Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., VII Ka 1096/21

wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., VII Ka 1096/21

Tekst

1 Sygn. akt VII Ka 1096/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 20 stycznia 2022 r.

3 Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym

4 w składzie:

5 Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski

6 Protokolant: st. sekr. sąd. Grzegorz Gładkojć

7 przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Olsztynie Mirosława Zelenta

8 po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r.

9 sprawy: M. K., ur. (...) w O., syna W. i A. z domu M.

10 oskarżonego z art. 226§1 kk

11 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

12 od wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt(...)

13 I zmienia zaskarżony wyrok i oskarżonego M. K. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu,

14 II koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.

15 FORMULARZ UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO (UK 2)

Uzasadnienie

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 VII Ka 1096/21

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 1

21 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

23 Wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt (...)

24 1.2. Podmiot wnoszący apelację

25 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

26 ☐ oskarżyciel posiłkowy

27 ☐ oskarżyciel prywatny

28 ☒ obrońca

29 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ inny

31 1.3. Granice zaskarżenia

32 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

33 ☒ na korzyść

34 ☐ na niekorzyść

35 ☒ w całości

36 ☐ w części

37 ☐

38 co do winy

39 ☐

40 co do kary

41 ☐

42 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

43 1.3.2. Podniesione zarzuty

44 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

45 ☐

46 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 ☐

48 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

49 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒

51 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☒

53 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

54 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

57 ☐

58 art. 439 k.p.k.

59 ☐

60 brak zarzutów

61 1.4. Wnioski

62 ☐

63 uchylenie

64 ☒

65 zmiana

66 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

67 2.1. Ustalenie faktów

68 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

69 Lp.

70 Oskarżony

71 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

72 Dowód

73 Numer karty

74 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 2.2. Ocena dowodów

81 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

82 Lp. faktu z pkt 2.1.1

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach uznania dowodu

85 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

86 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

87 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

90 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

91 Lp.

92 Zarzut

93 1

94 I naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, na mianowicie:

95 a/ rażącego naruszenia reguł ustalonych w art. 4 i 7 k.p.k. poprzez:

96 -obdarzenie walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonych w sytuacji kiedy znajdujące się w aktach sprawy nagranie w sposób ewidentny wskazuje, że obaj funkcjonariusze podawali kilkukrotnie nieprawdę co do przebiegu zdarzenia i to w stopniu tak rażącym, że nie mógł wynikać z omyłki lecz stanowił świadome działanie funkcjonariuszy,

97 - brak rozważenia, że świadkowie S., pomimo iż byli świadkami interwencji również nie słyszeli by doszło ze strony oskarżonego do znieważania funkcjonariuszy,

98 b/ naruszenia art. 6 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez przypisanie oskarżonemu przestępstwa znieważenia funkcjonariuszy przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek wskazania w uzasadnieniu oraz sentencji wyroku jaki zwrot oskarżonego miałby zostać uznany za zniewagę i kiedy miałby zostać wypowiedziany, co uniemożliwia podjęcie obrony w tym zakresie.

99 II błędu w ustaleniach faktycznych który miał wpływ na treść wyroku poprzez błędne ustalenie, że:

100 A) oskarżony dopuścił się znieważenia pokrzywdzonych,

101 B) oskarżony zachowywał się agresywnie,

102 C) oskarżony dobijał się do drzwi mieszkania, gdzie prowadzono interwencję,

103 D)oskarżony utrudniał wyjście z budynku funkcjonariuszom.

104 ☒ zasadny

105 ☐ częściowo zasadny

106 ☐ niezasadny

107 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

108 Apelacja obrońcy wnosząca o uniewinnienie M. K. okazała się w pełni zasadna.

109 W ocenie Sądu Okręgowego w sprawie brak jest dowodów na przypisanie oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 226 § 1 k.k.

110 Podejmując się analizy wskazanych zarzutów na wstępie przyznać należy rację skarżącemu w zakresie w jakim, wskazuje on, że oskarżonemu przypisano przestępstwo znieważenia funkcjonariuszy bez ustalenia jaki znieważający zwrot miał zostać przez niego użyty. O ile za zrozumiałe uznać należy, nie zawarcie określeń znieważających w sentencji wyroku (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 września 2018 r., II AKa 118/18, Legalis nr 1880454), o tyle ustalenie tychże zwrotów powinno znaleźć miejsce w uzasadnieniu wyroku, co w rzeczonym przypadku nie miało miejsca. Sąd meriti wskazując wielokrotnie w uzasadnieniu, że oskarżony znieważył funkcjonariuszy publicznych, nie ustalił ani jednego określenia, które tym znieważeniem mogłoby być.

111 Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd meriti dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych.

112 Za udowodnione Sąd I instancji uznał dobijanie się przez oskarżonego do drzwi mieszkania, w którym odbywała się interwencja, wskazując na poparcie powyższego dowód z zeznań świadków: P. C., B. W., E. S., P. S.. W protokole przesłuchania (k.7-8) P. C. wskazał, że oskarżony zaczął dobijać się do drzwi i dobijał się do nich przez cały czas trwania interwencji, nadto wskazał, że „ po zakończeniu interwencji wyszliśmy za zewnątrz mieszkania gdzie stał ten mężczyzna przy drzwiach wejściowych nadal używał słów wulgarnych wobec nas tj.k. (...). Ja wraz z W. wezwaliśmy go aby zaprzestał wulgaryzmów, ale ten mężczyzna nie reagował w związku z powyższym postanowiliśmy go zatrzymać”.

113 Podobną wersję zdarzeń przedstawił B. W. wskazując, że po skończeniu interwencji, gdy wychodzili z mieszkania oskarżony dalej wykrzykiwał słowa „ gdzie macie maski,k., g. (...) dzwonię do K., już nie pracujecie” i napierał na nich trzymając telefon w ręku. Oskarżony zdaniem w/w świadków wielokrotnie był uspokajany, ale nie reagował, w związku z powyższym podjęto decyzję o jego zatrzymaniu (k. 12-13).

114 Jak jednak wskazuje dołączone do sprawy nagranie z przebiegu interwencji, oskarżony stal blisko drzwi ale się do nich nie dobijał, nie uderzał w nie pięściami oraz nie używał wobec funkcjonariuszy słów znieważających. Nadto, jeden z funkcjonariuszy, wprawdzie wypowiedział w stosunku do oskarżonego słowa: „ człowieku uspokoisz się, czy nie” ale nie wzywał oskarżonego do zaprzestania swoich działań oraz strącił jego telefon, po czym użył wobec M. K. gazu, a następnie skuł go i po raz kolejny użył gazu. Nadmienić należy, że oskarżony między innymi poza ostrzeżeniami, że Policja będzie płaciła odszkodowanie za interwencję „ jak w M. ” i sugerowaniem aby skuli go mocniej w żaden sposób nie znieważał w tym czasie funkcjonariuszy.

115 Sąd odwoławczy nie podziela zatem stanowiska Sadu meriti jakoby złożone przez funkcjonariuszy zeznania były spójne i konsekwentne. Zeznania w wielu miejscach stoją w sprzeczności z przywołanym nagraniem, wyjaśnieniami oskarżonego oraz zeznaniami świadków. W tym miejscu należy przywołać choćby zeznania świadka P. C. (k. 121-122), w których to stwierdził, że oskarżony bezpośrednio przez zatrzymaniem napierał na nich, nie chciał ich przepuścić w drzwiach i mieli problem z wyjściem z mieszkania, zaś B. W. (k.135-136) wskazał, że oskarżony nie zareagował na słowa z prośbą o odsunięcie się, zatem wspólnie z P. C. podjęli czynności zmierzające do zatrzymania oskarżonego. Zeznania te stoją nie mają jednak potwierdzenia nie tylko w nagraniu, ale także w zeznaniach świadka P. S. (k. 136), który wskazał, że funkcjonariusze nie mieli problemu z wyjściem na zewnątrz, a nadto nie słyszał aby byli oni w tym momencie znieważani.

116 Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych dotyczących znieważania funkcjonariuszy. Tymczasem także świadkowie: E. S. i P. S. od początku twierdzili, że nie słyszeli żadnych słów znieważających wobec funkcjonariuszy (k. 17-18, 28-29). Stwierdzili oni wyłącznie, że oskarżony używał słów wulgarnych, ale nie słyszeli jakich i nie potrafili określić czy oskarżony znieważył funkcjonariuszy.

117 Podkreślić w tym miejscu należy, że sam fakt, że użycia w trakcie interwencji słów wulgarnych nie może przesądzać o jego winie, bowiem jeżeli słowa wulgarne nie są skierowane w stosunku do pokrzywdzonego, a stanowią tylko słowa wtrącane w wypowiadane zdania w charakterze tego, co zwykło się nazywać "przerywnikami", takie zachowanie nie wypełnia znamion przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k. (zob. post. SN z 28.9.2012 r., III KK 115/12, BOSN; dot. 216 § 1 k.k.).

118 Wreszcie wprawdzie nie sposób zanegować było stanowiska Sądu I instancji co tego, że nagarnie może nie obejmować całego czasu, w którym funkcjonariusze policji mieli kontakt z oskarżonym. Jednakże na uwadze należy mieć to, że brak jest dowodów na to czy oraz kiedy i gdzie miały ewentualnie paść takie zniewagi, których nie obejmuje nagranie. Natomiast prawidłowo zauważył skarżący, że w takim wypadku nadal jedynym dowodem byłyby zeznania funkcjonariuszy, które przecież co do okoliczności objętym nagraniem nie są wiarygodne.

119 Wniosek

120 Zmiana wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.

121 ☒ zasadny

122 ☐ częściowo zasadny

123 ☐ niezasadny

124 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

125 Z przyczyn wskazanych wyżej wniosek o uniewinnienie oskarżonego był zasadny.

126 Sąd Okręgowy podzielił zarzuty podniesione w apelacji i uznał, że brak było podstaw do uznania winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów albowiem w sprawie nie wykazano, że doszło do znieważania funkcjonariuszy publicznych.

127 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

128 1.

129 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

130 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

131 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

132 1.

133 Przedmiot utrzymania w mocy

134 Zwi ęź le o powodach utrzymania w mocy

135 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

136 1.

137 Przedmiot i zakres zmiany

138 Wyrok Sądu Rejonowego w M. II Wydziału Karnego z dnia 13 grudnia 2021 r. , sygn. akt(...)zmieniono w ten sposób, że oskarżonego M. K. uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu czynu.

139 Zwi ęź le o powodach zmiany

140 Przyczyny zmiany wyroku podano odnosząc się do zarzutów apelacji obrońcy.

141 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

142 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

143 1.1.

144 ☐ art. 439 k.p.k.

145 Zwięźle o powodach uchylenia

146 2.1.

147 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

148 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia

150 3.1.

151 Konieczność umorzenia postępowania

152 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

153 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

154 4.1.

155 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

158 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

159 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

160 Przytoczyć okoliczności

161 6. Koszty Procesu

162 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

163 Przytoczyć okoliczności

164 II

165 Na podstawie art.632 pkt 2 k.p.k. koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.

166 7. PODPIS

167 1.3. Granice zaskarżenia

168 Kolejny numer załącznika

169 1

170 Podmiot wnoszący apelację

171 Obrońca oskarżonego

172 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

173 Wyrok Sądu Rejowego w M. z dnia 15 listopada 2021 roku, sygn. akt (...)

174 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

175 ☒ na korzyść

176 ☐ na niekorzyść

177 ☒ w całości

178 ☐ w części

179 ☐

180 co do winy

181 ☐

182 co do kary

183 ☐

184 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

185 1.3.2. Podniesione zarzuty

186 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

187 ☐

188 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

189 ☐

190 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

191 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

192 ☒

193 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

194 ☒

195 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

196 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

197 ☐

198 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

199 ☐

200 art. 439 k.p.k.

201 ☐

202 brak zarzutów

203 1.4. Wnioski

204 ☐

205 uchylenie

206 ☒

207 zmiana