosztów procesu związanych z udziałem ich pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;

21 IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w pozostałej części zwalnia go od wydatków stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.

Uzasadnienie

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II Ka 657/23

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 2

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 maja 2023 r. w sprawie II K 1042/22

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca

35 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☐ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.3.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☒

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☐

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☐

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 1.4. Wnioski

68 ☒

69 uchylenie

70 ☒

71 zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

73 2.1. Ustalenie faktów

74 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 --------

81 ---------------

82 ----------------------------------------------------------------------

83 -----------------------

84 ---------

85 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 --------

92 ---------------

93 ----------------------------------------------------------------------

94 -----------------------

95 ------------

96 2.2. Ocena dowodów

97 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

98 Lp. faktu z pkt 2.1.1

99 Dowód

100 Zwięźle o powodach uznania dowodu

101 -----------------

102 ---------------------------------

103 -------------------------------------------------------------------------------

104 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

105 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

106 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

109 ----------------------

110 ---------------------------------------

111 ----------------------------------------------------------------------------

112 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

113 Lp.

114 Zarzut

115 1.

116 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony T. J. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 177 § 2 kk jadąc samochodem ze znaczną prędkością i bez uprawnień, przy niedostatecznym uwzględnieniu znacznego przyczynienia się tego małoletniego pokrzywdzonego, który był bez opieki i kasku i tym samym wymierzenie oskarżonemu kary bezwzględnej, a nie jak należało przyjąć - kary mieszanej.

117 ☐ zasadny

118 ☐ częściowo zasadny

119 ☒ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

121 Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego okazał się niezasadny, co skutkowało nieuwzględnieniem apelacji.

122 Na wstępie należy zauważyć, że obrońca kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w zakresie ewentualnego przyczynienia się pokrzywdzonego do zaistnienia wypadku, co zdaniem skarżącego nie zostało uwzględnione przy wymiarze kary orzeczonej wobec T. J.. Zdaniem Sądu Okręgowego, zarzut ten, jak i przedstawiona na jego poparcie argumentacja są chybione. Bezspornym jest, że pokrzywdzony A. B. w chwili zdarzenia miał ukończone 12 lat. Z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.) w zw. z art. 89 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 821 z późn. zm.) wynika, że ustawodawca uznaje dzieci począwszy od 7 roku życia za zdolne do kierowania swoim postępowaniem w sposób umożliwiający im unikanie zagrożeń w ruchu drogowym i nie wymaga nadzoru opiekuna nad małoletnim podczas jego poruszania się po drodze publicznej. Po ukończeniu 10 roku życia może zaś poruszać się rowerem bez nadzoru osób starszych. Jak wynika z zeznań P. B., pokrzywdzony znał podstawowe zasady uczestniczenia w ruchu drogowym, posiadał kartę rowerową i nie istniały żadne przeciwskazania dotyczące samodzielnego przemieszczania się przez niego po drodze publicznej. Obowiązku pozostawania tegoż małoletniego pod opieką nie nakładały żadne przepisy prawne, zatem mógł być samodzielnym uczestnikiem ruchu. Podobna sytuacja zachodzi w związku z podnoszonym przez skarżącego faktem poruszania się pokrzywdzonego bez kasku ochronnego. Prawo nie zobowiązuje rowerzystów do korzystania z tej formy ochrony, a w przełożeniu na okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie należy podkreślić, iż pokrzywdzony przez ten fakt nie przyczynił się w żadnym stopniu do zaistnienia zdarzenia, natomiast wysuwanie wniosków o ewentualnych mniej poważnych skutkach wypadku w przypadku zastosowania takiej ochrony ma charakter polemiczny. Podobnie, należy odrzucić argument skarżącego dotyczący poruszania się pokrzywdzonego po przejściu dla pieszych na rowerze i wjechania pod koła samochodu, którym kierował oskarżony. W aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy w postaci nagrania z monitoringu, który zarejestrował bezpośrednio przebieg zdarzenia i korelował z treścią depozycji świadków, zwłaszcza M. G.. Jak wynika ze wspomnianego materiału, pokrzywdzony nie wtargnął na przejście, ponieważ najpierw zszedł z roweru, aby upewnić się co do możliwości bezpiecznego przekroczenia jedni, wszedł na przejście, a następnie znajdując się już na pasach i widząc udzielone mu pierwszeństwo przez samochód znajdujący się na prawym pasie jezdni wsiadł na rower, zapewne w tym celu, aby szybko je opuścić. Nadmienić należy, że z opinii T. S. - biegłego z zakresu wypadków i zdarzeń drogowych, wobec której nie zgłaszano zastrzeżeń podczas prowadzonego postępowania jasno wynika, iż bezpośrednią przyczyną zaistnienia wypadku było niezachowanie należytej ostrożności przez oskarżonego. Dla stwierdzenia przyczynienia się do wypadku nie wystarczy natomiast samo stwierdzenie naruszenia reguły ostrożności, ale należy wykazać, że to zachowanie w realiach badanej sprawy miało wpływ na zaistniałe zdarzenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2022 r. III KK 355/22 LEX nr 3482615). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, aby fakt poruszania się przez pokrzywdzonego przez pewien odcinek przejścia dla pieszych na rowerze miało wpływ na zaistnienie zdarzenia. W odniesieniu do przestępstw polegających na naruszeniu reguł ostrożności ustalony musi być związek pomiędzy naruszeniem przez współuczestnika ruchu określonej reguły bezpieczeństwa a zmaterializowaniem się samego zdarzenia, zaistnieniem skutku, polegający na tym, że sprawca narusza tę regułę ostrożności, która miała zapobiec realizacji czynu zabronionego na tej drodze, na której w rzeczywistości on nastąpił ( Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2010 r., II KK 306/09) . Niewątpliwie takiego związku w okolicznościach przedmiotowego postępowania nie można się doszukać.

123 Sąd odwoławczy nie podzielił także argumentów skarżącego obrońcy przedstawionych na poparcie wniosku o złagodzenie wymierzonej kary. Zaznaczyć należy, że za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k., sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Wymierzonej oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu stopnia naruszenia przez sprawcę reguł bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ich wagi i natężenia oraz tragicznego skutku jego działania, nie sposób uznać za rażąco surową. Fakt posiadania przez oskarżonego małoletniego dziecka nie może wpływać na wymiar kary jako okoliczność łagodząca, gdyż z tej okoliczności można wręcz wywodzić większą odpowiedzialność, jaką powinien legitymować się oskarżony, a z prowadzenia samochodu bez wymaganych uprawnień, bez ukończenia kursu, a ponadto brawurowo, nasuwają się wnioski wprost przeciwne. Nie przekonuje też propozycja orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dłuższy, aniżeli orzeczono, z jednoczesnym orzeczeniem kary łagodniejszej, albowiem oskarżony dotychczas przez wiele lat poruszał się w ogóle bez wymaganych uprawnień, lekceważąc ten fakt, toteż wątpliwe w rezultatach w aspekcie wychowawczym i zapobiegawczym byłoby wydłużenie przedmiotowego zakazu kosztem orzeczonej kary. Reasumując należy stwierdzić, że Sąd meriti w sposób prawidłowy dostrzegł wszelkie okoliczności obciążające i łagodzące, a także nadał im odpowiednią rangę. Niewątpliwie, m.in. ze względu na skutki czynu, stopień jego społecznej szkodliwości należało uznać za znaczny. Na korzyść oskarżonego należy uwzględnić wyrażoną przez niego skruchę i chęć zadośćuczynienia za swój czyn, co zostało zauważone przez Sąd orzekający, jednak w świetle okoliczności tegoż zdarzenia drogowego, przesłanki tej nie można przeceniać. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy uznał, iż orzeczona kara, wspomniany środek karny i częściowe zadośćuczynienie niezamykające ewentualnego dalszego dochodzenia roszczeń na drodze postępowania cywilnego, stanowią adekwatne rozstrzygnięcie uwzględniające stopień społecznej szkodliwości czynu i zawinienia oskarżonego, wypełniając dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. i spełniając swoje cele, w tym zwłaszcza funkcję prewencyjną, co czyni zarzut i wniosek skarżącego niezasadnymi.

124 Na zakończenie rozważań należy zaznaczyć, że skarżący słusznie zauważył, iż Sąd Rejonowy błędnie wskazał w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego wyroku na możliwość ewentualnego odbywania kary w warunkach dozoru elektronicznego po odbyciu roku i 6 miesięcy kary pozbawienia wolności przez oskarżonego, co jednoznacznie przy orzeczonym wymiarze kary wykluczają przepisy kodeksu karnego wykonawczego w art. 43la § 1 pkt 1. Jednakże ta omyłka niewątpliwie ma marginalne znaczenie i nie miała wpływu na treść zaskarżonego wyroku, a same aspekty związane z wykonywaniem orzeczonej kary nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania.

125 Wniosek

126 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu stosownej kary mieszanej zgodnie z art. 37b k.k. oraz w wyższym wymiarze zadośćuczynienia i zakazu prowadzenia pojazdów, ewentualnie uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

127 ☐ zasadny

128 ☐ częściowo zasadny

129 ☒ niezasadny

130 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

131 Wobec niezasadności zarzut podniesionego przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie.

132 Lp.

133 Zarzut

134 2.

135 Oskarżony zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

136 1. Brak możliwości obrony jego praw;

137 2. Brak możliwości odbycia połowy kary z 3 lat w systemie dozoru elektronicznego, czego nie przewiduje kodeks karny wykonawczy.

138 ☐ zasadny

139 ☐ częściowo zasadny

140 ☒ niezasadny

141 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

142 Zarzuty podniesione przez oskarżonego okazały się niezasadne i w konsekwencji apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Co do części wskazanych przez skarżącego kwestii, tj. przyznania się do winy, wyrażenia skruchy, ewentualnego przyczynienia się pokrzywdzonego z uwagi na poruszanie się bez kasku ochronnego oraz podnoszonych kwestii związanych z wymiarem orzeczonej kary, Sąd Okręgowy odniósł się w rubryce 3.1 (apelacja obrońcy oskarżonego), toteż nie ma konieczności powielania treści niniejszego uzasadnienia w tym miejscu.

143 Oskarżony wskazał również, iż nie został poinformowany o terminie pierwszej rozprawy,

144 a następnie przed drugim terminem rozprawy jego obrońca wypowiedział mu upoważnienie do obrony, o czym dowiedział się na rozprawie, co finalnie miało skutkować pozbawieniem go prawa do obrony, czyli obrazy art. 6 k.p.k. Odnosząc się do pierwszej okoliczności należy zauważyć, iż o rozprawie w dniu 2 marca 2023 r. oskarżony został powiadomiony prawidłowo. Zawiadomienie przesłane na wskazany przez niego adres, nie zostało przez niego odebrane pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki (k. 186). Oskarżony w toku postępowania został pouczony o obowiązku zawiadamiania o każdej zmianie miejsca zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie (k.189-191). Zatem ewentualne ujemne skutki niedoręczenia mu zawiadomienia są wynikiem niezachowania przez niego należytej staranności i niedochowania przez niego obowiązków procesowych. Zaznaczenia wymaga, że pomimo nieobecności oskarżonego, w rozprawie uczestniczył jego obrońca. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybień ze strony obrońcy oskarżonego, które pozbawiłyby T. J. prawa do obrony w toczącym się procesie. Jak wynika z akt sprawy, obrońca wypowiedziała upoważnienie do obrony 21 kwietnia 2023 r. (cztery dni przed rozprawą), uzgadniając z oskarżonym, że ten zwalnia ją z pełnienia funkcji. Ponadto, oskarżony uczestniczył w kolejnej rozprawie, miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń. Ustanowiono mu także na jego wniosek obrońcę z urzędu (k. 352). W związku z tym nie można przyjąć, aby jego prawa w toczącym się procesie zostały naruszone. Zważywszy na przytoczone wyżej okoliczności, również ten zarzut należało uznać za niezasadny.

145 Wniosek

146 Wniosek apelacyjny oskarżonego został sformułowany

147 w uzasadnieniu środka odwoławczego i dotyczył wymierzenia mu kary mieszanej w postaci 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne przez okres 5 lat, ponadto orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na 10 lat oraz środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia w wysokości 50.000 złotych.

148 ☐ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☒ niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

152 Ze względu na bezzasadność zarzutów podniesionych przez oskarżonego, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie, co uzasadniono powyżej.

153 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

154 1.

155 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

156 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

157 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

158 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

159 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

160 1.

161 Przedmiot utrzymania w mocy

162 Zaskarżony wyrok w całości.

163 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

164 Wskazano w rubrykach 3.1 i 3.2. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

165 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

166 1.

167 Przedmiot i zakres zmiany

168 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

169 Zwięźle o powodach zmiany

170 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

171 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

172 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

173 1.1.

174 --------------------------------------------------------------------------------------------------

175 ☐ art. 439 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

178 2.1.

179 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

180 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

181 Zwięźle o powodach uchylenia

182 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

183 3.1.

184 Konieczność umorzenia postępowania

185 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

186 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

187 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

188 4.1.

189 -----------------------------------------------------------------------------------------------

190 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

191 Zwięźle o powodach uchylenia

192 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

193 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

194 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

195 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

196 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

197 Przytoczyć okoliczności

198 ----------------------

199 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

200 6. Koszty Procesu

201 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

202 Przytoczyć okoliczności

203 II

204 Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. J. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem kosztów obrony sprawowanej z urzędu

205 w postępowaniu odwoławczym zgodnie ze stawkami określonymi w § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

III

206 Zasądzono od oskarżonego T. J. na rzecz oskarżycieli posiłkowych E. B. i P. B. po 840 zł tytułem zwrotu kosztów procesu związanych z udziałem ich pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym według stawek wynikających z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

207 IV

208 Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, natomiast ze względu na przesłanki wynikające z art. 624 § 1 k.p.k., tj. konieczność odbycia kary izolacyjnej oraz nałożone na niego w wyroku obowiązki o charakterze kompensacyjnym, w pozostałej części zwolniono go od wydatków stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.

209 7. PODPIS

210 1.3. Granice zaskarżenia

211 Kolejny numer załącznika

212 1

213 Podmiot wnoszący apelację

214 Obrońca

215 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

216 Wyrok w całości

217 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

218 ☒ na korzyść

219 ☐ na niekorzyść

220 ☒ w całości

221 ☐ w części

222 ☐

223 co do winy

224 ☐

225 co do kary

226 ☐

227 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

228 1.3.2. Podniesione zarzuty

229 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

230 ☐

231 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

232 ☐

233 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

234 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

235 ☐

236 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

237 ☒

238 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

239 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

240 ☐

241 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

242 ☐

243 art. 439 k.p.k.

244 ☐

245 brak zarzutów

246 1.4. Wnioski

247 ☒

248 uchylenie

249 ☒

250 zmiana

251 1.3. Granice zaskarżenia

252 Kolejny numer załącznika

253 2

254 Podmiot wnoszący apelację

255 Oskarżony

256 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

257 Wyrok w całości

258 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

259 ☒ na korzyść

260 ☐ na niekorzyść

261 ☒ w całości

262 ☐ w części

263 ☐

264 co do winy

265 ☐

266 co do kary

267 ☐

268 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

269 1.3.2. Podniesione zarzuty

270 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

271 ☐

272 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

273 ☐

274 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

275 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

276 ☒

277 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

278 ☐

279 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

280 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

281 ☐

282 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

283 ☐

284 art. 439 k.p.k.

285 ☐

286 brak zarzutów

287 1.4. Wnioski

288 ☐

289 uchylenie

290 ☒

291 zmiana