Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 lutego 2021 r., IV Ka 427/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 lutego 2021 r., IV Ka 427/20

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 427/ 20

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 27 listopada 2019 roku sygn. akt. II K 362/17

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 2 & 2 k.p.k., art 4 k.p.k., art 5 & 2 k.p.k. poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego A. K., zeznań świadka M. H. (1), brak analizy całości ich depozycji i pominięcie ich części wskazujących na inny możliwy przebieg zdarzeń oraz naruszenie zasady in dubio pro reo nakazującej rozstrzygać na korzyść oskarżonego wszystkie pojawiające się wątpliwości,

83 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść poprzez:

84 - przyjęcie, że oskarżony podrobił będące przedmiotem zarzutów umowy kompleksowe wraz z załącznikami i się następnie nimi posłużył, a więc popełnił za każdym razem czyn z art. 270 & 1 k.k. podczas gdy zeznania świadka M. H. (1) i opinia grafologiczna wykluczają podrobienie i posłużenie się umowami przez oskarżonego,

85 - przyjęcie, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą - M. H. (1), podczas gdy ta zaprzeczyła aby oskarżony wypełniał umowy lub się nimi posługiwał

86 ☐ zasadny

87 ☐ częściowo zasadny

88 ☒ niezasadny

89 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

90 Wbrew twierdzeniom obu skarżących sąd pierwszej instancji respektując nakaz wynikający z art. 7 kpk należycie przeprowadził i ocenił zgromadzone w sprawie dowody, rozważył wszystkie ustalone na ich podstawie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a swoje przekonanie co do ich wiarygodności - w sensie pozytywnym i negatywnym, logicznie i wyczerpująco umotywował w pisemnych motywach orzeczenia, przy czym uczynił to z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Następnie na podstawie tychże dowodów, mających charakter bezpośredni bądź pośredni, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do sprawstwa i winy oskarżonego A. K. w zakresie zarzucanego mu czynu ciągłego, jak i współdziałania w jego popełnieniu z M. H. (1). Przedmiotem wykonawczym fałszu materialnego podlegającym ocenie w niniejszej sprawie były dwie umowy kompleksowe dla energii elektrycznej nr (...) i nr (...) wraz z załącznikami, dotyczące świadczenia przez sprzedawcę na rzecz odbiorcy usługi kompleksowej, polegającej na sprzedaży energii elektrycznej oraz zapewnieniu świadczenia usługi dystrybucji energii elektrycznej do lokalu zajmowanego przez odbiorcę.

91 Kwestią bezsporną jest, że obie wymienione umowy w imieniu sprzedawcy - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. zawierał oskarżony A. K. jako upoważniony przedstawiciel reprezentujący ją na podstawie pełnomocnictwa, udzielonego mu z racji nawiązania współpracy z (...) Grupą (...) pozyskującą klientów na dostawy energii elektrycznej. Niekwestionowana przez strony opinia biegłego z zakresu ekspertyzy dokumentu, pisma ręcznego i podpisu J. K. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że podpis (...) złożony w pozycji " podpis sprzedawcy " jest autentycznym podpisem, nakreślonym przez A. K.. Wyjaśnienia tego ostatniego okoliczność tą potwierdzają. Badania porównawczo - identyfikacyjne prowadzone przez autora ekspertyzy grafologicznej wykazały również, że podpisy o treści (...) i (...) złożone w pozycjach dotyczących odbiorcy/mocodawcy na umowach i załącznikach, nie są ich autentycznymi podpisami i nie zostały przez nich nakreślone ani też przez A. K.. Wyjaśnienia oskarżonego A. K. złożone na rozprawie głównej i nie kwestionowana przez strony opinia biegłego z zakresu ekspertyzy dokumentu, pisma ręcznego i podpisu J. K., wskazują na M. H. (1) jako wykonawcę zapisów literowo - cyfrowych stanowiących treść dowodowych dokumentów oraz podpisów o treści (...) złożonych w pozycjach odnoszących się do odbiorcy/ mocodawcy, a nadto podpisów o treści (...) złożonych w pozycjach odnoszących się do odbiorcy/ mocodawcy ( przy czym według biegłego w tym ostatnim przypadku w kategoriach prawdopodobieństwa, zaś w odniesieniu do podpisu S. S. w sposób kategoryczny). Świadek M. H. (1) potwierdziła nakreślenie zapisów litrowo - cyfrowych w rozważanych dokumentach, negując podpisywanie się za odbiorców energii będących stronami tychże umów. Ta ostatnia okoliczność jako pozostająca w sprzeczności z wynikami ekspertyzy pismoznawczej musiała spotkać się z krytyczną oceną sądu merytorycznego. W pozostałej części relacje świadka nie wnosiły niczego istotnego dla rozstrzygnięcia merytorycznego.

92 W świetle powyższego oczywistym, że oskarżony A. K. nie zawierał przedmiotowych umów z wymienionymi w nich odbiorcami energii elektrycznej, za których podpisy złożyła M. H. (2) ( z pewnością za S. S., prawdopodobnie za H. K. ). Skoro nie miał kontaktu z drugą stroną umowy to z punktu widzenia zasad logicznego, poprawnego rozumowania wiedział, że podpisy tychże są podrobione przez inną osobę. Była nią, jak sam wskazał w toku przewodu sądowego, znana mu z lat gimnazjalnych wymieniona już M. H. (1). Tym samym podpisując te dokumenty współdziałał z nią w ich podrobieniu, choć fizycznie podpisów za odbiorców energii nie składał. Na porozumienie obejmujące wspólne popełnienie czynów zabronionych przez A. K. i M. H. (1) w postaci podrabiania przedmiotowych umów sprzedaży energii elektrycznej oraz obejmowanie przez każde z nich realizacji całości znamion tychże czynów zabronionych, jednoznacznie wskazują opinie biegłego z zakresu badania pisma ręcznego.

93 Prawidłowo zatem przyjął sąd rejonowy, że wymienieni dzielili się rolami, w ten sposób że M. H. (1) sporządzała teksty umów i podpisywała się za klientów, zaś oskarżony A. K. podpisywał się na nich za siebie jako przedstawiciel sprzedawcy, po czym posługiwał się nimi jako autentycznymi składając je w siedzibie (...) Grupy (...), która przekazywała je do (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Jednocześnie oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, gdyż od każdej zawartej umowy otrzymywał prowizję.

94 Wbrew argumentacji zaprezentowanej w obu wywiedzionych apelacjach z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikają żadne inne wersje sporządzenia przedmiotowych umów, a ta przyjęta przez sąd rejonowy nie jest oparta na dowolnych domniemaniach ani też na poszlakach lecz jest wynikiem prawidłowej analizy omówionych powyżej dowodów osobowych i opinii specjalistycznych - grafologicznych.

95 Bez znaczenia dla poczynionych w zaskarżonym orzeczeniu ustaleń faktycznych pozostaje rozbieżnie prezentowana przez A. K. i M. H. (1) kwestia podmiotu zatrudniającego tą ostatnią ( według twierdzeń świadka był nim oskarżony a według oskarżonego (...) Grupa (...) ). Jeśli wyżej wymieniona była zatrudniona na takich samych zasadach jak oskarżony ( czego nie potwierdził przesłuchany prezes zarządu (...) Grupy (...) zasłaniając się niepamięcią ) to i tak według jego relacji utraciła certyfikat i nie mogła zawierać umów. Nie mógł zatem za nią zawrzeć umowy oskarżony ( choć lansuje taką właśnie wersję chcąc mieć wytłumaczenie dla braku osobistej weryfikacji zamiaru zawarcia umowy przez drugą stronę i braku z nią kontaktu). Dokonywał tej czynności prawnej na własne konto, a w konsekwencji on jako strona umowy ( a nie M. H. (2) ) taką umowę przedkładał swojemu pracodawcy i od tego czasu umowa ta funkcjonowała w obrocie prawnym jako przez niego zawarta ( a nie przez M. H. (2) ). Przedkładanie przedmiotowych umów w siedzibie (...) Grupy (...) przez M. H. (2) nie znalazło oparcia w jej relacji. Z zapisu protokołu rozprawy głównej z dnia 19 czerwca 2019 roku nie wynika zaprzeczenie przez świadka faktowi posługiwania się przez oskarżonego umowami objętymi zarzutami aktu oskarżenia, jak sugeruje obrona w skardze apelacyjnej. Zeznania świadka P. G. nie uprawniają natomiast do wyprowadzania wniosków, jak czyni to skarżący o możliwości przedkładania umów sprzedaży energii elektrycznej przez agentów, niezależnie od tego czy je osobiście zawierali. Wręcz przeciwnie wynika z nich brak upoważnienia dla agentów do wzajemnego zastępowania się ( zeznania karta 736 - 737 ).

96 Wniosek

97 o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego czynu ciągłego

98 ☐ zasadny

99 ☐ częściowo zasadny

100 ☒ niezasadny

101 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

102 Jak już wyżej wskazano sąd odwoławczy nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie błędu w zakresie oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, jak również błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku. Postawione przez skarżących zarzuty były więc niezasadne i nie mogły spowodować zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu ciągłego.

103 3.2.

104 rażąca niewspółmierność kary ze względu na jej izolacyjny charakter, wynikająca z nieuwzględnienia niekaralności oskarżonego w czasie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów

105 ☐ zasadny

106 ☒ częściowo zasadny

107 ☐ niezasadny

108 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

109 Zarzut skarżących zasługuje na częściowe uwzględnienie. Przyznać należało rację apelującym, iż wymierzona za przestępstwo ciągłe kara 6 miesięcy pozbawienia wolności była niewspółmiernie surowa, wobec faktu niekaralności oskarżonego w chwili popełniania zarzucanych czynów zabronionych składających się na konstrukcję czynu ciągłego. Ponieważ sąd odwoławczy nie podzielił zapatrywania skarżącego o istnieniu podstaw do odstąpienia od wykonania kary pozbawienia wolności ( poprzez warunkowe zawieszenie wykonania tejże kary), to uznał iż cele kary określone przepisem art. 53 & 1 k.k. osiągnąć powinna kara pozbawienia wolności orzeczona w najniższym ustawowym wymiarze przewidzianym w sankcji przepisu art. 270 & 1 k.k. czyli kara 3 miesięcy pozbawienia wolności. Wzgląd na społeczne oddziaływanie kary, potrzeba jej współmierności do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów zabronionych oraz stopnia winy limitującego wymiar kary, to elementy które zadecydowały o akceptacji przez sąd odwoławczy dokonanego przez sąd rejonowy wyboru jako kary zasadniczej kary pozbawienia wolności.

110 Postulat obrony wymierzenia kary samoistnej grzywny nie mógł być uwzględniony, gdyż ten najłagodniejszy rodzaj kary zasadniczej utwierdziłby tylko oskarżonego w poczuciu bezkarności i byłby przyzwoleniem do dalszej działalności przestępczej , jaką zresztą kontynuował już po popełnieniu przedmiotowych czynów zabronionych. Karta karna załączona na etapie postępowania odwoławczego wskazuje na następczą sześciokrotną karalność jego osoby za przestępstwa tożsame rodzajowo, wszystkie obejmujące kwalifikacją prawną art. 270 & 1 k.k. (samodzielnie bądź kumulatywnie), na kary grzywny, ograniczenia wolności, jak i pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Tak więc przedmiotowa sprawa jest już siódmą w kolejności i wymaga takiej reakcji karnej, która powstrzyma oskarżonego przed kolejnym naruszaniem porządku prawnego. Zdaniem sądu odwoławczego pobyt oskarżonego w areszcie śledczym w związku z zastosowaniem tymczasowego aresztowania był dla niego wstrząsem, wreszcie uzmysławiającym mu naganność dotychczasowej postawy wobec prawa. Świadczą o tym jego wyjaśnienia złożone przed obliczem sądu merytorycznego, gdy sam stwierdził iż zmienił je po przemyśleniach jakie mu towarzyszyły gdy znalazł się w warunkach izolacji penitencjarnej. Sąd odwoławczy podzielił zatem zapatrywanie sądu pierwszej instancji co do potrzeby stosowania kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. U podstaw tego środka probacyjnego leży bowiem przekonanie, że nie zawsze wykonanie orzeczonej kary jest celowe, gdy cele kary można osiągnąć bez jej bezwzględnego wykonania, stawiając pewne warunki co do zachowania skazanego i nadzorując ich przestrzeganie w okresie próby. Przy zawieszeniu wykonania orzeczonej kary ważne jest, aby sytuacja ta nie rodziła w opinii społecznej przekonania, że sprawca przestępstwa pozostał bezkarny. Słusznie Sąd Najwyższy w jednym z wyroków podkreślił, że "rozważając ewentualność warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, sąd bierze pod uwagę nie tylko dane o osobie sprawcy, ale i ogólne dyrektywy wymiaru kary, w tym w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa" (wyr. SN z 14.6.2006 r., WA 19/06, OSNwSK 2006, Nr 1, poz. 1243). W innym orzeczeniu zdefiniowano tę instytucję jako swoisty środek polityki karnej wobec sprawców nadających się do oddziaływań resocjalizacyjnych w warunkach wolnościowych wobec istnienia po ich stronie uzasadnionego przekonania, że nie powrócą na drogę przestępstwa (wyr. SA w Katowicach z 16.4.2009 r., II AKa 19/09, Biul. SA w Katowicach 2009, Nr 2, poz. 5). Warunkowe zawieszenie wykonania kary stosuje się, jeżeli jest to wystarczające do osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Jest to podstawowa przesłanka tego środka probacyjnego, mająca charakter ogólny, a zatem sąd musi rozważyć przede wszystkim, czy przez zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary zostaną osiągnięte cele kary. Zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary musi zatem przez samo zagrożenie wykonaniem kary wzbudzić u sprawcy przestępstwa obawę przed ponoszeniem dolegliwości zawartej w zawieszonej karze grożącej za popełnione przestępstwo i tym samym odstraszyć go od jego ponownego popełnienia. Zastosowanie tej instytucji ma także uniemożliwić sprawcy dalsze popełnianie czynów zabronionych przez nałożenie na niego określonych obowiązków i okresu próby, powinno także wpłynąć na jego postawę w ten sposób, że będzie w stanie poprawić skazanego i wychować go w szacunku dla chronionych wartości i dóbr (zob. A. Grześkowiak, Pojęcie i teorie kary, w: Grześkowiak (red.), Prawo karne, 2011, s. 191–192).

111 Do warunkowego zawieszenia wykonania kary stosuje się zatem wszystkie zasady i dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary (zob. uwagi do rozdziału VI KK), modyfikowane jednak przez szczegółowe przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary (zob. post. SN z 20.11.2008 r., II KK 180/08, OSNKW 2008, Nr 11, poz. 2322). Podstawowym zadaniem kary w stosunku do skazanego są jednak cele szczególno-prewencyjne, a mianowicie: zapobiegawcze i wychowawcze, i tylko w tym aspekcie oddziaływania na skazanego należy rozstrzygać o celowości warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary (zob. Marek, Kodeks karny, 2006, s. 215)

112 Uzupełnieniem ogólnej przesłanki realizacji celów kary przy jej warunkowym zawieszeniu są przesłanki szczegółowe o charakterze indywidualnym, które mają zracjonalizować i uzasadnić sądowi możliwość zastosowania tego środka probacyjnego. Omawiany środek ma bowiem głównie charakter indywidualno-prewencyjny, służy przede wszystkim temu, aby osoba, wobec której go zastosowano, nie popełniła już więcej przestępstwa, a najistotniejszym warunkiem orzekania tego środka probacyjnego jest prognoza co do indywidualno-prewencyjnych celów kary, oparta na właściwościach i warunkach osobistych sprawcy oraz na jego dotychczasowym sposobie życia. Jedyną przesłanką decydującą o tym, czy kara w takiej wysokości ma być orzeczona w postaci bezwzględnej, czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa, a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie jedynie w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej" (wyr. SA we Wrocławiu z 12.6.2002 r., II AKa 182/02, OSA 2002, Nr 11, poz. 77; wyr. SA w Katowicach z 26.3.2009 r., II AKa 42/09, Legalis). Innymi słowy, na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary zasługują jedynie sprawcy, co do których istnieje pozytywna prognoza resocjalizacyjna na przyszłość. Dotychczasowa postawa i sposób życia muszą zatem wskazywać na to, że mimo niewykonania kary zostaną osiągnięte cele kary, a w szczególności sprawca nie powróci ponownie na drogę przestępstwa" (wyr. SA w Katowicach z 27.3.2003 r., II AKa 552/02, KZS 2003, Nr 7–8, poz. 65). Prognoza kryminologiczna opiera się na ocenie sądu, który bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Sąd, badając postawę sprawcy, powinien przede wszystkim zbadać jego stosunek do dóbr chronionych prawem, a w szczególności wobec tego dobra, które zaatakował zarzucanym mu przestępstwem. Co do zasady prognoza powinna zakładać brak potrzeby zmiany postawy sprawcy, a zarzucane mu przestępstwo powinno być zdarzeniem wyjątkowym w prowadzonym przez niego stylu życia. Ustalenie bowiem, że sprawca jest osobą co do zasady zdemoralizowaną, uzasadnia negatywną prognozę co do przestrzegania przez niego porządku prawnego (wyr. SN z 15.1.1988 r., WR 600/87, OSNKW 1988, Nr 5–6, poz. 37 ) Zachowanie się po popełnieniu przestępstwa będzie przede wszystkim dotyczyć postępowania sprawcy bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa i w związku z nim. Za negatywną oceną takiego zachowania przemawiać będzie zwłaszcza dalsze naruszanie porządku prawnego.

113 Tak więc wielokrotna karalność A. K. za przestępstwa przeciwko dokumentom nie pozwala zakładać, że odstąpienie od bezwzględnego pozbawienia wolności wdrożyłoby go do przestrzegania ustalonych reguł porządku prawnego.

114 Wniosek

115 o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, ewentualnie orzeczenie kary samoistnej w wymiarze 40 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda

116 ☐ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☒ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

120 Wniosek niezasadny z przyczyn powołanych powyżej.

121 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

122 4.1.

123 Ponieważ sąd odwoławczy zmniejszył wymiar kary pozbawienia wolności to na podstawie art. 63 & 1 k.k. na jej poczet zaliczył okres tymczasowego aresztowania od 12 grudnia 2017 roku godz. 11.40 do 12 marca 2018 roku godz. 11.40, a pozostały okres trwania tego środka zapobiegawczego tj. od 12 marca 2018 roku godz. 11.40 do 05 kwietnia 2018 roku godz. 16.50 zaliczył na poczet orzeczonej przez sąd rejonowy kary grzywny, przyjmując że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny grzywnie w wymiarze dwóch stawek dziennych

124 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

125 Zgodnie z regulacją przepisu art. 63 & 1 k.k. obowiązkiem sądu odwoławczego było zaliczenie okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w postaci tymczasowego aresztowania stosowanego w związku z postępowaniem w tej sprawie, na poczet kary pozbawienia wolności, a ponieważ czas trwania tego środka był dłuższy niż ostatecznie orzeczona kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, należało zaliczyć pozostały okres od 12 marca 2018 roku godz. 11.40 do 05 kwietnia 2018 roku godz. 16.50 na poczet kary grzywny.

126 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

127 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

128 5.1.1.

129 Przedmiot utrzymania w mocy

130 Rozstrzygnięcie co do sprawstwa i winy oraz kwalifikacji prawnej przypisanego przestępstwa ciągłego.

131 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

132 Pomijając rozstrzygnięcie o karze, zaskarżony wyrok okazał się słuszny i odpowiadający prawu. Oprócz częściowego uwzględnienia apelacji obrony, zarzuty skarżących nie okazały się zasadne, o czym była już mowa wyżej.

133 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

134 5.2.1.

135 Przedmiot i zakres zmiany

136 Obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności do 3 miesięcy.

137 Zwięźle o powodach zmiany

138 Powody zmiany wysokości orzeczonej kary pozbawienia wolności zostały przedstawione w pkt. 3.2 niniejszego opracowania

139 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

140 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

141 5.3.1.1.1.

142 ☐ art. 439 k.p.k.

143 Zwięźle o powodach uchylenia

144 5.3.1.2.1.

145 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

146 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia

148 5.3.1.3.1.

149 Konieczność umorzenia postępowania

150 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

152 5.3.1.4.1.

153 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia

155 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

156 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

157 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

158 Przytoczyć okoliczności

159 1 a i b

160 zaliczenie tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności i kary grzywny

161 6. Koszty Procesu

162 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

163 Przytoczyć okoliczności

164 3.

165 Podstawą prawną rozstrzygnięcia o kosztach były przepisy art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k i art. 10 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tekst jednolity Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) oraz & 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym z dnia 18 czerwca 2003 roku ( Dz. U. Nr 108 poz. 1026 z późniejszymi zmianami ).

166 Obciążenie oskarżonego opłatą za obie instancje w kwocie 260 złotych ( 200 złotych od grzywny i 60 złotych od kary 3 miesięcy pozbawienia wolności ) i wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych ( 20 złotych za doręczenia wezwań i 30 złotych opłaty za aktualną kartę karną ) jest konsekwencją częściowego uwzględnienia skarg apelacyjnych wywiedzionych na jego korzyść i uznania, że uiszczenie tychże nie stanowi dla niego nadmiernej uciążliwości. Z tytułu wykonywanej pracy osiąga dochody w wysokości 1700 złotych.

167 7. PODPIS

168 1.11. Granice zaskarżenia

169 Kolejny numer załącznika

170 1

171 Podmiot wnoszący apelację

172 obrońca oskarżonego adw. A. S.

173 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

174 wszystkie rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

175 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

176 ☒ na korzyść

177 ☐ na niekorzyść

178 ☒ w całości

179 ☐ w części

180 ☐

181 co do winy

182 ☐

183 co do kary

184 ☐

185 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

186 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

187 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

188 ☐

189 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

190 ☐

191 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

192 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

193 ☒

194 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

195 ☒

196 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

197 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

198 ☒

199 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

200 ☐

201 art. 439 k.p.k.

202 ☐

203 brak zarzutów

204 0.1.1.4. Wnioski

205 ☐

206 uchylenie

207 ☒

208 zmiana

209 1.12. Granice zaskarżenia

210 Kolejny numer załącznika

211 2

212 Podmiot wnoszący apelację

213 obrońca oskarżonego adw. B. L.

214 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

215 wszystkie rozstrzygnięcia zawarte w wyniku

216 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

217 ☒ na korzyść

218 ☐ na niekorzyść

219 ☒ w całości

220 ☐ w części

221 ☐

222 co do winy

223 ☐

224 co do kary

225 ☐

226 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

227 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

228 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

229 ☐

230 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

231 ☐

232 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

233 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

234 ☒

235 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

236 ☐

237 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

238 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

239 ☒

240 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

241 ☐

242 art. 439 k.p.k.

243 ☐

244 brak zarzutów

245 0.1.1.4. Wnioski

246 ☐

247 uchylenie

248 ☒

249 zmiana