Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 marca 2022 r., IV Ka 125/22

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 marca 2022 r., IV Ka 125/22

Tekst

1 1W Y R O K

2 2W I M I E N I U

3 2.1RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

4 2.2.0.0.0.1 Dnia 10 marca 2022 roku

5 Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym - Odwoławczy w składzie:

6 Przewodniczący: Sędzia SO Małgorzata Ziołecka

7 Protokolant: prot. sąd. Patrycja Makuch

8 3przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Michała Moczyńskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 roku sprawy T. K. (K.),

10 oskarżonego o popełnienie dwóch przestępstw: z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1995 roku „Prawo łowieckie” i z art. 270 § 1 k.k.

11 z powodu apelacji, wniesionych przez obrońcę oskarżonego oraz przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rawiczu od wyroku Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 2 grudnia 2021 roku sygnatura akt II K 342/21

12 I. zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia T. K. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1995 roku Prawo łowieckie oraz od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k.,

13 II. kosztami całego postępowania obciąża Skarb Państwa.

14 /Małgorzata Ziołecka

Uzasadnienie

15 Formularz UK 2

16 Sygnatura akt

17 IV Ka 125/22

18 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

19 2

20 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

21 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

22 Wyrok Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 2 grudnia 2022 roku, sygnatura akt II K 342/21

23 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

24 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

25 ☐ oskarżyciel posiłkowy

26 ☐ oskarżyciel prywatny

27 ☒ obrońca

28 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ inny

30 0.11.3. Granice zaskarżenia

31 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

32 ☒ na korzyść

33 ☒ na niekorzyść

34 ☒ w całości

35 ☒ w części

36 ☐

37 co do winy

38 ☒

39 co do kary

40 ☐

41 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

42 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

43 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

44 ☐

45 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

46 ☒

47 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

48 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

49 ☐

50 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

51 ☒

52 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

53 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

56 ☐

57 art. 439 k.p.k.

58 ☐

59 brak zarzutów

60 0.11.4. Wnioski

61 ☐

62 uchylenie

63 ☒

64 Zmiana

65 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

66 0.12.1. Ustalenie faktów

67 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

68 Lp.

69 Oskarżony

70 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

71 Dowód

72 Numer karty

73 XX

XXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXX

XXXXXXXX

74 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

XXXX

XXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXX

XXXXXXXX

80 0.12.2. Ocena dowodów

81 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

82 Lp. faktu z pkt 2.1.1

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach uznania dowodu

XXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

85 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

86 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

87 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

XXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

90 13.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

91 Lp.

92 Zarzut

93 1

94 Błąd w ustaleniach faktycznych, jeżeli mógł mieć wpływ na treść orzeczenia,

95 ☒ zasadny

96 ☐ częściowo zasadny

97 ☐ niezasadny

98 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

99 Na wstępie niniejszego uzasadnienia przypomnieć należy, że podstawową zasadą procesu karnego jest zasada domniemania niewinności, która stanowi, że oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona. Jedną z konsekwencji zasady domniemania niewinności jest to, że tzw. materialny ciężar dowodu spoczywa na oskarżycielu. Znalazło to odzwierciedlenie w orzecznictwie. Według zasad obowiązującej procedury karnej, to nie oskarżony musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel udowodnić winę oskarżonego. Przy czym udowodnić, tzn. wykazać w sposób niebudzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami - bezpośrednimi lub pośrednimi.

100 W konsekwencji obowiązującej zasady domniemania niewinności, wydanie przez sąd rozstrzygający wyroku skazującego w jakiejkolwiek sprawie, musi być logiczną konsekwencją wynikającego ze swobodnej oceny dowodów przeświadczenia tegoż sądu, że wina została udowodniona w sposób przewidziany przepisami kodeksu postępowania karnego. Materiał dowodowy, na którym zostaje oparte skazanie, musi więc w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości potwierdzać prawdziwość przedstawionych zarzutów. Aby jednak sąd rozstrzygający mógł dojść do tego typu konkluzji, to jest do przekonania o prawdziwości przedstawionego danemu oskarżonemu zarzutu, musi uprzednio po pierwsze prawidłowo przeprowadzić postępowanie dowodowe, a po wtóre dokonać kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta natomiast musi przez tenże sąd zostać przeprowadzona z uwzględnieniem obowiązujących w tym przedmiocie reguł postępowania i przy wzięciu pod uwagę całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego.

101 W myśl bowiem dyrektywy określonej w art. 7 k.p.k., organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgodnie z tą zasadą, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną tego przepisu, gdy:

102 1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

103 2) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

104 3) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k.). (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 roku, V KKN 104/98).

105 W kontekście powyższych zasad zauważyć należy, że Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie wyczerpujące postępowanie dowodowe na co wskazuje nie tylko zawartość akt niniejszej sprawy, ale przede wszystkim lista dowodów w oparciu, o które Sąd I instancji ustalił stan faktyczny sprawy (karty 81 – 81v). Sąd Okręgowy z kolei, przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, nie dostrzegł, aby istniała konieczność i możliwość przeprowadzenia jeszcze jakiegoś innego dowodu, który pomógłby w ustaleniu przebiegu przedmiotowych zdarzeń. Również żaden z apelujących nie kwestionował kompletności materiału dowodowego niniejszej sprawy, skoro przed zamknięciem przewodu sądowego nie wnosili o jego uzupełnienie (karta 74), ani też w apelacjach nie zawarli żadnego wniosku dowodowego.

106 Następnie Sąd Rejonowy dokonał oceny zebranego w sprawie i w całości ujawnionego materiału dowodowego (karty 82 - 83) i to w sposób czyniący zadość wyżej wskazanym zasadom. Sąd I instancji w jasny i przekonujący sposób przedstawił tok swojego rozumowania. Każdy z ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poddany został ocenie, która uwzględnia wskazania doświadczenia życiowego i reguły logicznego rozumowania. Potwierdza to analiza akt sprawy i uzasadnienie wyroku, w którym prawidłowo wskazano, jakie fakty zostały uznane za udowodnione i jakie dowody były podstawą ich przyjęcia. Ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, albowiem nie wykracza poza ramy swobodnej ich oceny, jest dokładna i nie wykazuje błędów logicznych.

107 Sąd II instancji podnosi w tym miejscu, iż nie jest jego rolą dokonywanie powtórnej drobiazgowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Takowa została bowiem poczyniona przez Sąd rozstrzygający, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami, a Sąd Okręgowy ocenę tę w pełni akceptuje.

108 Podsumowując, w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów, w sposób wolny od błędów natury faktycznej oraz logicznej i w zgodzie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, prawidłowo ustalając, iż oskarżony T. K. w dniu 20 września 2020 roku, będąc członkiem Koła (...) numer (...) (...) w R. udał się na teren łowiska przy ambonie (...), nie dokonując uprzednio, mimo ciążącego na nim obowiązku, wpisu o zamiarze prowadzenia polowania w „Książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym”, prowadzonej dla Koła (...) w R., oraz że w tym samym dniu na terenie leśniczówki w S. przerobił dokonany uprzednio wpis o przeprowadzonym przez siebie w dniu 19 września 2020 roku polowaniu indywidualnym w „Książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym”, prowadzonej dla Koła (...) numer (...) (...) w R. w ten sposób, że przerobił datę tego polowania z dnia 19 września na 20 września 2020 roku.

109 Powyższych ustaleń faktycznych nie kwestionowała żadna ze stron niniejszego postępowania, podziela je także Sąd Okręgowy.

110 Idąc dalej, Sąd I instancji, w ślad za oskarżycielem publicznym, uznał, że brak wpisu o zamiarze prowadzenia polowania w „Książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym” tożsamy jest z brakiem uprawnień do polowania i że tym samym oskarżony swoim postępowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 53 ust. 4 ustawy Prawo łowieckie. A dokonując w „Książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym” zmiany daty prowadzonego przez siebie polowania z 19 na 20 września 2020 roku dopuścił się przestępstwa z art. 270 §1 k.k.

111 Zatem zasadniczą kwestią niniejszej sprawy okazało się ustalenie na czym polega uprawnienie do polowania i czy uprawnienie do polowania obejmuje również dokonanie wpisu o zamiarze prowadzenia polowania w „Książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym” oraz czy „Książka ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym” jest dokumentem w rozumieniu art. 115 § 14 k.k. i czy dokonując w niej przerobienia daty polowania oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 270 §1 k.k.

112 Niestety powyższe kwestie w ogóle nie stały się przedmiotem rozważań i analizy ani oskarżyciela publicznego, ani też Sądu I instancji. W konsekwencji trudno dokonać oceny zasadności procesu rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził go do zastosowanej w zaskarżonym wyroku kwalifikacji obu przypisanych oskarżonemu czynów. Nie wystarczy przy tym, dla uzasadnienia prawidłowości dokonanej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod konkretny przepis karny, zacytować orzeczenie innego sądu, nawet okręgowego, bez przedstawienia własnego toku rozumowania. Tym bardziej, że – niestety – w orzeczeniach sądów, i to różnych instancji, zdarzają się błędy.

113 Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy sam dokonał analizy prawnej niniejszej sprawy.

114 W art. 42 ust. 1 – 7 ustawy Prawo łowieckie określone są uprawnienia do wykonywania polowania. Polowań może dokonywać jedynie członek Polskiego Związku Łowieckiego, posiadający pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej i ważne indywidualne upoważnienie do polowania wystawione przez dzierżawcę danego obwodu łowieckiego. Takimi uprawnieniami dysponował oskarżony T. K. w dniu 20 września 2020 roku. Wśród tych uprawnień do wykonywania polowania, określonych w powyższym artykule, nie jest wymienione dokonanie wpisu w książce ewidencji polowań.

115 Z kolei art. 42b prawa łowieckiego stanowi, że termin rozpoczęcia i zakończenia oraz jednoznaczne określenie miejsca wykonywania polowania indywidualnego, imię i nazwisko myśliwego, numer upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego, ilość i gatunek pozyskanej zwierzyny oraz liczba wszystkich oddanych strzałów do zwierzyny grubej podlega wpisowi w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym, którą są obowiązani prowadzić dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich, w postaci papierowej lub elektronicznej, dla każdego obwodu. Wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym mogą dokonywać wyłącznie myśliwi wykonujący polowanie lub myśliwi przez nich upoważnieni do dokonania wpisu lub osoby upoważnione przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego do dokonywania tych wpisów. Wpisu w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym dotyczącego terminu rozpoczęcia polowania indywidualnego dokonuje się przed jego rozpoczęciem, jednak nie wcześniej niż 24 godziny przed rozpoczęciem polowania. W miejscu wskazanym w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym jako miejsce wykonywania polowania indywidualnego nie może w tym samym czasie polować inny myśliwy, bez zgody myśliwego wykonującego polowanie w tym miejscu.

116 Podkreślić przy tym należy, że art. 42 b dotyczy wyłącznie polowań indywidualnych i reguluje kwestie ewidencjonowania polowań indywidualnych. W myśl ustępu 2 tegoż artykułu, w przypadku pozyskania zwierzyny na polowaniu indywidualnym myśliwy jest zobowiązany odnotować ten fakt w posiadanym upoważnieniu do wykonywania polowania indywidualnego i jedynie niedokonanie tego właśnie wpisu, przewidzianego w art. 42 b ust 2, jest karalne, gdyż stanowi wykroczenie przewidziane w punkcie 7 art. 51 prawa łowieckiego.

117 Konstatując powyższe, T. K. w dniu 20 września 2020 roku miał uprawnienia do wykonywania polowania i jedynie nie dopełnił w tym dniu obowiązku ewidencjonowania swojego indywidualnego polowania, poprzez dokonanie wpisu w książce ewidencji polowań indywidualnych, co nie wypełnia znamion żadnego przestępstwa czy wykroczenia przewidzianego w przepisach karnych prawa łowieckiego, natomiast stanowi wyłącznie delikt dyscyplinarny, co znalazło wyraz w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym przed właściwym sądem łowieckim.

118 Z uwagi na powyższe bezzasadne było przyjęcie zarówno w akcie oskarżenia, jak i w zaskarżonym wyroku, że T. K. swoim postępowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 53 ust 4 prawa łowieckiego i dlatego Sąd Okręgowy uniewinnił go od tego zarzutu.

119 Przechodząc do drugiego zarzutu przypomnieć należy, że art. 270 § 1 k.k. stanowi, iż kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Natomiast dokumentem, w myśl art. 115 § 14, jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Ta druga kategoria przedmiotów uzyskuje charakter dokumentu, gdy spełnia równocześnie dwa warunki: zawiera treść intelektualną i treść ta - wyrażona najczęściej za pomocą pisma - ma znaczenie prawne w tym rozumieniu, iż można z niej wyprowadzić określone uprawnienia bądź obowiązki osoby fizycznej lub osoby prawnej. Dokumentem jest przedmiot, którego posiadanie lub użycie może rodzić skutki prawne zarówno w sferze prawa materialnego, jak i procesowego. Status dokumentu zależy niejednokrotnie od indywidualnej oceny i dlatego też o tym, czy określony przedmiot stanowi dokument, decyduje jego faktyczna i subiektywna ocena w konkretnej sprawie. Za dokument nie może być uznany przedmiot, który samoistnie nie stanowi dowodu prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

120 Jedynie marginalnie wspomnieć ponadto należy, że przerobienie dokumentu polega na dokonaniu zmian w dokumencie autentycznym przez osobę nieuprawnioną, w tym również dopisaniu dodatkowej treści (wyr. SN z 27.11.2000 r., III KKN 233/98, Prok. i Pr. – wkł. 2001, Nr 5, poz. 4; wyr. SN z 9.1.2013 r., V KK 97/12, Prok. i Pr. – wkł. 2013, Nr 4, poz. 5). W konsekwencji, z uwagi na to, że art. 270 § 1 k.k. chroni autentyczność dokumentu, a nie jego zgodność z prawdą, "nie jest przerobieniem dokumentu nadanie mu innej treści przez osoby, od których ten dokument pochodzi" (wyr. SN z 5.10.2005 r., II KK 126/05, Prok. i Pr. – wkł. 2006, Nr 3, poz. 8; podobnie wyr. SN z 19.1.2011 r., IV KK 373/10, Legalis; wyr. SN z 5.4.2016 r., IV KK 405/15, Prok. i Pr. – wkł. 2016, Nr 6, poz. 3). Dla realizacji znamion przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. nie ma bowiem znaczenia czy jego treść odpowiada stwierdzonemu w nim stanowi faktycznemu.

121 Jak już wyżej wspomniano, i co wynika z treści art. 42b prawa łowieckiego, prowadzenie „Książki ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym” służy, jak sama jej nazwa wskazuje, ewidencjonowaniu polowań indywidualnych i zwierzyny, pozyskanej w trakcie polowania indywidualnego. Zatem książka ta jest instrumentem administracyjno – ewidencyjnym, a w konsekwencji nie jest przedmiotem, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

122 Gdyby, hipotetycznie, przyjąć, iż „Książka ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym” jest jednak dokumentem, to wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 42 b prawa łowieckiego wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym mogą dokonywać wyłącznie myśliwi wykonujący polowanie. I T. K. w dniu 19 września 2020 roku dokonał takiego wpisu o polowaniu indywidualnym. Następnego dnia, na skutek przyłapania go przez R. J. na polowaniu bez wpisania do książki ewidencji polowań indywidualnych, T. K. udał się do leśniczówki w S. i przerobił swój ostatni wpis zmieniając datę z 19 września na 20 września 2020 roku. Zatem T. K. przerobił swój własny wpis, a przecież – o czym wspomniano już powyżej - nie jest przerobieniem dokumentu nadanie mu innej treści przez osobę, od której ten dokument, w tym wypadku jego fragment obejmujący konkretny wpis, pochodzi.

123 Uwzględniając powyższe rozważania prawne, Sąd Okręgowy uniewinnił T. K. także od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k.

124 Wniosek

125 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.

126 ☒ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☐ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

130 Zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych okazał się zasadny

131 Lp.

132 Zarzut

133 2

134 Obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

135 w art. 438 pkt 1 k.p.k.,

136 ☒ zasadny

137 ☐ częściowo zasadny

138 ☐ niezasadny

139 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

140 Zarzut ten, zawarty w apelacji oskarżyciela publicznego, byłby zasadny, gdyby nie dostrzeżono podstaw do uniewinnienia oskarżonego od obu przypisanych mu przestępstw. W tej zaś sytuacji Sąd Okręgowy nie widzi podstaw, aby do tego zarzutu się odnosić.

141 Wniosek

142 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku.

143 ☐ zasadny

144 ☐ częściowo zasadny

145 ☒ niezasadny

146 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

147 Brak podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na uniewinnienie oskarżonego.

148 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

149 1.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

150 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

151 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

152 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

153 0.11.

154 Przedmiot utrzymania w mocy

155 0.1XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

156 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

157 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

158 0.0.11.

159 Przedmiot i zakres zmiany

160 0.0.1 Uniewinnienie od obu przypisanych oskarżonemu przestępstw.

161 Zwięźle o powodach zmiany

162 Powody zmiany wyroku przedstawiono w punkcie 3 niniejszego uzasadnienia.

163 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

164 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

165 1.1.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

166 ☐ art. 439 k.p.k.

167 Zwięźle o powodach uchylenia

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

168 2.1.

169 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

170 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

172 3.1.

173 Konieczność umorzenia postępowania

174 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

176 4.1.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

177 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

179 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

180 XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

181 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

182 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

183 Przytoczyć okoliczności

XXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

184 6. Koszty Procesu

185 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

186 Przytoczyć okoliczności

187 II

188 Kosztami całego postępowania obciążono Skarb Państwa (art. 632 pkt. 2 k.p.k.).

189 7. PODPIS

190 /Małgorzata Ziołecka/