Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 1 maja 2025 r., IV Ka 144/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 1 maja 2025 r., IV Ka 144/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 144/25

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 16 grudnia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 319/24

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Obrońca oskarżonego B. C. we wniesionej apelacji pisemnej zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

83 - mającą wpływ na treść wyroku w zakresie uznania, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu obrazę przepisu postępowania - art. 7 kpk wyrażającą się w dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, poprzez:

84 a) ocenienie zeznań wszystkich funkcjonariuszy jako w pełni wiarygodne i logiczne, w sytuacji gdy podczas składania zeznań w sprawie funkcjonariusze nie mieli żadnej wiedzy, a dopiero po przybliżeniu im przez sąd szczegółów zdarzenia zaczęli zeznawać, że oskarżony miał kierować samochodem marki P., że próbował wyjeżdżać nim z podwórka na ulicę, że zatrzymali go w bramie, które to okoliczności wskazują na to, że jednak zeznania te winny zostać ocenione jako niewiarygodne, a tymczasem stały się głównym dowodem do skazania oskarżonego,

85 b) uznanie, że wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania świadków Ł. P. i P. C. są niewygodne i stanowią linię obrony oskarżonego, w sytuacji, gdy wniosku takiego nie można wyprowadzić jedynie wobec tego, że są one odmienne niż zeznania policjantów, które a priori są uznawane jako wiarygodny materiał dowodowy w sprawie,

86 2. mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie przypisania oskarżonemu winy błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżony B. C. kierował wbrew zakazowi w dniu 6 lutego 2024 roku samochodem marki P. (...), w sytuacji gdy:

87 a) z zeznań oskarżonego oraz świadka Ł. P. wynika, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu, gdyż nie ruszył z miejsca swoim samochodem,

88 b) miejsce, w którym oskarżony został zatrzymany, to podwórko wewnętrzne pomiędzy kamienicami, na którym nie odbywa się ogólnodostępny ruch lądowy pojazdów, albowiem wjechać może tam ograniczona liczna mieszkańców i jest to miejsce, na którym nie odbywa się ruch lądowy.

89 ☐ zasadny

90 ☐ częściowo zasadny

91 ☒ niezasadny

92 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

93 Zarzuty podniesione w apelacji pisemnej wniesionej przez obrońcę oskarżonego B. C. nie są zasadne. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz. 6 )

94 Sąd I instancji wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym waloru wiarygodności odmówił i z jakich powodów. Sąd I instancji dokonał oceny materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób odpowiadający zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Dokonana ocena przez sąd meriti ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Sąd okręgowy podziela dokonaną przez sąd I instancji ocenę zgromadzonych dowodów w przedmiotowej sprawie i powielanie argumentów przemawiających za dokonaną ocena jest zbędne. Zdaniem sądu okręgowego pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawarte w sporządzonym uzasadnieniu przez sąd rejonowy odpowiadają dyrektywom określonym treścią art. 424 §1 kpk. Oskarżony i wspierający jego linię obrony świadkowie P. C. oraz Ł. P. utrzymują, że to P. C. – żona oskarżonego miała zawieźć (ich samochodem) w dniu zdarzenia męża i świadka Ł. P. do pracy. Świadek Ł. P. przy tym nie był w stanie też uargumentować, dlaczego to właśnie żona oskarżonego miała kierować samochodem o tak wczesnej porze. Jednocześnie zaznaczył, że nie wiedział wówczas, że oskarżony ma orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Świadek wspomina, że przed wjazdem funcjonariuszy Policji samochodem na podwórko, oskarżony jeszcze skrobał szyby w aucie, choć jego depozycje w tym zakresie są odosobnione. Wersje świadków Ł. P. oraz P. C. są niespójne w kwestii, komu przekazano samochód oraz kluczyki do pojazdu. Świadek P. C. utrzymuje, że pojazd przekazano Ł. P. wraz z kluczykami. Świadek Ł. P. zeznał, że kluczyki były w pojeździe, który oskarżony zostawił otwarty (nie zamknął drzwi samochodu na zamek) i nie wie, kto to ewentualnie uczynił, gdyż oddalił się z tego miejsca, a wcześniej dzwonił do żony oskarżonego, aby nie schodziła z mieszkania na dół. Zupełnie irracjonalne byłoby zachowanie świadka, że oddalił się z miejsca zdarzenia pozostawiając samochód oskarżonego z kluczykami w środku i otwartymi drzwiami ( nie zamkniętymi na zamek). Wersje świadków istotnie różnią się także w kwestii, w których momentach P. C. miała być obecna na miejscu parkowania ich samochodu. Sama świadek nie wykazuje w swych zeznaniach konsekwencji. Z jednaj strony utrzymuje, że zeszła na dół i widziała, że auto było „zaparkowane, jak wcześniej’, z drugiej, że nie widziała momentu, „jak on odjechał”, bo jej tam nie było. Po czym zeznaje, że zeszła w momencie już po zatrzymaniu oskarżonego i odebrała kluczyki od Ł. P.. W pełni uprawniona jest więc ocena jako niewiarygodnych wyjaśnień oskarżanego i wspierających jego linię obrony zeznań świadków P. C. i Ł. P.. Nie budzi zastrzeżeń dokonana przez sąd meriti ocena zeznań świadków D. R., P. N. oraz P. B..

95 A. próbuje zdewaluować wartość dowodową zeznań funkcjonariuszy (operacyjnych) Policji twierdzeniem, że ci nie mieli możliwości zaobserwowania czynności otwierania maski pojazdu i montowania akumulatora, bowiem było to miejsce dla nich niewidoczne. Tyle tylko, że skąd oskarżony czy też świadkowie mieliby posiadać wiedzę, gdzie konkretnie znajdował się punkt obserwacyjny, skoro ta operacja kolokwialnie rzecz ujmując była prowadzona przez czynności operacyjnie (przede wszystkim uważną obserwację) i miała na celu zlokalizowanie miejsca pobytu B. C.. Poza tym oskarżony nie mógł się spodziewać podjęcia wobec niego interwencji przez funkcjonariuszy Policji o tak wczesnej porze, a zdarzenie polegające na zajechaniu drogi pojazdowi kierowanemu przez oskarżonego (aby nie wyjechał na drogę główną , gdzie odbywał się ruch pojazdów) miało charakter dynamiczny, toteż siłą rzeczy taka sytuacja, która raczej dezorientuje, nie sprzyja drobiazgowemu zapamiętaniu szczegółów. Ponadto funkcjonariusze Policji – świadkowie: D. R., P. N. oraz P. B. spójnie zeznali, że nie widzieli czynności otwierania klapy i montowania akumulatora, co jak słusznie zwrócił uwagę sąd meriti zajmuje pewien czas. Natomiast oskarżony wyjaśnił, że jak wkładał akumulator „ to jakieś auto wjechało i mnie skuli.” Gdyby okoliczność ta miała miejsce z pewnością funkcjonariusze Policji by o takim przebiegu zdarzenia zeznali. Sam fakt, że przesłuchiwani w sprawie funkcjonariusze Policji D. R., P. N. oraz P. B. nie pamiętali wszystkich szczegółów zajścia, może wynikać z upływu czasu od chwili zdarzenia, jak też okoliczności, że funkcjonariusze ci podejmują szereg interwencji toteż czy same zdarzenia czy ich szczegóły mogą siłą rzeczy umknąć w pamięci tym świadkom. Jednakowoż świadkowie ci z całą stanowczością, spójnie i konsekwentnie zeznali, że widzieli jak auto kierowane przez oskarżonego rusza z terenu posesji przez parking, przejeżdża pewien odcinek drogi, kierując się w stronę wyjazdu na ulicę. Depozycje ich korespondują z treścią sporządzonej na miejscu zdarzenia notatki urzędowej. Wiarygodność depozycji wzmacnia fakt właśnie sposobu, w jaki funkcjonariusze operacyjni, zatrzymali samochód – zajechali mu drogę, uniemożliwiając wyjazd z posesji. Rację ma przy tym sąd meriti kiedy utrzymuje, że przecież głównym celem była uważna obserwacja terenu, celem ujęcia B. C., który poszukiwany był listem gończym. Trudno w takiej sytuacji uznać, że funkcjonariusze Policji skaładają fałszywe zeznania co do okoliczności zatrzymania oskarżonego w tym dniu. Apelant stara się forsować stanowisko, że miejsce ujęcia oskarżonego nie spełnia kryteriów miejsca, w którym odbywa się ogólnodostępny ruch lądowy pojazdów, albowiem wjechać tam może ograniczona liczba mieszkańców. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym rozszerza zakres stosowania zasad ruchu na drogach publicznych i odnosi je do innych miejsc, gdzie realnie odbywa się ruch lądowy (art. 1 ust. 2 ustawy). Kryterium ruchu lądowego należy więc wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym wykorzystaniem tego miejsca dla ruchu pojazdów i innych uczestników, co powoduje powstanie możliwości zagrożenia bezpieczeństwa tego ruchu. ( przykładowo wyroki, które zostały wydane na kanwie problematyki dotyczącej przestępstw z art. 178 a § 1 kk : Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 24 czerwca 2013r. V KK 435/12, Legalis Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 26 lutego 2020 r. IV KK 265/19 Legalis, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1972 r., VI KZP 33/72, OSNKW 1972, z. 12, poz. 187; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 30 lipca 2015 r., IV KK 201/15, LEX nr 1765994; z dnia 11 października 2000 r., IV KKN 250/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001, Nr 4, poz. 19; z dnia 5 maja 2009 r., IV KK 432/08, OSNwSK 2009, Nr 1, poz. 1068; z dnia 15 grudnia 2011 r., II KK 184/11, Prok. i Pr.-wkł. 2012, Nr 3, poz. 4; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2017 r., III KK 472/16, LEX nr 2271447; z dnia 28 maja 2008 r., IV KK 29/08, OSNwSK 2008, z. 1, poz. 1163; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2004 r., II AKa 131/04, KZS 2004, z. 9, poz. 35).W niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość ustalono, że oskarżony przejechał pewien odcinek drogi po parkingu usytuowanym przy budynku kamienicy. Nie wymaga szerszej argumentacji fakt, że parking służy do poruszania i postoju pojazdów. Z akt sprawy nie wynika, aby niemożliwym był dostęp do tego miejsca osobom innym, jak mieszkańcy. Założenie że tylko mieszkańcy korzystają z parkingu, jest z góry błędne, biorąc pod uwagę zasady logiki, wiedzy doświadczenia życiowego i zawodowego. Prawidłowe ustalenia sądu meriti dotyczące kary, uwzględniające przesłanki z art. 53 kk, jednoznacznie prowadzą do wniosku, że słuszną karą wobec oskarżonego jest bezwzględna kara pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy. Jest to kara uwzględniająca wysoki stopień szkodliwości społecznej czynu, spełniająca cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również nie przekracza stopnia zawinienia sprawcy.

96 Sąd prawidłowo wskazał w uzasadnieniu na wysoką szkodliwość społeczną czynu, zupełne lekceważenie i brak poszanowania porządku prawnego, a zwłaszcza wydanych wobec oskarżonego poprzednich wyroków. Oskarżony był już karany. Oskarżony wykazał , że uprzednio wymierzone kary nie spełniają swoich celów w zakresie prewencji szczególnej, jak i wychowawczego oddziaływania na oskarżonego. Nie budzi zastrzeżeń sądu także wymiar orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenie wszelkich pojazdów mechanicznych, jak też orzeczone świadczenie pieniężne.

97 Wniosek

98 O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

99 ☐ zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☒ niezasadny

102 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

103 Skoro zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego.

104 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

105 4.1.

106 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

107 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

108 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

109 5.1.1.

110 Przedmiot utrzymania w mocy

111 Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony przez obrońcę oskarżonego B. C. wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydany w dniu 16 grudnia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 319/24.

112 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

113 Skoro zarzuty podniesione w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego B. C. nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, to należało go utrzymać w mocy.

114 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

115 5.2.1.

116 Przedmiot i zakres zmiany

117 Zwięźle o powodach zmiany

118 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

119 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

120 5.3.1.1.1.

121 ☐ art. 439 k.p.k.

122 Zwięźle o powodach uchylenia

123 5.3.1.2.1.

124 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

125 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

126 Zwięźle o powodach uchylenia

127 5.3.1.3.1.

128 Konieczność umorzenia postępowania

129 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

130 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

131 5.3.1.4.1.

132 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

133 Zwięźle o powodach uchylenia

134 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

135 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

136 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

137 Przytoczyć okoliczności

138 6. Koszty Procesu

139 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

140 Przytoczyć okoliczności

141 pkt 2

142 O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych z tytułu opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych z tytułu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983, Nr 49, poz. 223 ze zm.).

143 7. PODPIS

144 1.11. Granice zaskarżenia

145 Kolejny numer załącznika

146 1

147 Podmiot wnoszący apelację

148 Obrońca oskarżonego B. C.

149 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

150 Skarżone jest uznanie oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu.

151 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

152 ☒ na korzyść

153 ☐ na niekorzyść

154 ☒ w całości

155 ☐ w części

156 ☒

157 co do winy

158 ☐

159 co do kary

160 ☐

161 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

162 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

163 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

164 ☐

165 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

166 ☐

167 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

168 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

169 ☒

170 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

171 ☒

172 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

173 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

174 ☐

175 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

176 ☐

177 art. 439 k.p.k.

178 ☐

179 brak zarzutów

180 0.1.1.4. Wnioski

181 ☐

182 uchylenie

183 ☒

184 zmiana