Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2026 r., III Ca 2701/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2026 r., III Ca 2701/25

Uzasadnienie

1 Wyrokiem z 18 września 2025 r. (sygn. akt II C 608/23) Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w sprawie z powództwa (...) z siedzibą w Luksemburgu przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w H. o odszkodowanie w kwocie 3.548,26 zł, oddalił powództwo, zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, nakazał zwrócić powodowi ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 267,48 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki uiszczonej na poczet przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, zaksięgowanej pod pozycją (...).

2 (wyrok k. 736)

3 W dniu 3 listopada 2025 r. apelację od powyższego wyroku złożyła strona powodowa zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie :

4 1) przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia zapadłego w niniejszej sprawie, tj.:

5 a) art. 129 § 1-2 i § 4 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. poprzez uznanie, że powód nie wykazał legitymacji czynnej, gdyż złożył kserokopie umów przelewu i pełnomocnictw, mimo że obowiązek złożenia oryginału powstaje wyłącznie na żądanie przeciwnika;

6 b) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i pominięcie, że w aktach znajdują się dokumenty potwierdzające następstwo prawne (łańcuch cesji: poszkodowany - (...) sp. z o.o. - (...));

7 2) przepisów prawa materialnego, tj.:

8 a) art. 805 § 1 k.c. i 822 § 1 k.c. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie roszczenia w pełnej wysokości powodującej pełną kompensację szkody;

9 b) art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie roszczenia w pełnej wysokości pozwalającej przywrócić pojazd do stanu sprzed szkody;

10 c) art. 361 § 1 i 2 k.c. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie roszczenia w pełnej wysokości.

11 Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za pierwszą i drugą instancję, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

12 (apelacja k. 157-159)

13 W odpowiedzi na ww. apelację strona pozwana wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym.

14 (odpowiedź na apelację k. 173)

15 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

16 Apelacja okazała się częściowo zasadna.

17 Na początku należy wskazać, że do rozpoznania wywiedzionej w sprawie apelacji zastosowanie znajdują przepisy o postępowaniu uproszczonym. Stosownie do treści art. 505¹³§ 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto należy podkreślić, iż apelacja w postepowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, zaś celem postepowania apelacyjnego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, K. nr (...)).

18 Wobec podniesienia przez apelującego zarówno zarzutów prawa procesowego jak i materialnego, w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy można dokonać oceny prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego.

19 Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 129 § 1-2 i § 4 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. dotyczące prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego zasługują na uwzględnienie.

20 Należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 233 § 1 k.p.c., sąd ma swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu na podstawie tego samego materiału dowodowego udałoby się wysnuć wnioski odmienne (zob. postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99; wyrok SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00). Przy rozpoznawaniu sprawy cywilnej rzeczą sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.) (tak m. in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC z 1997 r., nr 6-7, poz. 76).

21 W niniejszej sprawie wbrew ustaleniom Sądu I instancji cesja wierzytelności została wystarczająco wykazana i powód był legitymowany czynnie do wystąpienia z przedmiotowym powództwem. Podkreślić należy, że strona pozwana nie zażądała przedstawienia oryginałów dokumentów zgodnie z art. 129 § 1 k.p.c., a jedynie zakwestionowano skuteczność umowy cesji oraz zarzucono brak dowodów potwierdzających zawarcie przedmiotowej umowy – pomimo iż były dowody w postaci kopii dokumentów (art. 308 k.p.c.). Pełnomocnictwa przy cesjach zostały wykazane dowodami z kopii dokumentów i brak podstaw do ich kwestionowania, skoro brak było żądania złożenia ich oryginałów. Natomiast wysokość uwzględnionego żądania powoda wynika z opinii biegłego sądowego z potrąceniem już wypłaconych kwot przez pozwanego ubezpieczyciela (żądanie było niższe niż należna dopłata).

22 W związku z powyższym zasadne były również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. 363 k.c. oraz art. 6 k.c. w zw. z art. art. 805 § 1 k.c. i 822 § 1 k.c., art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz art. 361 § 1 i 2 k.c. Jak słusznie wskazał apelujący Sąd I instancji nie uwzględnił roszczenia powoda w sposób powodujący pełną kompensację szkody.

23 Jeśli zaś chodzi o przedmiotowe zarzuty należy zacząć od podkreślenia, że zgodnie z art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Pełne odszkodowanie w rozumieniu art. 363 § 1 k.c. obejmuje wszystkie szkodliwe skutki zdarzenia stanowiącego czyn niedozwolony, z którym ustawa łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, pozostające z nim w adekwatnym związku przyczynowym (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 2 września 2019 r., III CZP 99/18, OSNC 2020, nr 2, poz. 13).

24 W ramach przytoczonych zasad odpowiedzialności odszkodowawczej należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie zasądzone odszkodowanie nie prowadziło do pełnej restytucji szkody, co wynika jednoznacznie z całokształtu zgormadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z opinii biegłego sądowego. Jak słusznie wskazał skarżący kwota wypłacona przez pozwanego ubezpieczyciela była niewystarczająca do naprawienia szkody. Koszt naprawy przywracającej pojazd do stanu sprzed wystąpienia szkody wynosi 4748,03 zł. Ponieważ pozwany wypłacił wcześniej kwoty 1229,62 zł brutto i 478,17 zł tytułem odszkodowania powód jest uprawniony do żądania od pozwanego łącznie kwoty 3486,43 zł (w tym 3008,26 zł tytułem odszkodowania i kwoty 540 zł tytułem zwrotu kosztu ekspertyzy prywatnej sporządzonej na zlecenie powoda) stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną, a kwotą wypłaconą przez pozwanego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 k.c. Powództwo podlegało oddaleniu jedynie w części roszczenia odsetkowego, tj. w zakresie odsetek od kwoty 540 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia doręczenia odpisu pozwu.

25 Modyfikacja orzeczenia Sądu I instancji wymagała również zmiany rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Biorąc pod uwagę, że powództwo zostało oddalone jedynie w części roszczenia odsetkowego Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 215), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2349,52 zł. O odsetkach od kosztów Sąd orzekł na podstawie 98 § 1¹ k.p.c.

26 Sąd nakazał zwrócić na rzecz powoda kwotę 267,48 zł na podstawie art. 84 ust. 1 u.k.s.c.

27 Sąd oddalił apelacje w pozostałym zakresie na podstawie art. 385 k.p.c.

28 Sąd orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i w zw. z § 2 pkt 3 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 215), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 650 zł. O odsetkach od kosztów Sąd orzekł na podstawie 98 § 1¹ k.p.c.