Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 12 stycznia 2021 r., IV Ka 756/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 12 stycznia 2021 r., IV Ka 756/20

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 756/20

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sadu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 27 października 2020 roku w sprawie VII K 440/20.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☐ w całości

21 ☒ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☒

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☒

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☐

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☐

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Obraza prawa materialnego – art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez zaniechanie wymierzenia na podstawie tego przepisu przy zastosowaniu art. 11 § 3 kk kary grzywny obok kary pozbawienia wolności, podczas gdy orzeczenie grzywny obok kary pozbawienia wolności na podstawie tego przepisu było obligatoryjne.

83 ☒ zasadny

84 ☐ częściowo zasadny

85 ☐ niezasadny

86 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

87 Na wstępie należy zaznaczyć, iż poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sprawstwo oskarżonego nie było kwestionowane i w świetle zebranych dowodów nie budzi wątpliwości. Prawidłowa jest też ocena prawna przypisanego oskarżonemu czynu ciągłego.

88 Przepis art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje obligatoryjność wymierzenia kary grzywny i kary pozbawienia wolności w przypadku skazania za przestępstwo z art. 56 ust. 3 wymienionej wyżej ustawy. Przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożone jest bowiem karą pozbawienia wolności i grzywny. Jest to przepis prawa materialnego stanowiący samoistną podstawę prawną obowiązkowego orzeczenia grzywny.

89 Przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie zawierają określenia granic, w jakich powinny się mieścić grzywny i ogólnych zasad orzekania tych kar, wobec czego z mocy art. 116 kk należy stosować w przypadku przestępstw narkotykowych te zasady i granice unormowane w art. 33 § 1 i 3 kk.

90 Art. 33 § 2 kk nie znajdzie w takich przypadkach zastosowania, ponieważ przepisy karne cytowanej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zawierają samodzielne podstawy dla orzekania kary grzywny obok kary pozbawienia wolności.

91 Wniosek

92 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec K. S. grzywny w wysokości 200 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

93 ☒ zasadny

94 ☐ częściowo zasadny

95 ☐ niezasadny

96 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

97 Grzywna za przypisany oskarżonemu czyn jest orzekana obligatoryjnie. W powyższej sytuacji konieczne było wydanie orzeczenia reformatoryjnego i wymierzenie sprawcy w oparciu o art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii dodatkowo obligatoryjnej kary grzywny.

98 3.2.

99 Rażąca niewspółmierność kary 4 lat pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności sprawy, uprzednia karalność sprawcy, popełnienie czynu w warunkach recydywy, wysoki stopień społecznej szkodliwości dokonanego przez niego czynu, a także wzgląd na cele zapobiegawcze jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu kary surowszej.

100 ☐ zasadny

101 ☐ częściowo zasadny

102 ☐ niezasadny

103 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

104 Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić, gdy kara ( zastosowana reakcja karna ), jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą.

105 Zmiana wysokości orzeczonej kary ( reakcji karnej ) może w wyniku postępowania odwoławczego nastąpić jedynie wówczas, gdyby kara ta jawiła się jako „rażąco niewspółmierna”. Owa niewspółmierność w ustawie została poprzedzona określeniem „rażąca", co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku z powodu czwartej podstawy odwoławczej. Określenie „rażąca" należy bowiem odczytywać dosłownie i jednoznacznie jako cechę kary, która istotnie przez swą niewspółmierność razi (oślepia).

106 Rażąca niewspółmierność kary zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających zasadniczy wpływ na jej wymiar można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej a karą wymierzoną w I instancji.

107 Sąd odwoławczy nie zgodził się z prokuratorem, iż wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia 4 lat wolności jest rażąco łagodna.

108 Ma rację skarżący, iż w sprawie przeważają okoliczności obciążające. Jednocześnie w swoich wywodach odwołujący się pomija okoliczności łagodzące ( wymienione przez sąd I instancji ), które powinny znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary pozbawienia wolności. Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wskazał przekonująco, dlaczego przyznanie się oskarżonego do winy należy lojalnie odpowiednio wycenić i przydać mu dużą wagę przy wymiarze kary ( k 434odw. - 435 ). Argumentów sądu rejonowego pominąć się nie da, ponieważ są racjonalne i słuszne, podlegały akceptacji sądu odwoławczego. Dodatkowym rozstrzygnięciem zaostrzającym represyjność wyroku jest wymierzenie w instancji odwoławczej oskarżonemu za przypisany czyn obligatoryjnej grzywny - 200 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na 10 złotych.

109 Zdaniem sądu odwoławczego sankcja (jej rodzaj i wysokość) została tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego. Efekt „odstraszający” kary ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo będzie karane odpowiednio surowo, a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzi do istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad próg dolnego zagrożenia. Z drugiej strony kara ta daje możliwość wychowawczego oddziaływania na sprawcę poprzez odpowiednio długą resocjalizację w jednostce penitencjarnej, aby zrozumiał naganność swojego zachowania i w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. W zakresie prewencji ogólnej, kara ta jako odpowiednio surowa może wywierać pozytywny i kształtujący wpływ na zachowania społeczne, wskazując na nieopłacalność tego rodzaju czynów.

110 Wniosek

111 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez podwyższenie w stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności do 6 lat.

112 ☐ zasadny

113 ☐ częściowo zasadny

114 ☒ niezasadny

115 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

116 Powody braku skuteczności wniosku w tym zakresie zostały wskazane wyżej.

117 3.3.

118 Rażąca surowość kary 4 lat pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu.

119 ☐ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☒ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

123 Sąd odwoławczy nie zgodził się z obrońcą, iż wymierzona oskarżonemu kara 4 lat pozbawienia wolności są rażąco surowa.

124 W tym kontekście należy uwzględnić, iż przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożone jest karą pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

125 Oskarżony przed tym czynem był karany, a dodatkowo odpowiada w warunkach recydywy określonej w art. 64 § 1 kk.

126 W tym kontekście należy uwzględnić, iż:

127 - oskarżony był już wielokrotnie karany, w tym na kary bezwzględne pozbawienia wolności. W niedługiej perspektywie czasu okazał jednak powtarzającą się tendencję, iż ma skłonność do lekceważenia porządku prawnego. Wcześniejsze reakcje karne, w tym kary pozbawienia wolności, nie odniosły wobec niego pożądanych efektów w postaci utrwalenia postawy w kierunku przestrzegania porządku prawnego; dane te wskazują, iż w/w nie wyciągnął wystarczających wniosków z uprzednich skazań;

128 - okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu ciągłego wskazują na znaczny stopień jego społecznej szkodliwości. Znaczna ilość narkotyków to taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób. Wyrok Sądu Najwyższego

129 ( Izba Karna z dnia 10 kwietnia 2014 r. IV KK 49/14, Legalis ). Oskarżony uczestniczył w obrocie ilością środków odurzających przekraczających kilkakrotnie tę granicę;

130 - oskarżony jest kawalerem, nie ma on nikogo na utrzymaniu, nie pracował mimo atrakcyjnego rynku pracy. Trudno uznać, ażeby takie warunki osobiste mogłyby mieć pozytywny wpływ na wymiar kary.

131 Sąd okręgowy uznał, iż kara pozbawienia wolności jest dostosowana do wagi czynu, sylwetki sprawcy. Brak jest argumentów, aby podlegała korekcie w kierunku jej złagodzenia. Dane dotyczące osoby sprawcy, zwłaszcza jego uprzednia karalność i nie korygowanie swojego zachowania w kierunku przestrzegania porządku prawnego w kontekście okoliczności popełnienia przedmiotowego czynu, które cechuje jaskrawość, duże nasilenie złej woli wskazują, iż wobec K. S. należy orzec długotrwałą karę pozbawienia wolności, czego wymagają względy wychowawcze i zapobiegawcze. Sąd okręgowy uznał, iż wymierzona oskarżonym przez sąd I instancji kara 4 lat pozbawienia wolności odpowiada tym wymaganiom. Prawidłowo ustalone okoliczności obciążające ( przy uwzględnieniu też łagodzących ) wskazują, że jest ona adekwatna i uwzględnia dyrektywy jej wymiaru. Prawidłowa reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanego przez ograniczenie jego odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścił.

132 Nie ma powodu, by w stosunku do oskarżonego łagodzić karę i tak już orzeczoną w bliskiej granicy zagrożenia ustawowego. Ani sylwetka oskarżonego, ani waga popełnionego czynu, tego nie uzasadniają. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do bezpodstawnego i niezrozumiałego w danych realiach łagodnego traktowania sprawcy i nie osiągałoby zakładanych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.

133 Kara ta powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy. Stanowi ona wyraz potępienia w stosunku do postępowania sprawcy, jak również podkreśla nieopłacalność przestępczej działalności. Z drugiej strony, orzeczona kara powinna być niezbędna dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania. Celem kary jest oddanie zawartości kryminalnej popełnionego przez oskarżonego czynu, a jej niższy wymiar za przedmiotowe przestępstwo ( postulowany przez obrońcę ) powoduje, że kara tego celu w żaden sposób by nie spełnia.

134 Konkludując: wymiar kary w żadnym razie nie może być uznany za rażąco surowy, a tylko wtedy konieczna byłaby korekta orzeczenia w tym punkcie.

135 Wniosek

136 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

137 - wymierzenie K. S. łagodniejszej kary pozbawienia wolności;

138 - zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych w całości.

139 ☐ zasadny

140 ☐ częściowo zasadny

141 ☒ niezasadny

142 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

143 Powody braku skuteczności wniosku co do złagodzenia sprawcy kary pozbawienia wolności zostały wskazane wyżej.

144 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

145 4.1.

146 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

147 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

148 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

149 5.1.1.

150 Przedmiot utrzymania w mocy

151 Wina, wymiar kary 4 lat pozbawienia wolności.

152 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

153 Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do korekty zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

154 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

155 5.2.1.

156 Przedmiot i zakres zmiany

157 Wymierzenie dodatkowo oskarżonemu kary 200 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

158 Zwięźle o powodach zmiany

159 Powody tego rozstrzygnięcia zostały wskazane wyżej. Wymiar grzywny w stawkach dziennych jest dwuetapowy. W pierwszym etapie, wskazanym w art. 33 § 1 kk, należy wymierzyć liczbę stawek. Musi się ona mieścić w ramach od 10 do 540 stawek dziennych. Drugi etap obejmuje ustalenie wysokości jednej stawki, przy czym jej wysokość zawiera się w granicach od 10 do 2000 złotych. O tym etapie wymiaru kary grzywny stanowi art. 33 § 3 kk. Sąd odwoławczy orzekając o ilości stawek uwzględnił wysoki stopień społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu i cele kary, natomiast określając wysokość jednej stawki dziennej, stan majątkowego sprawcy i jego obecną sytuację osobistą.

160 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

161 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

162 5.3.1.1.1.

163 ☐ art. 439 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia

165 5.3.1.2.1.

166 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

167 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 5.3.1.3.1.

170 Konieczność umorzenia postępowania

171 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

173 5.3.1.4.1.

174 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia

176 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

177 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

178 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

179 Przytoczyć okoliczności

180 6. Koszty Procesu

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 3

184 Sąd odwoławczy omyłkowo zasądził na rzecz obrońcy zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, bezpodstawnie uznając występującą w sprawie adwokat jako obrońcę z urzędu.

185 4

186 Trudna sytuacja materialna oskarżonego uzasadniała zwolnienie go od opłaty za drugą instancję i wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Względy wychowawcze przemawiają jednak za obciążeniem sprawcy wydatkami za pierwszą instancję.

187 7. PODPIS

188 1.11. Granice zaskarżenia

189 Kolejny numer załącznika

190 1

191 Podmiot wnoszący apelację

192 Prokurator

193 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

194 Kara pozbawienia wolności, brak orzeczenia obligatoryjnej grzywny.

195 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

196 ☐ na korzyść

197 ☒ na niekorzyść

198 ☐ w całości

199 ☒ w części

200 ☐

201 co do winy

202 ☒

203 co do kary

204 ☐

205 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

206 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

207 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

208 ☐

209 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

210 ☒

211 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

212 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

213 ☐

214 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

215 ☐

216 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

217 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

218 ☒

219 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

220 ☐

221 art. 439 k.p.k.

222 ☐

223 brak zarzutów

224 0.1.1.4. Wnioski

225 ☐

226 uchylenie

227 ☒

228 zmiana

229 1.12. Granice zaskarżenia

230 Kolejny numer załącznika

231 2

232 Podmiot wnoszący apelację

233 Obrońca

234 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

235 Kara pozbawienia wolności, koszty procesu.

236 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

237 ☒ na korzyść

238 ☐ na niekorzyść

239 ☐ w całości

240 ☒ w części

241 ☐

242 co do winy

243 ☒

244 co do kary

245 ☐

246 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

247 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

248 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

249 ☐

250 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

251 ☐

252 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

253 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

254 ☐

255 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

256 ☐

257 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

258 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

259 ☒

260 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

261 ☐

262 art. 439 k.p.k.

263 ☐

264 brak zarzutów

265 0.1.1.4. Wnioski

266 ☐

267 uchylenie

268 ☒

269 zmiana