Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 września 2020 r., IV Ka 384/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 września 2020 r., IV Ka 384/20

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 384/20

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 07 kwietnia 2020 roku w sprawie sygn. akt VII K 879/19.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☐ w całości

21 ☒ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☒

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☐

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☐

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☒

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Zarzut naruszenia art. 85 § 1 k.k. poprzez nieobjęcie karą łączną wyroku wydanego w stosunku do skazanego E. T. przez Sąd Rejonowy w Bartoszycach w sprawie II K 7/20 prawomocnego przez datą wydania wyroku łącznego tj. 07.03.2020 r.

83 ☐ zasadny

84 ☐ częściowo zasadny

85 ☒ niezasadny

86 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

87 W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu obrońcy wskazać należy, iż rzeczywiście przed wydaniem wyroku łącznego z dnia 07 kwietnia 2020 roku w sprawie VII K 879/19 przez Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim E. T. został ponownie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 28 lutego 2020 roku w sprawie II K 7/20 (tenże wyrok uprawomocnił się w dniu 05 marca 2020 roku - vide k. 91) na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności za czyn stypizowany w art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w styczniu 2019 roku (w celi mieszkalnej Zakładu Karnego w K.). Jednocześnie podkreślić należy, iż w tym czasie skazany odbywał karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (od dnia 16 stycznia 2018 roku do dnia 29 stycznia 2022 roku) orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie VII K 681/18 (na poczet tej kary zaliczono skazanemu okresy pozbawienia wolności w dniu 20.06.2013 r., od dnia 23.10.2014 r. do 0501.2015 r., od dnia 10.04.2015 r. do 14.10.2015 r., od dnia 12.01.2016 r. do 23.02.2016 r., od dnia 06.03.2017 r. do 31.07.2017 r., od dnia 16.01.2018 r. do 02.08.2018 r. oraz od 02.08.2018 r.), która to kara została objęta węzłem kary łącznej wraz z karą jednostkową 7 miesięcy pozbawienia wolności (orzeczoną w sprawie VII K 884/18 wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 04 lipca 2019 roku w sprawie VII K 879/19)

88 W tym miejscu zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 85 § 3 k.k. jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu. Zamieszczony w art. 85 § 3 k.k. zwrot " po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary" z pewnością oznacza pewien przedział czasu, do którego należy odnieść popełnienie przez tego samego sprawcę kolejnego przestępstwa. Zatem dla wykładni tego przepisu "znaczenie mają dwa zdarzenia, a mianowicie rozpoczęcie i zakończenie wykonywania kary, jako zakreślające wskazany w art. 85 § 3 k.k. przedział czasu" (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19.1.2017 r., I Kzp 12/16, OSNKW 2017, Nr 2, poz. 8). Komentowany przepis ma zastosowanie, jeśli skazany popełni kolejne przestępstwo między zdarzeniami wyznaczającymi ten przedział czasowy (tamże). Słuszne wydaje się również założenie, że pojęcie wykonywania kary z art. 85 § 3 k.k. należy interpretować w sposób spójny z pojęciem kary podlegającej wykonaniu użytym w art. 85 § 2 k.k. (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 04.01.2017 r., II AKz 822/16, KSAG 2017, Nr 1, s. 212–223). W orzecznictwie uznano również, że dla wykładni art. 85 § 3 k.k. nie jest istotne, co się dzieje między rozpoczęciem a zakończeniem wykonywania kary, w szczególności zaś to, czy dana kara jest wykonywana w sposób nieprzerwany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19.01.2017 r., I KZP 12/16, OSNKW 2017, Nr 2, poz. 8).

89 W świetle powyższego, jakkolwiek przedmiotem analizy Sądu I instancji faktycznie nie była kara orzeczone w sprawie II K 7/20 Sądu Rejonowego w Bartoszycach (w danych o karalności załączonych w grudniu 2019 roku - vide k. 22-25 nie znajdowało się skazanie w tej sprawie i znajdować się z oczywistych względów nie mogło), niemniej jednak załączenie orzeczenia tegoż Sądu przez sąd odwoławczy i zestawienie go z danymi zawartymi w wydruku systemu NOE - SAD, skutkowało uwzględnieniem tego orzeczenia lecz nie w formie postulowanej przez skarżącego. Bowiem popełnienie kolejnego przestępstwa przez skazanego po rozpoczęciu odbywania kary łącznej orzeczonej w sprawie VII K 681/18 czyniło niemożliwym objęcie kary wymierzonej za to przestępstwo w sprawie II K 7/20 zważywszy na treść normy wyrażonej w art. 85 § 3 k.k. oraz stanowisko prezentowane w orzecznictwie i judykaturze.

90 Wniosek

91 O zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary łącznej w rozmiarze 5 lat pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

92 ☐ zasadny

93 ☐ częściowo zasadny

94 ☒ niezasadny

95 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

96 Wyrok słuszny, a apelacja skazanego E. T. w tym zakresie bezzasadna.

97 3.2.

98 Zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez jej surowość.

99 ☐ zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☒ niezasadny

102 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

103 Zauważyć też należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zmiana kary w instancji odwoławczej jest możliwa tylko wtedy, gdy kara wymierzona przez Sąd I instancji jest rażąco niewspółmierna. Nie może więc następować w każdym wypadku, w którym jest możliwa wedle własnej oceny Sądu odwoławczego, lecz wtedy tylko, gdy kara orzeczona nie daje się zaakceptować z powodu różnicy pomiędzy nią, a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej i rażącej, wręcz ,,bijącej w oczy”. Sąd odwoławczy nie może zatem dokonywać korekty kary o charakterze ,,kosmetycznym”, np. o 1 - 2 miesięcy, przy karze pobawienia wolności wymierzonej w latach (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 04.07.1972 r., V KRN 230/72, opubl. LEX Nr 21497; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 02.02.1995 r., opubl. KZS 4/96 poz. 42; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21.09.2000 r., II AKa 154/00, opubl. KZS 2000/10/37).

104 Zważyć też trzeba, że z woli ustawodawcy, od 1 lipca 2015 roku, decydujące znaczenie dla wymiaru kary łącznej mają przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Natomiast wypracowane wcześniej przez orzecznictwo i doktrynę koncepcje wymiaru kary łącznej w oparciu o bliższą, lub dalszą więź przedmiotowo – podmiotową i czasowo – przestrzenną, zachodzącą pomiędzy poszczególnymi czynami jednostkowymi, także mogą mieć tu znaczenie, jednakże, co najwyżej, pomocnicze.

105 Kara łączna powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy. Stanowi ona wyraz potępienia w stosunku do postępowania sprawcy, jak również podkreśla nieopłacalność przestępczej działalności. Z drugiej strony, orzeczona kara łączna powinna być niezbędna dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania. W procesie orzekania kary łącznej sąd powinien opierać się na dyrektywach określonych w art. 85a k.k., tak aby możliwa stała się odpowiedź na pytanie, czy w danym przypadku zachodzą okoliczności, które przemawiają za zsumowaniem dolegliwości, czy też przeciwnie - w imię racjonalizacji karania, wskazują na konieczność pochłonięcia części kar. Stosowanie zatem kumulacji, albo absorpcji, jako że są to rozwiązania skrajne, wymaga istnienia szczególnych przesłanek przemawiających za jednym, albo drugim rozstrzygnięciem.

106 Na gruncie przedmiotowej sprawy dostrzec wszak należy, iż przestępstwa jednostkowe, podlegające połączeniu na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. karą łączną, pozostają ze sobą w stosunkowo odległym związku czasowo – przestrzennym (popełnione zostały na przestrzeni lat od 2010 roku do 2017 roku) i nie ma pomiędzy nimi ścisłej więzi podmiotowo – przedmiotowej (były to przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu – art. 157 § 2 k.k., przeciwko rodzinie i opiece - art. 207 § 1 k.k., przeciwko mieniu – art. 279 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. art. 284 § 2 k.k. art. 280 § 1 k.k. oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji - art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.).

107 Kara łączna powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy. Stanowi ona wyraz potępienia w stosunku do postępowania sprawcy, jak również podkreśla nieopłacalność przestępczej działalności. Z drugiej strony, orzeczona kara łączna powinna być niezbędna dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania. W procesie orzekania kary łącznej sąd powinien opierać się na dyrektywach określonych w art. 85a k.k., jednakże wspartych na dyrektywach pomocniczych, tak aby możliwa stała się odpowiedź na pytanie, czy w danym przypadku zachodzą okoliczności, które przemawiają za zsumowaniem dolegliwości, czy też przeciwnie – w imię racjonalizacji karania, wskazują na konieczność pochłonięcia części kar. Stosowanie zatem kumulacji albo absorpcji, jako że są to rozwiązania skrajne, wymaga istnienia szczególnych przesłanek przemawiających za jednym, albo drugim rozstrzygnięciem.

108 Jak słusznie wskazał Sąd meriti w niniejszej sprawie, brak przesłanek do zastosowania zasady pełnej absorpcji. Nie jest nią, ani dotychczasowa linia życiowa skazanego, ani sposób zachowania skazanego w zakładzie karnym, ani relacje pomiędzy czynami, za które wymierzono kary podlegające łączeniu. Wymiar kary łącznej orzeczonej w oparciu o zasadę absorpcji, to przypadek wymagający wyjątkowo korzystnych i łagodzących okoliczności po stronie sprawcy. Przy wymierzaniu kary łącznej, zastosowanie zaś zasady pełnej absorpcji, nie jest też żadnym obowiązkiem sądu orzekającego, czy też punktem wyjścia przy dokonywaniu prawidłowej oceny wymiaru kary łącznej. Jest przy tym oczywiste, że w aktualnym stanie prawnym orzeczenie kary łącznej, nie musi przynosić skazanemu korzyści, to jest orzeczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23.03.2016 r. IV KK 70/16, Legalis Nr 1444864).

109 W ślad za Sądem pierwszej instancji wskazać należy, iż skazany jest osobą wielokrotnie karaną. Przy czym, przestępstwa za które wymierzono kary podlegające łączeniu zostały popełnione między innymi w warunkach recydywy i są to czyny przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko mieniu, a także rodzinie i opiece, a w związku z tym, sposób ich popełnienia był odmienny. Prawidłowo zatem uznał Sąd I instancji, iż nie istnieje ścisły związek między tymi przestępstwami. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, oprócz innych elementów, brał także pod uwagę opinię o skazanym i uwzględnił ją przy wymiarze orzeczonej kary łącznej. Przy czym, zważyć należy, iż opinia o skazanym jest jednak tylko jednym z czynników, jakie bierze się pod uwagę przy kształtowaniu kary łącznej w wyroku łącznym.

110 Wobec powyższego, Sąd Okręgowy w pełni przychyla się do stanowiska Sądu I instancji, iż zarówno wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i brak bliskiego związku przedmiotowo – podmiotowego oraz czasowo – przestrzennego w przypadku wyroków podlegających łączeniu, wskazanych w punktach XII i XIII wykluczał zastosowanie wobec skazanego zasady absorpcji, obligował natomiast do przyjęcia zasady zbliżonej do zasady kumulacji. Należy podnieść, że orzeczenie kary łącznej w oparciu o zasadę całkowitej bądź częściowej absorpcji nie tylko byłoby nieuzasadnione w świetle przytoczonych okoliczności, ale też przyczyniłoby się do wyrobienia w skazanym mylnego przekonania, że wielość przestępstw popłaca.

111 Także w przekonaniu Sądu Okręgowego – biorąc pod uwagę wszystkie ustalone przez Sąd meriti okoliczności – wymierzenie skazanemu kary łącznej w wymiarze 6 lat, będzie adekwatną reakcją karną, a kara taka spełni w sposób wystarczający cel wychowawczy i zapobiegawczy, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

112 Analiza okoliczności w przedmiotowej sprawie, prowadzi natomiast do wniosku, że orzeczona w przedmiotowej sprawie kara łączna pozbawienia wolności z pewnością nie nosi znamion ,,rażącej” niewspółmierności.

113 Wniosek

114 O zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary łącznej w rozmiarze 5 lat pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

119 Argumentacja Sądu meriti co do wyboru zasady wymiaru kary łącznej zasługuje na aprobatę, o czym była mowa w rubryce powyżej, a w związku z tym wyrok w tym zakresie słuszny, a apelacja skazanego E. T. bezzasadna.

120 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

121 4.1.

122 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

123 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

124 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

125 5.1.1.

126 Przedmiot utrzymania w mocy

127 Utrzymanie co do zasady w mocy rozstrzygnięć zawartych w punktach od 1 do 3 i w punkcie 5 wyroku, za wyjątkiem wskazanym w punkcie 5.2.1.

128 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

129 Za bezpodstawne uznać należy zastrzeżenia skarżącego, zarówno co do nie objęcia węzłem kary łącznej kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 28 lutego 2020 roku w sprawie II K 7/20 w wymiarze 7 miesięcy pozbawienia wolności jak również co do wymiaru orzeczonej zaskarżonym wyrokiem kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności.

130 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

131 5.2.1.

132 Przedmiot i zakres zmiany

133 W miejsce rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 4 na podstawie art. 572 k.p.k. umorzono postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego co do wyroków opisanych w punktach I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI części wstępnej zaskarżonego wyroku oraz dodatkowo prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 28 lutego 2020 roku w sprawie II K 7/20 za czyn z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w styczniu 2019 roku, za który została orzeczona kara 7 miesięcy pozbawienia wolności i ustalono, że wyroki te podlegają odrębnemu wykonaniu.

134 Zwięźle o powodach zmiany

135 Powód zmiany wskazany w rozważaniach ujętych w rubryce 3.1.

136 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

137 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

138 5.3.1.1.1.

139 ☐ art. 439 k.p.k.

140 Zwięźle o powodach uchylenia

141 5.3.1.2.1.

142 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

143 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

144 Zwięźle o powodach uchylenia

145 5.3.1.3.1.

146 Konieczność umorzenia postępowania

147 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

148 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

149 5.3.1.4.1.

150 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia

152 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

153 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

154 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

155 Przytoczyć okoliczności

156 6. Koszty Procesu

157 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

158 Przytoczyć okoliczności

159 3

160 W oparciu o przepisy art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami), mając na względzie sytuację osobistą (długoletni pobyt w izolacji penitencjarnej - ostateczny koniec kary przypada na dzień 24 marca 2023 roku) i możliwości finansowe skazanego (brak dochodów), Sąd Okręgowy zwolnił go od obowiązku wnoszenia opłaty za drugą instancję oraz od obowiązku zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa.

161 7. PODPIS

162 1.11. Granice zaskarżenia

163 Kolejny numer załącznika

164 1

165 Podmiot wnoszący apelację

166 Obrońca skazanego E. T..

167 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

168 Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 07 kwietnia 2020 roku w sprawie sygn. akt VII K 879/19.

169 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

170 ☒ na korzyść

171 ☐ na niekorzyść

172 ☐ w całości

173 ☒ w części

174 ☐

175 co do winy

176 ☒

177 co do kary

178 ☐

179 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

180 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

181 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

182 ☒

183 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

184 ☐

185 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

186 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

187 ☐

188 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

189 ☐

190 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

191 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

192 ☒

193 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

194 ☐

195 art. 439 k.p.k.

196 ☐

197 brak zarzutów

198 0.1.1.4. Wnioski

199 ☒

200 uchylenie

201 ☒

202 zmiana