Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 4 września 2024 r., II Ka 413/24

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 4 września 2024 r., II Ka 413/24

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 413/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 4 września 2024r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 Sędzia SO Grażyna Jaszczuk

6 Sędziowie:

7 SO Karol Troć (spr.)

8 SO Agnieszka Karłowicz

9 Protokolant:

10 st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak

11 przy udziale Prokuratora Mariusza Semeniuka

12 po rozpoznaniu w dniu 4 września 2024 r.

13 sprawy P. K.

14 oskarżonego z art. 160 § 2 kk

15 na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

17 z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II K 708/23

18 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż ustala, że oskarżony P. K. w dniu 14 października 2023 roku w Ł., w woj. (...), naraził swą niespełna czteromiesięczną, urodzoną (...), córkę G. K., co do której ciążył na nim obowiązek opieki, na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości i trzymając ją na rękach, upuścił ją na podłogę z wysokości co najmniej metra, wskutek czego małoletnia doznała ogólnego potłuczenia oraz stłuczenia głowy,

19 II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy,

20 III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) za reprezentowanie małoletniej oskarżycielki posiłkowej G. K. z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

21 IV. zwalnia oskarżycielkę posiłkową G. K. od opłaty za II instancję i przypadającej na nią części wydatków postępowania odwoławczego stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.

Uzasadnienie

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II Ka 413/24

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 2

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 26 marca 2024 r. w sprawie II K 708/23

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☐ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☒ inny – kurator małoletniej oskarżycielki posiłkowej

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☐ na korzyść

40 ☒ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.3.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☒

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☒

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☐

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 1.4. Wnioski

68 ☒

69 uchylenie

70 ☒

71 zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

73 2.1. Ustalenie faktów

74 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 ------------

81 ---------------

82 ----------------------------------------------------------------------

83 ------------------------

84 --------

85 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 ----------

92 -----------------

93 ---------------------------------------------------------------------

94 ------------------------

95 ---------

96 2.2. Ocena dowodów

97 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

98 Lp. faktu z pkt 2.1.1

99 Dowód

100 Zwięźle o powodach uznania dowodu

101 ------------------

102 -------------------------------

103 -------------------------------------------------------------------------------

104 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

105 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

106 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

109 -----------------------

110 ----------------------------------------

111 ---------------------------------------------------------------------------------

112 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

113 Lp.

114 Zarzut

115 1.

116 I. Obraza przepisów prawa karnego procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegająca na wadliwej ocenie wyjaśnień P. K. oraz zeznań J. W. złożonych na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r., a także obdarzeniem depozycji A. Z. i M. D. walorem wiarogodności jedynie co do relacji o stanie emocjonalnym świadków i emocjonalnych relacji uczestników zdarzenia, co skutkowało przyjęciem że inkryminowanie zachowanie oskarżonego polegało jedynie na nieostrożnym odłożeniu dziecka na kanapę, podczas gdy z zeznań J. W. złożonych w toku postępowania przygotowawczego oraz depozycji A. Z. i M. D., opisujących przebieg zdarzenia z relacji K. I., a także z zapisów dokumentacji medycznej z przeprowadzonego wywiadu lekarskiego wynika, że zachowanie P. K. polegało na tym, że znajdując się w stanie nietrzeźwości co najmniej upuścił z rąk swoją czteromiesięczną córkę G. K. na podłogę;

117 II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść a polegający na uznaniu, że wina i społeczna szkodliwość czynu P. K. nie są znaczne, podczas gdy rodzaj zagrożonego dobra prawnego - zdrowie czteromiesięcznej córki, okoliczności popełnienia czynu, w tym znajdowanie się P. K. w stanie znacznej nietrzeźwości, sposób zachowania sprawcy - upuszczenie dziecka z wysokości około 1 metra na podłoże oraz bezpośrednio poprzedzająca zdarzenie agresywna postawa oskarżonego wobec matki dziecka, powodują iż stopień winy i społecznej szkodliwość czynu nie uzasadnia zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania.

118 ☐ zasadny

119 ☒ częściowo zasadny

120 ☐ niezasadny

121 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

122 Na wstępie wskazać należy, że pomimo braku wniosku oskarżyciela publicznego o sporządzenie i nadesłanie uzasadnienia wyroku odwoławczego, celowym było rozważenie wniesionej apelacji, albowiem podniesione w niej zarzuty stanowiły podstawę do dokonania zmian w zaskarżonym wyroku.

123 Sąd Okręgowy po dokonaniu analizy akt postępowania, w świetle złożonego środka odwoławczego, dopatrzył się uchybień przepisów proceduralnych, których dopuścił się Sąd Rejonowy w postaci nieprawidłowo ocenionego materiału dowodowego i następnie błędnie ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego, skutkujących koniecznością poczynienia zmian w zaskarżonym wyroku w zakresie zmodyfikowania treści przypisanego oskarżonemu czynu. Niemniej jednak, zdaniem Sądu II instancji, właściwie już oceniony materiał dowodowy i prawidłowo ustalony na jego podstawie stan faktyczny, nie wpłynął istotnie na postrzeganie stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oraz na pozostałe przesłanki stosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania i tym samym nie uzasadniał uwzględnienia apelacji w tym zakresie.

124 Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie przyznać rację należy skarżącemu, iż fakt odmówienia składania zeznań przez K. I. nie dyskwalifikuje możliwości i zasadności uwzględnienia materiału dowodowego w postaci zeznań świadków, w celu ustalenia okoliczności, o których K. I. relacjonowała bezpośrednio do nich w trakcie przeprowadzanej interwencji, opierając się na jej przekazach. W takim przypadku o uwzględnieniu dowodów i określeniu wartości depozycji decyduje ich jasność, logiczność, korelacja z pozostałym materiałem dowodowym oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 7 k.p.k. Przyznać rację należało Sądowi, że K. I. znajdowała się w sytuacji niezwykle emocjonalnej, jednakże nie należało z racji tego lekceważyć wiarygodności opisu sytuacji, który przekazała A. Z. i M. D., albowiem odbyło się to spontanicznie, a co najważniejsze, miało swoje odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym. A. Z. wypowiedział się jasno i szczegółowo na temat informacji, jakie wówczas uzyskał od matki dziecka na temat przyczyny upadku dziecka na podłogę. Podobne informacje pochodzą od świadka M. D. – funkcjonariuszki Policji, która spójnie i wiarygodnie wskazała o zrelacjonowanym jej przebiegu zdarzenia przez J. W. oraz samego oskarżonego. Co prawda, wspomina także o podawanym przez K. I. fakcie rzucenia dziecka na podłogę przez P. K., jednakże właśnie ten fragment zeznań należało poczytywać jako wyraz dynamiki stresogennej sytuacji i niemożliwości obiektywnego przekazania wszystkich informacji przez matkę dziecka, a tym samym nieobdarzenie tego twierdzenia walorem wiarygodności, było właściwe. Wskazać należy, że A. Z. i M. D. w swych zeznaniach byli wiarygodni także z tego względu, że mogli oceniać sytuację obiektywnie, albowiem nie byli stronami konfliktu pomiędzy K. I. a oskarżonym. Odnosząc się zaś do zeznań J. W. – matki K. I., zauważyć należało ich niejasność i niekonsekwencję w zakresie, w jakim wskazywała na przyczynę upadku dziecka na podłogę, w kontekście spowodowania tego zachowaniem oskarżonego. Z zeznań złożonych na etapie postępowania przygotowawczego wynika, że dziecko upadło na podłogę w wyniku wypadnięcia z rąk oskarżonego będącego w pozycji stojącej bądź oskarżony nim rzucił, a następnie podniósł z podłogi i rzucił na kanapę (k. 8). W przesłuchaniu przed Sądem zaś świadek zeznała, iż oskarżony położył dziecko na łóżku, po czym ono zsunęło się na podłogę, bo to było nisko (k. 197). Z całokształtu tych zeznań jednoznacznie wynika, że J. W. w późniejszym etapie postępowania starała się minimalizować winę oskarżonego, podkreślając przy tym kilkakrotnie poprawę jego zachowania i jego rolę związaną ze wsparciem finansowym K. I. oraz małoletniej oskarżycielki posiłkowej, co zwiększało wymaganą ostrożność przy ich analizie. Wersja wydarzeń przedstawiana przez J. W. podczas drugiego przesłuchania, a którą również próbował forsować oskarżony świadcząca o tym, że małoletnia oskarżycielka posiłkowa miałaby po wcześniejszym odłożeniu spaść z kanapy, nie zasługiwała na uwzględnienie. Takiemu przebiegowi zdarzenia przeczą powyższe ustalenia, wynikające także z dokumentacji medycznej z (...) Szpitala Wojewódzkiego w S. oraz SPZOZ w Ł., gdzie w wywiadzie umieszczono informację o rzuceniu dziecka na podłogę, natomiast brak jest jakichkolwiek informacji o upadku z łóżka. Na względzie mieć należy, co wynika również z zeznań J. W. w odniesieniu do małoletniej oskarżycielki posiłkowej, że czteromiesięczne dziecko nie jest w stanie dynamicznie, samodzielnie wykonywać ruchów na boki, mogących skutkować niekontrolowanym przekręcaniem się na bok i upadkiem z łóżka. Zgodnie z depozycjami tego świadka, dziecko miało znajdować się w pozycji równoległej do brzegu kanapy, a więc w takiej sytuacji tylko ruch na bok mógł spowodować upadek (k. 198). Sąd Okręgowy zważył, że w części określenia przyczyny upadku dziecka na podłogę, na uwzględnienie zasługiwały te depozycje świadka z postępowania przygotowawczego w zakresie, w jakim J. W. zeznała, że oskarżony upuścił dziecko, albowiem te zeznania były szczere, logiczne i korespondowały z przytoczonym powyżej materiałem dowodowym. Z uwagi na to co już wskazano wcześniej, negatywnie należało ocenić także wyjaśnienia oskarżonego, którego podawana wersja wydarzeń nie mogła się ostać, albowiem była sprzeczna z wiarygodnymi ustaleniami, o których już wyczerpująco wypowiedziano się powyżej i stanowiła jedynie przyjętą linię obrony. Oskarżony przyznał się do wcześniejszego spożywania alkoholu i krytycznie ocenił swoje naganne zachowanie, jednakże jego wyjaśnienia nie pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego, dotyczącego samego przebiegu upadku dziecka na podłogę.

125 Drugi z podniesionych zarzutów związany jest z oceną winy i społecznej szkodliwości czynu, którą dokonał Sąd meriti, a które wraz z pozostałymi przesłankami z art. 66 § 1 i 2 k.k. umożliwiały skorzystanie z dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Sąd Okręgowy pomimo dokonanej zmiany w opisie czynu przypisanemu oskarżonemu nie dopatrzył się okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zasadność poczytywania winy i społecznej szkodliwości czynu jako znacznych. Działanie oskarżonego nie cechowało się celowością, choć niewątpliwie miało związek ze znajdowaniem się przez niego w stanie nietrzeźwości, co oczywiście zasługuje na potępienie. Obrażenia jakich doznała małoletnia oskarżycielka posiłkowa fortunnie nie okazały się poważne – odniosła ogólne potłuczenia oraz stłuczenie głowy. Na względzie mieć należało, że oskarżony dostrzegł naganność swego zachowania, które miało charakter incydentalny, wyraził skruchę i podjął się terapii odwykowej. W kwestionariuszu wywiadu środowiskowego sporządzonym przez kuratora sądowego znajdują się informacje, które pozwalają na wyciągnięcie wniosków o pozytywnej prognozie kryminologicznej wobec oskarżonego. Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, a po przedmiotowym zdarzeniu jego zachowanie kształtuje się właściwie, poczuwa się do obowiązku pomocy względem swojej konkubiny i małoletniej córki, o czym zeznawała także J. W.. Ponadto okoliczności, o których wspomina skarżący, dotyczą przede wszystkim wydarzeń poprzedzających inkryminowany czyn i odnoszą się w swej istocie do relacji oskarżonego z jego konkubiną. Wobec oskarżonego zachodzą pozostałe przesłanki wskazane w art. 66 § 1 i 2 k.k., w tym dotychczasowa niekaralność, czego w sprawie nie kwestionowano. Zdaniem Sądu Okręgowego, oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, a orzeczony wobec niego maksymalny – 3 letni okres próby oraz wskazane w pierwszoinstancyjnym wyroku środki probacji, zapewnią należytą tego gwarancję.

126 Wniosek

127 Oskarżyciel publiczny podczas rozprawy apelacyjnej zmodyfikował wniosek apelacji w ten sposób, że wniósł o skazanie oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby z pozostawieniem orzeczonych środków ze wskazaniem innej ich podstawy. Wniósł również o orzeczenie nawiązki na rzecz małoletniej w wyższej kwocie, wskazanej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.

128 ☐ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☒ niezasadny

131 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

132 Zarzuty apelacyjne oskarżyciela publicznego okazały się częściowo słuszne, jednakże w zakresie, który nie uzasadniał uwzględnienia sformułowanego wniosku. W odniesieniu do wnioskowanego orzeczenia wyższej kwoty nawiązki, Sąd wypowiedział się w części odpowiadającej apelacji kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej.

133 Lp.

134 Zarzut

135 2.

136 I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na niesłusznym uznaniu, iż wina i społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu P. K. nie jest znaczna - co stanowiło podstawę do warunkowego umorzenia postępowania karnego, w sytuacji gdy całokształt okoliczności mających wpływ na ocenę stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, w tym przede wszystkim sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru, motywacja sprawcy, sposób zachowania się oskarżonego, umyślność oraz motywy jego działania, rodzaj naruszonego dobra chronionego prawem, winny doprowadzić do uznania, iż stopień społecznej szkodliwości czynu i wina są znaczne, a w konsekwencji należało skazać oskarżonego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

137 II. rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego nawiązki na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 1000 zł, w sytuacji, gdy kwota ta jest rażąco za niska i nie stanowi dla oskarżonego żadnej dolegliwości i nie stanowi dla pokrzywdzonej jakiegokolwiek realnego zadośćuczynienia.

138 ☐ zasadny

139 ☐ częściowo zasadny

140 ☒ niezasadny

141 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

142 Kurator oskarżycielki posiłkowej podniosła zarzut tożsamy z zarzutem oskarżyciela publicznego, który co do istoty poruszał te same kwestie i dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych, które miały znaczenie przy określeniu winy i społecznej szkodliwości inkryminowanego czynu, uzasadniającemu warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego. Ze względu na zachowanie przejrzystości niniejszego uzasadnienia, niecelowym byłoby powielanie tożsamej treści. W rubryce 3.1. Sąd Okręgowy wyczerpująco opisał przesłanki, jakimi kierował się utrzymując w mocy wyrok Sądu meriti w przedmiotowym zakresie, uwzględniając dodatkowo poczynioną zmianę w opisie czynu. Niemniej jednak zwrócić uwagę można na to, że argumentacja zastosowana przez skarżącą opiera się głównie na polemice i nie uzasadnia dostatecznie przytoczonych przez skarżącą tez. Dla przykładu można podać negowanie incydentalnego charakteru zdarzenia, a także wątpliwości związane z uświadomieniem sobie przez oskarżonego naganności jego zachowania. Skarżąca na poparcie swego stanowiska nie przedstawia żadnych konkretnych dowodów, a wysunięte przez nią tezy stoją wręcz w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, opisanym w rubryce 3.1.

143 Drugiego z podniesionych zarzutów, tj. zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego nawiązki na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 1000 zł, również nie można uznać za słuszny. Za rażącą niewspółmierność można uznać taką, która jest istotna, wyraźna i ewidentnie dostrzegalna w zwyczajowym odbiorze, czego nie można dopatrzeć się w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W przedmiotowej sprawie, uwzględniając wagę wyrządzonej szkody, a także możliwości zarobkowe oskarżonego, nieposiadanie przez niego znaczącego majątku, a przede wszystkim fakt, że utrzymuje on konkubinę K. I. oraz małoletnią oskarżycielkę posiłkową, niecelowym byłoby obciążenie oskarżonego środkiem kompensacyjnym w większej wysokości. Ponadto zauważyć należy, że wysokość nawiązki jest adekwatna do okoliczności sprawy, odpowiada wyrządzonej przez oskarżonego szkodzie, stanowi dla niego wymierną dolegliwość i tym samym nie można jej postrzegać jako rażąco łagodnej, co czyni zarzut skarżącej chybionym.

144 Wniosek

145 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

146 ☐ zasadny

147 ☐ częściowo zasadny

148 ☒ niezasadny

149 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

150 Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie.

151 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

152 1.

153 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

154 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

155 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

156 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

157 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

158 1.

159 Przedmiot utrzymania w mocy

160 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 26 marca 2024 r. w sprawie II K 708/23 za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w rubryce 5.2.

161 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

162 Wskazano w rubrykach 3.1. oraz 3.2. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

163 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

164 1.

165 Przedmiot i zakres zmiany

166 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 26 marca 2024 r. w sprawie II K 708/23 w zakresie ustalenia w opisie przypisanego czynu, że oskarżony P. K. w dniu 14 października 2023 roku w Ł., w woj. (...), naraził swą niespełna czteromiesięczną, urodzoną (...), córkę G. K., co do której ciążył na nim obowiązek opieki, na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości i trzymając ją na rękach, upuścił ją na podłogę z wysokości co najmniej metra, wskutek czego małoletnia doznała ogólnego potłuczenia oraz stłuczenia głowy

167 Zwięźle o powodach zmiany

168 Taki zakres zmiany uzasadnił częściowo uwzględniony zarzut oskarżyciela publicznego, który został rozważony w rubryce 3.1.

169 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

170 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

171 1.1.

172 --------------------------------------------------------------------------------------------------

173 ☐ art. 439 k.p.k.

174 Zwięźle o powodach uchylenia

175 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

176 2.1.

177 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

178 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

181 3.1.

182 Konieczność umorzenia postępowania

183 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

184 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

185 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

186 4.1.

187 -----------------------------------------------------------------------------------------------

188 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

189 Zwięźle o powodach uchylenia

190 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

191 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

192 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

193 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

194 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

195 Przytoczyć okoliczności

196 --------------------------

197 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

198 6. Koszty Procesu

199 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

200 Przytoczyć okoliczności

III, IV.

201 Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) za reprezentowanie małoletniej oskarżycielki posiłkowej G. K. z urzędu w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 99³ § 3 kro, zgodnie ze stawkami określonymi w § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

202 W związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 624 k.p.k., Sąd Okręgowy zwolnił oskarżycielkę posiłkową G. K. od opłaty za II instancję i przypadającej na nią części wydatków postępowania odwoławczego stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.

203 7. PODPIS

204 1.3. Granice zaskarżenia

205 Kolejny numer załącznika

206 1

207 Podmiot wnoszący apelację

208 Oskarżyciel publiczny

209 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

210 Wyrok w całości

211 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

212 ☐ na korzyść

213 ☒ na niekorzyść

214 ☒ w całości

215 ☐ w części

216 ☐

217 co do winy

218 ☐

219 co do kary

220 ☐

221 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

222 1.3.2. Podniesione zarzuty

223 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

224 ☐

225 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

226 ☐

227 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

228 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

229 ☒

230 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

231 ☒

232 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

233 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

234 ☐

235 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

236 ☐

237 art. 439 k.p.k.

238 ☐

239 brak zarzutów

240 1.4. Wnioski

241 ☐

242 uchylenie

243 ☒

244 zmiana

245 1.3. Granice zaskarżenia

246 Kolejny numer załącznika

247 2

248 Podmiot wnoszący apelację

249 Kurator małoletniej oskarżycielki posiłkowej

250 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

251 Wyrok w całości

252 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

253 ☐ na korzyść

254 ☒ na niekorzyść

255 ☒ w całości

256 ☐ w części

257 ☐

258 co do winy

259 ☐

260 co do kary

261 ☐

262 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

263 1.3.2. Podniesione zarzuty

264 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

265 ☐

266 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

267 ☐

268 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

269 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

270 ☐

271 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

272 ☒

273 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

274 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

275 ☒

276 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

277 ☐

278 art. 439 k.p.k.

279 ☐

280 brak zarzutów

281 1.4. Wnioski

282 ☒

283 uchylenie

284 ☐

285 zmiana