Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 12 marca 2014 r., VII Pz 19/14

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 12 marca 2014 r., VII Pz 19/14

Tekst

1 Sygn. akt VII Pz 19/14

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy w Skierniewicach IV Wydział Pracy stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę z powództwa R. D. przeciwko (...) sp. z o.o. w B. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy, jako miejscowo i rzeczowo właściwemu.

3 Przywołując treść art. 24 ustawy z dnia 9 lipca 2003 roku o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. nr 166 poz. 1608 ze zm.) Sąd Rejonowy podniósł, że przepis ten stanowi regulację odmienną od przepisów o właściwości miejscowej określonych w art. 461 k.p.c., którą należy traktować jako szczególną i zastępującą przepisy kodeksu postępowania cywilnego w tej kwestii. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w trybie powołanej ustawy, świadcząc pracę na rzecz pracodawcy użytkownika Składy (...) spółki z o.o.

4 W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe oraz na postawie art. 200 § 1 k.p.c. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.

5 Powyższe orzeczenie w całości zaskarżył pełnomocnik powoda.

6 Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił błędne ustalenie, iż powód był zatrudniony w pozwanej spółce jako pracownik tymczasowy w sytuacji, gdy wiązały go z pozwanym umowy o pracę co spowodowało błędne zastosowanie art. 200 k.p.c. i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy jako właściwemu miejscowo i rzeczowo do rozpoznania.

7 W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że Sąd pominął fakt, iż R. D. zawarł w dniu 25 maja 2012 roku z (...) Spółka z o.o. z siedzibą w B. umowę o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy. Powód zatrudniony był na stanowisku kierownika składu. Miejscem wykonywania pracy były S.. Następnie strony zawarły w dniu 1 lipca 2012 roku kolejną umowę o prace nr (...) również w pełnym wymiarze czasu pracy. Stanowisko pracy jak i miejsce wykonywania pracy zostało bez zmian. Do w/w umowy zawarto aneks w dniu 31 sierpnia 2012 roku, stanowisko i miejsce wykonywania pracy pozostało bez zmian. Kolejne aneksy do w/w umowy nazwane aneksami do umowy o pracę tymczasową zostały zawarte w dniu 1 września 2012 roku i 3 listopada 2012 roku. Wymiar czasu pracy R. D., miejsce wykonywania pracy jak i stanowisko pozostały takie same. Skarżący podniósł także, że umowa o pracę tymczasową powinna wskazywać nazwę i siedzibę pracodawcy użytkownika, przy czym odróżnić należy wskazanie pracodawcy użytkownika od miejsca pracy. Takich elementów umowy zawarte z powodem nie posiadają.

8 Majac powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy przez Sąd Rejonowy w Skierniewicach IV Wydział Pracy oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

9 Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje:

10 - zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Przepis art. 461 §1 k.p.c. przewiduje przemienną właściwość sądów w sprawach z zakresu prawa pracy, która ma zastosowanie w każdej sytuacji, gdy z pozwem występuje jedna ze stron stosunku pracy, zarówno pracownik jak i pracodawca. Zgodnie z jego treścią strona powodowa może wytoczyć powództwo przed jednym ze wskazanych sądów, tj:

12 1. przed sądem właściwości ogólnej pozwanego ( art. 27-30 k.p.c. ),

13 2. przed sądem, w którego okręgu praca jest, była lub miała być wykonywana,

14 3. przed sądem, w którego okręgu znajduje się zakład pracy.

15 Natomiast art. 24 ustawy z dnia 9 lipca 2003 roku o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. nr 166 poz. 1608 ze zm.) stanowi, że roszczenia pracownika tymczasowego rozpatruje sąd pracy właściwy ze względu na siedzibę agencji pracy tymczasowej zatrudniającej tego pracownika.

16 W judykaturze panuje powszechna zgodność, iż celem wprowadzenia przepisów o właściwości przemiennej było ułatwienie uprawnionym dochodzenia roszczeń przez stworzenie tym podmiotom najbardziej dogodnego dostępu do sądu (tak SN m.in. w uchwale z dnia 4 stycznia 1995 r., II CZP 148/94, OSNC 1995/4/61).

17 Sąd Okręgowy pragnie podkreślić, że w polskim procesie cywilnym obowiązuje zasada kierowania pozwu do sądu, w okręgu którego pozwany ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, natomiast regulacja dotycząca właściwości przemiennej ma charakter wyjątkowy, co nakłada na powoda konieczność wykazania już w pozwie okoliczności faktycznych uzasadniających przemienną właściwość sądu - art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. (zob. uchwałę SN z dnia 9 czerwca 2005r., III CZP 28/05, BS 2005/6/8). Jeśli zaś powód nie wypełni tego obowiązku liczyć się musi z odpowiednimi skutkami, m.in. przekazaniem sprawy do sądu właściwości ogólnej. Podobne konsekwencje procesowe dotkną powoda, gdy dokona wyboru danego sądu mylnie interpretując lub stosując przesłankę determinującą właściwość przemienną.

18 W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik powoda wskazał, że zastosowanie w sprawie ma art. 461 k.p.c., ponieważ umowy o pracę zawarte między stronami nie posiadają wszystkich elementów - o których to stanowi art. 13 ust 1 cyt. ustawy – niezbędnych aby traktować je, jako umowę o pracę tymczasową. Zgodzić się należy z oceną, że pierwotnie zawarte umowy o pracę nie posiadały pewnych niezbędnych elementów, które są charakterystyczne dla umowy o pracę tymczasową. Jednak ostatnio zawarte dwa aneksy: z dnia 1 września 2012 roku i 3 listopada 2012 roku dotyczyły umowy o pracę tymczasową. Co istotne, każdy z tych aneksów został przez powoda podpisany, co jest dowodem jego akceptacji takiej właśnie formy zatrudnienia. R. D. co najmniej w sposób dorozumiany zgodził się w ten sposób na zmianę podstawy zatrudnienia. Nie było zatem możliwe oparcie się wyłącznie na zawieranych umowach o pracę, ponieważ w raz z upływem czasu strony dokonały zmiany pierwotnie określonych warunków zatrudnienia, przyjmując ostatecznie, że będzie to umowa o pracę tymczasową. Ponadto - wbrew twierdzeniom skarżącego - w aneksie z dnia 3 listopada 2012 roku został wskazany pracodawca użytkownik - Składy (...) spółka z o.o., zaś pozostałe elementy, jak miejsce świadczenia pracy czy też zajmowane stanowisko pozostały bez zmian.

19 W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis szczególny, którym jest art. 24 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Stanowi on wprost, iż roszczenia pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę tymczasową – czyli tak, jak w przypadku powoda – rozpatruje sąd pracy właściwy ze względu na siedzibę agencji pracy tymczasowej zatrudniającej tego pracownika. Zatem tylko ta regulacja, jako szczególna, miała uzasadnione zastosowanie w sprawie.

20 Sąd Rejonowy prawidłowo zatem uznał, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Sąd Rejonowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy.

21 W związku z powołanymi ustaleniami i rozważaniami Sąd Okręgowy w Łodzi, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie, jako bezzasadne.

22 Przewodniczący Sędziowie

23 Z/ odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron.