Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 14 listopada 2024 r., VII Ka 626/24

wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 14 listopada 2024 r., VII Ka 626/24

Tekst

1 Sygn. akt VII Ka 626/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 14 listopada 2024 r.

3 Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym

4 w składzie:

5 Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski

6 Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Jankowska

7 przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Olsztynie Zbigniewa Czerwińskiego

8 po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2024 r.

9 sprawy: P. I. (1) , (I.), ur. (...) w N., syna S. i J. z domu L.

10 oskarżonego z art.53 pkt 4 ustawy z dnia 13.10.1995 r. prawo łowieckie

11 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 16 maja 2024 r ., sygn. akt II K 34/24

13 I utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

14 II zasądza od oskarżonego P. I. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 400 (czterysta) zł tytułem opłaty za II instancję.

15 FORMULARZ UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO (UK 2)

Uzasadnienie

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 VII Ka 626/24

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 1

21 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

23 Wyrok Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie II K 34/24

24 1.2. Podmiot wnoszący apelację

25 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

26 ☐ oskarżyciel posiłkowy

27 ☐ oskarżyciel prywatny

28 ☒ obrońca oskarżonego P. I. (1)

29 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ inny

31 1.3. Granice zaskarżenia

32 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

33 ☒ na korzyść

34 ☐ na niekorzyść

35 ☒ w całości

36 ☐ w części

37 ☐

38 co do winy

39 ☐

40 co do kary

41 ☐

42 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

43 1.3.2. Podniesione zarzuty

44 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

45 ☐

46 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 ☐

48 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

49 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒

51 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☒

53 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

54 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

57 ☐

58 art. 439 k.p.k.

59 ☐

60 brak zarzutów

61 1.4. Wnioski

62 ☐

63 uchylenie

64 ☒

65 zmiana

66 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

67 2.1. Ustalenie faktów

68 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

69 Lp.

70 Oskarżony

71 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

72 Dowód

73 Numer karty

74 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 2.2. Ocena dowodów

81 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

82 Lp. faktu z pkt 2.1.1

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach uznania dowodu

85 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

86 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

87 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

90 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

91 Lp.

92 Zarzut

93 1

94 - 3

95 ☐ zasadny

96 ☐ częściowo zasadny

97 ☒ niezasadny

98 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

99 Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.

100 Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o zawinieniu oskarżonego w ramach przypisanego mu czynu. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody uniewinniającego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Co istotne apelacja faktycznie nie wskazuje na takie okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawierają też takiej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w obszernym i wnikliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które faktycznie zawiera odpowiedzi na zarzuty kierowane przeciwko rozstrzygnięciu i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżących.

101 Odnosząc się do zarzutów dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy trafnie ustalił stan faktyczny w sprawie oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

102 W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacjach zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego albowiem ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Okręgowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób wszechstronny, uwzględniając wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

103 Sąd I instancji w pełni zasadnie nie dał wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, w szczególności co do tego, że w dniu 21 września 2023 r. znajdował się na miejscu zdarzenia swoim samochodem jedynie celem obejrzenia swojej pasieki albowiem te twierdzenia P. I. sprzeczne były z dowodami, które zostały obdarzone walorem wiarygodności. Podkreślić w tym miejscu należy, że z zeznań B. N. (1) wynika, iż P. I. (1) jest niezrzeszonym myśliwym a z relacji Prezes koła łowieckiego i podleśniczego T. K. (1) wynikało, że oskarżony nie posiadał żadnego pisemnego upoważnienia do polowań.

104 Zebrane dowody w postaci jasnych i logicznych zeznań świadków B. N., J. F., T. K., T. G. oraz J. K. zgodne były z obiektywnymi dowodami w postaci zdjęć zarejestrowanych przez fotopułapki w okresie od 07 września 2023 r. do 21 września 2023 r., wraz z płytą, protokołem oględzin miejsca ujawnienia truchła dzika w pobliżu miejscowości O., wydrukiem fotografii przedstawiającej P. I. (1), protokołem zatrzymania rzeczy, wraz ze spisem i opisem rzeczy, protokołem oględzin zawartości karty pamięci, wraz z dokumentacją fotograficzną, dokumentacją fotograficzną przedstawiającą podporę metalową owiniętą taśmą izolacyjną koloru czarnego o wysokości 154 cm, tzw. „Pastorał”, dokumentacją fotograficzną oględzin miejsca ujawnienia truchła dzika na obszarze leśnym w okolicach O., płytą zawierającą billingi rozmów, wraz z protokołem oględzin billingów oraz opinią z badań kryminalistycznych, wraz ze sprawozdaniem i materiałem porównawczym.

105 Wbrew zarzutom apelacji Sąd Rejonowy za istotne dla dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie uznał zeznania jest komendanta Straży leśnej, B. N. (1), który był na miejscu zdarzenia od początku obserwacji dwóch kłusujących osób. Wymieniony stanowczo potwierdził, że na fotografiach uzyskanych z fotopułapek znajdował się P. I. (1), jako osoba niosąca broń i oddająca strzał oraz, że na miejscu zdarzenia odnaleziono pojazd należący do tego oskarżonego, wewnątrz którego znajdowała się plastikowa wanna (kuweta budowlana), służąca myśliwym do przewozu trucheł zwierząt. B. N. jako osoba z wieloletnim doświadczeniem wskazał ponadto, że postrzelony dzik pobiegł szybciej od reszty stada, co jednoznacznie świadczy o otrzymanych obrażeniach, przy czym sam strzał w kierunku stada dzików był bardzo dobrze słyszalny.

106 Z powyższa relacja w pełni korespondowały wiarygodne zeznania J. F. (2), który potwierdził obecność dwóch osób na miejscu łowiska, oddanie strzału i postrzelenie jednego z dzików a także odnalezienie kuwety budowlanej w pojeździe należącym do P. I. (1), znajdującym się w pobliżu miejsca zdarzenia. Co istotne po okazaniu zdjęciach z fotopułapek osobę P. I. (1) rozpoznał znający go osobiście T. K. (1) a także T. G. (2), który w związku ze służbą napotykał się na samochód oskarżonego w miejscu, gdzie odbywały się nielegalne polowania. Jednocześnie T. K. (1) wskazał na okoliczność złej opinii P. I. (1) w środowisku łowieckim, ze względu właśnie na podejrzenie o kłusownictwo. Ponadto trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że z opinii kryminalistycznej wynika, iż na „pastorale” odnalezionym na miejscu zdarzenia wprawdzie nie znaleziono śladów P. I. (1), lecz wykryto tam odciski palców B. G., którego obecność na miejscu zdarzenia potwierdzony został przez B. N. (1) i J. F. (2), którzy go ujęli. Zauważyć również należy, że wbrew twierdzeniom P. I. w pobliżu miejsca zdarzenia nie znajdowała się żadna pasieka, co dodatkowo zasadnie Sąd I instancji uznał za potwierdzenie udziału oskarżonego w nielegalnym polowaniu. Zeznania świadka były racjonalne, logiczne, w pełni zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. W zakresie zeznań J. K. to zasadnie Sąd I instancji zauważył, że ten funkcjonariusz Policji opisując przebieg przeszukania terenu między innymi potwierdził, że na miejscu zdarzenia widział B. G., lecz zaprzeczył, by ten miał jakikolwiek sprzęt do oglądania rykowiska.

107 Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że wprawdzie zdjęcia jak na k. 3-6 były niewyraźne i w słabej jakości, jednakże zdjęcia z k. 27-31 były już dużo lepszej jakości i jako wyraźne, pozwalały aby dostrzec dwie osoby, które w dniu 21 września 2023 r., ok. godz. 21:20 znajdowały się na polu uprawnym w pobliżu miejscowości O. w miejscu nazywanym potocznie (...) na terenie obwodu nr 300 O. Hodowli Zwierzyny K..

108 Wobec wniosków wynikających z przedstawionych wyżej dowodów pozostających we wzajemnym powiązaniu nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu z pkt I a apelacji (. 255) albowiem nie może budzić wątpliwości, że dokumentacja fotograficzna z fotopułapek pochodzi z okresu 7-21 września 2023 r. i obrazuje między innymi oskarżonego P. I..

109 Z uwagi na to, że w dniu zdarzenia dzika nie odnaleziono a jego truchło odszukano po około tygodnia od chwili zdarzenia oraz z uwagi na zarzut zawarty w apelacji dopuszczono dowód z opinii biegłego jak na k. 304-317. Wnioski płynące z tego dowodu ( k.315-317) jednoznacznie wskazują na to, że w pełni zasadnie Sąd i instancji wykluczył możliwość aby dzik został postrzelony w innej chwili niż w dniu zdarzenia.

110 W konsekwencji prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwolił Sądowi I instancji na trafne przyjęcie, że P. I. (1) w dniu 21 września 2023 r. ok. godz. 21:49 na polu uprawnym w pobliżu miejscowości O. w miejscu nazywanym potocznie (...) na terenie obwodu nr (...) O. H. (...) K., gm. N., woj. (...)- (...) polował na dzika, mimo nieposiadania uprawnień do polowania. W ślad za Sądem I instancji odwołać się należy do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9.11.2010 r., w który stwierdzono, iż „W rozumieniu art. 53 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie, karalne na jego podstawie polowanie bez posiadania do tego uprawnień oznacza również polowanie bez zgody dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego (art. 42 ust. 1), a polowanie indywidualne – bez stosownego ku temu upoważnienia wymienionego podmiotu (art. 42 ust. 8), natomiast wykonywane poza obwodem łowieckim – bez specjalnej decyzji właściwego starosty dopuszczającej odłów lub odstrzał redukcyjny zwierzyny (art. 45 ust. 3), chociażby polujący miał w ogóle uprawnienia podstawowe, selekcjonerskie lub sokolnicze (art. 42 ust. 3)”.

111 Wniosek

112 o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu

113 ☐ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☒ niezasadny

116 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

117 W orzeczeniu Sądu I instancji nie stwierdzono zarzucanej obrazy przepisów postepowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

118 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

119 1.

120 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

121 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

122 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

123 1.

124 Przedmiot utrzymania w mocy

125 Wyrok Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt II K 34/24

126 utrzymano w mocy.

127 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

128 W ocenie Sądu Okręgowego brak było podstaw do podzielenia zarzutów dotyczących obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

129 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

130 1.

131 Przedmiot i zakres zmiany

132 Zwięźle o powodach zmiany

133 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

134 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

135 1.1.

136 ☐ art. 439 k.p.k.

137 Zwięźle o powodach uchylenia

138 2.1.

139 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

140 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

141 Zwięźle o powodach uchylenia

142 3.1.

143 Konieczność umorzenia postępowania

144 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

145 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

146 4.1.

147 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

148 Zwięźle o powodach uchylenia

149 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

150 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

151 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

152 Przytoczyć okoliczności

153 6. Koszty Procesu

154 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

155 Przytoczyć okoliczności

156 II

157 Zasadzono od oskarżonego P. I. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 400 (czterysta) zł tytułem opłaty za II instancję.

158 7. PODPIS

159 ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

160 Załącznik do formularza UK 2

161 1.3. Granice zaskarżenia

162 Kolejny numer załącznika

163 1

164 Podmiot wnoszący apelację

165 obrońca oskarżonego P. I. (1)

166 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

167 Wyrok Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie II K 34/24

168 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

169 ☒ na korzyść

170 ☐ na niekorzyść

171 ☒ w całości

172 ☐ w części

173 ☐

174 co do winy

175 ☐

176 co do kary

177 ☐

178 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

179 1.3.2. Podniesione zarzuty

180 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

181 ☐

182 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

183 ☐

184 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

185 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

186 ☒

187 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

188 ☒

189 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

190 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

191 ☐

192 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

193 ☐

194 art. 439 k.p.k.

195 ☐

196 brak zarzutów

197 1.4. Wnioski

198 ☐

199 uchylenie

200 ☒

201 zmiana