Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 2 września 2026 r., III Ca 2963/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 2 września 2026 r., III Ca 2963/25

Tekst

1 Sygn. akt III Ca 2963/25

Uzasadnienie

2 Pozwem z dnia 17 grudnia 2019 r. E. R. wystąpił o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. kwoty 27.447,06 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 23 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania z tytułu kosztów naprawy pojazdu E. (...) nr rej. (...) stanowiącego własność powoda na skutek kolizji z dnia 19 lipca 2019 r. Powód wskazał,

3 że do zdarzenia doszło z winy kierującego pojazdem Ł. (...), który posiadał ubezpieczenie w pozwanym towarzystwie.

4 W odpowiedzi na pozew (...) Towarzystwa (...)

5 (...) S.A. wniosło o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. Pozwany wskazał, iż ujawnione uszkodzenia pojazdu powoda nie powstały w deklarowanych okolicznościach.

6 Pismem z dnia 25 maja 2023 r. powód rozszerzył powództwo, domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 44.393.70 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 23 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty.

7 Pismem z 23 kwietnia 2025 r. powód zmodyfikował powództwo, wnosząc o zasądzenie od pozwanego kwoty 18.800 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 23 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty w miejsce kwoty wskazanej w pozwie.

8 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 lipca 2025 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu w sprawie o sygn. akt I (...) :

9 1. oddalił powództwo;

10 2. o kosztach procesu orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, pozostawiając szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu.

11 Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona powodowa zaskarżając go w całości. Powyższemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła:

12 I. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

13 1. art. 233 § 1 k.p.c. polegające na wadliwej ocenie materiału dowodowego w postaci:

14 ̶

15 opinii biegłego sądowego C. M. (1) poprzez uznanie jej przez Sąd I instancji za wiarygodną i przydatną w sprawie, podczas gdy wprowadzone przez biegłego dane do programu PC-V. przy pomocy którego biegły dokonał symulacji, nie są oparte na rzeczywistych danych w sprawie i pochodzą wyłącznie od powoda, którego z kolei zeznania Sąd uznał za niewiarygodne, a w konsekwencji powstała na podstawie symulacja opinia jest wadliwa i nierzetelna, a nadto sprzeczna z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami,

16 ̶

17 opinii biegłego sądowego J. W. poprzez uznanie jej przez Sąd I instancji jako niewyczerpującej wszystkich okoliczności zdarzenia bez podania przyczyny powyższego, w sytuacji gdy biegły w opinii wskazał na korelację uszkodzeń w samochodzie Ł. z uszkodzeniami w samochodzie E., choć korzystał także (jak pierwszy biegły) z tego samego programu do symulacji PC-V. w sytuacji gdy brak było podstaw do jego użycia, jednak wprowadził do symulacji częściowo odmienne dane niż poprzedni biegły (prędkość pojazdów, brak parametrów słupka),

18 ̶

19 opinii biegłego sądowego T. S. i jego zeznań w sprawie poprzez brak uznania ich przez Sąd I instancji za wiarygodne i przydatne bez podania przyczyny powyższego, w sytuacji gdy biegły ten jako jedyny wykonał rzetelną opinię na podstawie zestawienia statycznych sylwetek pojazdów a nie symulacji PC-V. z uwagi na brak rzeczowego materiału dowodowego koniecznego do użycia programu Pc-V., a wnioski opinii wskazują na korelacje uszkodzeń samochodów biorących udział w kolizji drogowej i tym samym wskazują na odpowiedzialność pozwanego,

20 ̶

21 zeznań powoda E. R. i świadka S. P. poprzez odmowę obdarzenia ich walorem wiarygodności jedynie z tego powodu, że Sąd I instancji stwierdził, że do uszkodzeń pojazdów nie mogło dojść w deklarowanych przez nich okolicznościach, w sytuacji gdy zeznania te korespondują wzajemnie ze sobą oraz z dokumentami w aktach sprawy, a na ich podstawie pierwszy i drugi biegły wydali opinie, w tym opinie pierwszego biegłego uznana została przez sąd za wiarygodną.

22 II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

23 1. art. 361 k.c. w zw. z art 6 k.c. poprzez jego błędną wykładnię przez Sąd I instancji w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy i przyjęcie, że powód nie udowodnił podstaw odpowiedzialności ubezpieczeniowej pozwanego towarzystwa za uszkodzenie swojego samochodu na skutek zawinionej przez osobę trzecią kolizji drogowej, w tym bezpodstawne uznanie, że nie doszło do rzeczonych uszkodzeń w okolicznościach wskazywanych przez uczestników kolizji drogowej;

24 2. art. 805 § 1 k.c. w zw. z art. 822 § 1 i 1 k.c. poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji i w konsekwencji błędne uznanie, że w sprawie nie wystąpił wypadek ubezpieczeniowy, za który pozwany ponosi odpowiedzialność.

25 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie w całości powództwa w wersji zmodyfikowanej pismem z dnia 17.04.2025 roku oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w postaci opłaty sądowej i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

26 W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o oddalenie apelacji powoda w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

27 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

28 Apelacja nie ejst zasadna.

29 Wbrew zarzutom skarżacego podniesinym w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, ocenionym bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, wyznaczonej dyspozycją art. 233 k.p.c. i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd I instacji, jak też rozważania prawne Sąd Okręgowy przyjmuje za własne bez konieczności ponownego ich przytaczania.

30 W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są prawidłowe, znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, ocenionym przy tym bez naruszenia granic swobodnego uznania sędziowskiego (art. 233 § 1 k.p.c.). W postępowaniu apelacyjnym nie wymaga się dokonywania ustaleń na podstawie dowodów przeprowadzonych we własnym zakresie oraz ich samodzielnej oceny, jeżeli sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby ponowienia dowodów dopuszczonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz podziela ocenę ich wiarygodności wyrażoną przez sąd pierwszej instancji. Wówczas wystarczająca jest aprobata dla stanowiska przedstawionego w orzeczeniu sądu pierwszej instancji (art. 387 § 2¹pkt 1 in principio k.p.c.; zob. także m.in. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 313/09; wyrok SN z dnia 16 lutego 2005 r., IV CK 526/04; wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r., II CK 353/03).

31 Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należało uznać za bezzasadny. Skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, wysnuwając własne polemiczne twierdzenia, którym dowodom należało nadać walor wiarygodności, a w konsekwencji ustalić stan faktyczny. Na wstępie rozważań należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów z zeznań świadków była wszechstronna, wyczerpująca i nienaruszająca zasad logiki oraz swobodnej oceny dowodów.

32 Sąd Okręgowy aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego w przedmiocie nieprzypisania waloru wiarygodności dowodu z zeznań świadka S. P. oraz z subsydiarnego dowodu przesłuchania powoda E. R.. Zeznania powoda i świadka pozostaję w sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym – w tym z treścią opinii biegłego sądowego C. M. (1), który w swojej opinii pisemnej pozwa wykonaniem analizy ruchowej podawnej przez obu kierowców w połączeniu z położeniem końcowym obu samochodów, dokonał także analizy i porównania uszkodzeń obu pojazdów. Biegły dokonał analizy kształtu, wielkości i kierunku odkształceń w obu pojazdach. Po dokonanej analizie biegły stwierdził, że uszkodzenia obu samochodów nie odpowiadała sobie wzajemnie. W związku tym nie powstały w bezpośrednio kontakcie obu pojazdów lecz w innych okolicznościach ( opinia pisemna inż. C. M. –k. 196- 207).

33 W świetle tej opinii zarówno zeznania powoda jak i świadka, co do okoliczności zdarzenia są całkowicie niewiarygodne i tym samym nie mogły stanowić podstawy do dokonania ustaleń stanu faktycznego.

34 W ocenie Sądu Okręgowego, bezzasadne są także zarzuty apelacji w zakresie oceny dowodów z opinii biegłych, które były sporządzone w przedmiotowej sprawie.

35 Dowód z opinii biegłego sądowego ma charakter szczególny, gdyż zasadniczo nie służy ustalaniu okoliczności faktycznych, lecz ich ocenie przez pryzmat wiadomości specjalnych. Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły (tak m. in. SN w wyroku z dnia 20.01.2015 r., V CSK 254/14, J. nr (...)). Strony powinny wykazywać fakty, z których wywodzą skutki prawne, a zadaniem biegłego jest naświetlenie wyjaśnianych okoliczności z punktu widzenia wiadomości specjalnych przy uwzględnieniu zebranego w toku procesu i udostępnionego materiału dowodowego (tak m. in. SN w wyroku z dnia 11.07.1969 r., I CR 140/69, OSNCP z 1970 r., nr 5, poz. 85 i w postanowieniu z dnia 10.01.2020 r., III CSK 194/19, J. nr (...)).

36 Sąd Rejonowy dokonał oceny ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego sądowego inż. C. M. (1), posiadającego wiedzę specjalną w zakresie dotyczącym spraw techniki samochodowej, wypadków drogowych i ich rekonstrukcji. Biegły C. M. (2) w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie dokonał analizy zdarzenia poprzez wygenerowanie trzech wariantów tego zdarzenia. W żadnym z nich nie stwierdził, by postulowana kolizja znalazła odzwierciedlenie w uszkodzeniach pojazdów powoda oraz uczestnika kolizji. Wykonana przez niego analiza porównawcza uszkodzeń obu samochodów wykazała, że uszkodzenia nie odpowiadały sobie wzajemnie, a uszkodzenia obu samochodów powstały nie w ich bezpośrednim kontakcie, lecz w innych okolicznościach. Również biegły J. W. ustalił, że do uszkodzeń pojazdu Ł. (który prowadził świadek S. P.) dotyczących przodu pojazdu doszło w innych okolicznościach i pozostawały bez związku ze szkodą.

37 Zasadnie Sąd I instancji pominął przy ustaleniu stanu faktycznego dowód z opinii biegłego T. S., który z uwagi na brak rzeczowego materiału dowodowego, stwierdzi jedynie, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw technicznych do kategorycznego kwestionowania okoliczności zdarzenia deklarowanych przez kierujących pojazdami, więc potencjalnie do uszkodzeń mogło dojść w okolicznościach wskazanych przez uczestników. Jednakże biegły ten w opinii stwierdził, że z uwagi na materiał dowodowy zebrany w sprawie nie jest możliwe od strony technicznej wykonanie jakichkolwiek analiz czasowo-przestrzennych i geometrycznych związanych z realiami miejsca zdarzenia i jego rekonstrukcją ( opinia - 354). W tej sytuacji skoro biegły nie dokonał analizy czasowo – przestrzennej, czy też geometrycznej, opinia ta nie mogła stanowić podstawy do dokonania ustań stanu faktycznego.

38 Sąd Okręgowy za Sądem Rejonowym stwierdził, że opinia biegłego C. M. (2) wobec jej wielowymiarowości i wszechstronności jest najbardziej przydatna do oceny stanu faktycznego. Nadto, opinii inż. C. M. (1) koreluje w zakresie wniosków co do możliwości powstania uszkodzeń obu pojazdów w okolicznościach opisanych przez powoda i świadka z opinią biegłego J. W..

39 W ocenie Sądu Odwoławczego, ustalenia stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia są prawidłowe i mieszczące się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów. Są wewnętrznie spójne, pozostają logicznie powiązane z materiałem dowodowym, nie budzą również wątpliwości w świetle wskazań wiedzy, czy życiowego doświadczenia, nadto spełniają kryterium zupełności z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia. Jako takie nie mogą być skutecznie zwalczane polemicznymi twierdzeniami apelacji. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął owe ustalenia Sądu Rejonowego w całości za własne.

40 Wobec ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

41 Zarzut naruszenia art. 361 k.c. w zw. z art 6 k.c. poprzez jego błędną wykładnię przez Sąd I instancji w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy i przyjęcie, że powód nie udowodnił podstaw odpowiedzialności ubezpieczeniowej pozwanego jest bezzasadny. Jedną z podstawowych zasad postępowania cywilnego jest zasada rozkładu ciężaru dowodu – zgodnie z art. 6 k.c., obowiązek udowodnienia faktu spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zasada ta znajduje potwierdzenie w art. 232 k.p.c., który nakłada na strony obowiązek wskazywania dowodów dla potwierdzenia faktów stanowiących podstawę ich roszczeń lub zarzutów. W sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie ustaleń zgodnych z twierdzeniami jednej ze stron, sąd zobowiązany jest do wyciągnięcia negatywnych konsekwencji z braku wykazania tych faktów. Oznacza to, że strona, która nie przedstawiła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego rozstrzygnięcia, o ile to na niej spoczywał ciężar dowodu. Słusznie Sąd Rejonowy stwierdził, że powód nie sprostał ciężarowi udowodnienia z art. 6 k.c., że uszkodzenia pojazdów biorących udział w kolizji powstały w wyniku tegoż zdarzenia drogowego. Wobec niemożności stwierdzenia, że uszkodzenia w pojeździe powoda powstały w wyniku rzekomej kolizji, nie można stwierdzić, że po stronie pozwanego ubezpieczyciela powstał obowiązek naprawienia szkody na gruncie art. 361 k.c.

42 W konsekwencji przytoczonych rozważań za bezzasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 805 § 1 k.c. w zw. z art. 822 § 1 i 1 k.c. poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji i w konsekwencji błędne uznanie, że w sprawie nie wystąpił wypadek ubezpieczeniowy, za który pozwany ponosi odpowiedzialność. Na kanwie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób było stwierdzić, by doszło do wypadku ubezpieczeniowego. Wobec takiej absencji nie powstały okoliczności uzasadniające powstanie obowiązku naprawienia szkody po stronie pozwanego ubezpieczyciela.

43 Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

44 O kosztach procesu w pkt 2 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Na koszty wygrywającego postępowanie apelacyjne pozwanego złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 1.800 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499 oraz z 2025 r. poz. 1172 ze zm.). Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1¹ k.p.c.