Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 30 września 2025 r., IX Ka 825/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 30 września 2025 r., IX Ka 825/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IX Ka 825/25

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie z dnia 28 stycznia 2025 r., II K 218/24

9 0.1.Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 0.1.Granice zaskarżenia

17 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.0.1.Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.1.Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 0.1.Ustalenie faktów

54 0.0.1.Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 0.1.Ocena dowodów

69 0.0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 0.0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Obrońca oskarżonej zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

83 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na treść tego orzeczenia wskutek poczynienia błędnych ustaleń, iż J. A. w dniu 16 czerwca 2024r w S., prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki C. nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do czynienia takich ustaleń, a te błędne ustalenia faktyczne były następstwem obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść tego wyroku, a to:

84 - art. 4 k.p.k. wskutek zaniechania czynienia ustaleń faktycznych na podstawie całości dowodu z zeznań świadka A. Z., w konsekwencji czego Sąd Rejonowy przyjął, iż świadek ten "nie może mieć pełnej wiedzy na temat tego co robiła oskarżona w tym czasie, gdyż A. Z. była w G. z małym dzieckiem, które pilnowała, jak zeznała na zmianę z mężem ...i jak zeznała miała tylko wrażenie ,że oskarżona i jej partner < mieli się już zabierać> , gdy treść zeznań tego świadka dowodzi ,iż przed zamówieniem przez Nią dla

85 oskarżonej piwa bezalkoholowego, J. A. nie piła alkoholu przed tym, gdy przysiadła się do Jej stolika i przed podjęciem decyzji przez świadka o zamówieniu dla Niej piwa bezalkoholowego, co jednocześnie dowolną, a nie swobodną oceną dowodu z tych zeznań w rozumieniu art. 7 k.p.k.,

86 - art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonej J. A. co do tego, że w dniu 16 czerwca 2024r wypiła wyłącznie zamówione dla Niej piwo bezalkoholowe - w usprawiedliwionym przeświadczeniu, że jest to rzeczywiście

87 taki napój, gdyż nie odbierała osobiście zamówienia z baru oraz co do tego ,że nie piła alkoholu przed podjęciem decyzji o prowadzeniu samochodu w dniu 16 czerwca 2024 r - wskutek odmówienia wiary Jej wyjaśnieniom w tym zakresie,

88 - art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień osk. J. A., że "częściowo przyznała się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości" , gdy oskarżona przyznała iż wypiła piwo, bez uszczegółowienia, że wypiła piwo, które podano Jej z informacją, że jest piwem bezalkoholowym,

89 - art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej oceny dowodu z zeznań M. J. co do tego ,iż J. A. w dniu 16 czerwca 2024r wypiła wyłącznie piwo, które podano Jej z zapewnieniem iż jest bezalkoholowe a w następstwie tego odmówienia wiary Jego

90 zeznaniom, bo " jest zainteresowany uniknięciem odpowiedzialności karnej przez swoją partnerkę" ,

91 - art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej oceny wiarogodności zeznań świadków P. J. i M. K. co do "niepewnego toru jazdy " samochodu prowadzonego przez oskarżoną, gdyż funkcjonariusze ci jadąc początkowo z przeciwnego kierunku do miejsca zawrócenia pojazdu tak, by skierować się na ten sam pas ruchu co pas ruchu oskarżonej, nie mieli możliwości - tak z powodu krótkiego czasu obserwacji pojazdu oskarżonej na tym samym pasie ruchu a

92 nadto przez nieznaczną odległość do miejsca, w którym skręciła z Ich pola widzenia, nie mogli , na wąskim pasie ulicy , zauważyć " niepewnego toru jazdy" samochodu prowadzonego przez oskarżoną. Dowolnym było też przyjcie wiarogodności Ich. relacji iż

93 oskarżona "miała chwiejny krok" skoro była legitymowana tuż przy samochodzie.,

94 - art. 5 § 2 k.p.k. wskutek rozstrzygania na niekorzyść oskarżonej J. A. nie dających się usunąć wątpliwości co do tego, czy:

95 - przed podjęciem decyzji o prowadzeniu samochodu w dniu 16 czerwca 2024r piła alkohol i przyjęcia mimo to przez Sąd Rejonowy iż piła alkohol, mimo iż Sąd ten nie dysponował żadnymi dowodami iż piła alkohol przed jej podjęciem, oraz co do tego, że:

96 - oskarżona na użytek procesu wymyśliła wersję picia piwa, które Jej podano z informacją iż

97 jest to piwo bezalkoholowe i ,że nie wiedziała iż w istocie wypiła piwo z zawartością alkoholu a w konsekwencji tego przyjęcie iż piła alkohol nad zalewem w G., mimo iż relacja oskarżonej w tym zakresie znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków - w tym świadka "obcego" - A. Z., a nadto taka Jej relacja znajduje potwierdzenie w danych medycznych wskazujących iż ½ litra piwa 5-cio procentowego zawiera 25 gramów czystego alkoholu etylowego co w urządzeniu do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu daje odczyt ok. O, 69 promille ( dla kobiety - w wadze ok. 60 kg). Odczyty zawartości alkoholu w toku badania stanu trzeźwości oskarżonej, przy najwyższym wyniku badania wykazuje zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu 0,56 promille. W tej sytuacji brak jest dowodów na to, że oskarżona piła alkohol przed podjęciem decyzji o prowadzeniu pojazdu w dniu 16 czerwca 2024r. Potwierdza to także Jej wyjaśnienia iż nad zalewem w G. wypiła jedno piwo - we przeświadczeniu iż podano Jej piwo, jak Ją zapewniono, bezalkoholowe.

98 ☐ zasadny

99 ☐ częściowo zasadny

100 ☒ niezasadny

101 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

102 Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

103 Na wstępie niniejszych rozważań należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sprawie w sposób prawidłowy. Ustalenia faktyczne oparte zostały na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.

104 Należy podkreślić, że obraza przepisów prawa procesowego, prowadząca do zmiany wyroku musi mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a takiej obrazy przepisów ani obrońca oskarżonej nie wykazał, ani sąd II instancji nie stwierdził. Podniesiony przez obrońcę zarzut naruszenia przez sąd meriti art. 7 k.p.k. mógłby być skuteczny jedynie wtedy, gdyby zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiadała zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź była rezultatem oceny obarczonej dowolną a nie swobodną oceną dowodów np. poprzez zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary nieprzekonującym dowodom, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych czy też oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych. W ocenie Sądu Okręgowego natomiast przedstawiona w uzasadnieniu środka odwoławczego argumentacja sprowadza się do bezpodstawnej polemiki z ustaleniami Sądu I instancji i nie dowodzi, aby Sąd Rejonowy dopuścił się konkretnych uchybień we wskazanym powyżej zakresie.

105 Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy, konkretny i wyczerpujący wskazał w uzasadnieniu na jakich dowodach oparł ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, a także w jakim zakresie uznał dane dowody za przydatne lub nieprzydatne. Sąd Okręgowy powyższe wywody podziela w całości. Argumentacja poczyniona przez obrońcę oskarżonej w apelacji nie mogła się ostać.

106 Zgromadzone dowody w postaci zeznań świadków P. J. i M. K., protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości pozwalają bez żadnych wątpliwości ustalić, że oskarżona w dniu zdarzenia prowadziła samochód znajdując się w stanie nietrzeźwości.

107 Prawidłowo Sąd ocenił zeznania świadków P. J. i M. K. jako spójne, logiczne i korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym. Zeznania tych świadków opisują zgłoszenie jakie otrzymali oraz stan w jakim znajdowała się oskarżona w momencie zatrzymania do kontroli drogowej. Funkcjonariusze zeznali, że ze zgłoszenia wynikało, że kobieta poruszająca się samochodem może być pod wpływem alkoholu oraz że miała problem wyjechania z ośrodka (...). Nadto zeznali, że gdy poprosili oskarżoną do radiowozu to oskarżona wyszła z samochodu chwiejnym krokiem (k. 99v, 108v). Świadek M. K. zeznał, że odległość samochodu oskarżonej od radiowozu, gdzie było wykonywane badanie wynosiła 5 metrów.

108 Prawidłowo Sąd Rejonowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej, która twierdziła, że nie wiedziała, że spożywała alkohol przed podjęciem decyzji o kierowaniu pojazdem bowiem przeczy temu zgromadzony w sprawie materiał dowodowym.

109 Nawet jeżeli przyjąć dla oskarżonej korzystną wersję tj. wersje o spożyciu piwa bezalkoholowego, to nadal ostateczny wynik postępowania pozostaje bez zmian - oskarżona znajdowała się w stanie nietrzeźwości i prowadziła pojazd w ruchu lądowym. Wynik badania jej stanu trzeźwości wskazuje, iż musiała odczuwać, że jest nietrzeźwa.

110 Prawidłowo zostały ocenione zeznania M. J., które pozostają w całkowitej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nadto jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy świadek jest partnerem oskarżonej, a zatem jest zainteresowany uniknięciem odpowiedzialności karnej przez oskarżoną.

111 Słusznie również zostały ocenione zeznania A. Z.. Prawidłowo Sąd Rejonowy wskazał, że świadek ten nie może mieć pełnej wiedzy co do tego co robiła oskarżona przez cały czas przebywania w ośrodku, ponieważ pilnowała małe dziecko. Nadto nie odjechali z ośrodka równocześnie.

112 Ni jest zasadny zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k.

113 Nie można łącznie postawić orzeczeniu zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i zgodnie z art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, a pomimo to z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne, zaś organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. W przypadku zaś kwestionowania oceny poszczególnych dowodów, nie może być mowy o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2025 r., V KK 97/25, Lex nr 3911444)

114 Nie jest zasadny zarzut naruszeni art. 4 k.p.k.

115 Powołanie się na naruszenie art. 4 k.p.k. nie może zatem stanowić samodzielnego zarzutu apelacyjnego, lecz musi być poparte wskazaniem naruszenia przepisów gwarantujących przestrzeganie tej zasady. Zgodnie z poglądem zaprezentowanym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 października 2011 r. w sprawie V KK 112/11: "Przepis art. 4 k.p.k. stanowiący o jednej z generalnych zasad procesu karnego - o zasadzie obiektywizmu, nie może być samoistną podstawą zarzutów odwoławczych. Jest on wszak kierowany do organów prowadzących postępowanie karne i nakłada na nich obowiązek badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. (...) tej zasady przez te organy służą konkretne przepisy ustawy karnej procesowej. Chcąc zarzucić tym organom nieprzestrzeganie tej zasady procesowej, należy w środku odwoławczym te przepisy powołać, jako przez nich nie respektowane. Brak tego rodzaju odniesień czyni zarzut obrazy tylko art. 4 k.p.k. bezzasadnym". Identyczne stanowisko konsekwentnie prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych oraz literaturze (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 listopada 2012 r., IV KK 244/12; z 20 listopada 2012 r., V KK 92/12; z 3 kwietnia 2012 r. V KK 338/11; B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego - komentarz, Warszawa 2013 r., Tom I, s. 45; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego - komentarz, Warszawa 2014 r., Tom I, s. 60; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego - komentarz, Warszawa 2011 r., Tom I, s. 58). Nie jest naruszeniem art. 4 k.p.k. stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy.

116 Nie jest zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

117 Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (vide: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975/9/84 i z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975/5/58; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., II AKa 73/09, KZS 2009/9/52).

118 Jak już wyżej wskazano, że sąd I instancji nie naruszył w przedmiotowej sprawie w żaden sposób przepisów postępowania, toteż poczynione przez niego ustalenia faktyczne – w oparciu o ujawnione i prawidłowo ocenione dowody – polegają na prawdzie i nie mogą być kwestionowane.

119 Wniosek

120 o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej.

121 ☐ zasadny

122 ☐ częściowo zasadny

123 ☒ niezasadny

124 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

125 Zarzuty okazały się bezzasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosku.

126 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

127 4.1.

128 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

129 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

130 0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

131 5.1.1.

132 Przedmiot utrzymania w mocy

133 Zaskarżony wyrok w całości

134 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

135 Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

136 0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

137 5.2.1.

138 Przedmiot i zakres zmiany

139 Zwięźle o powodach zmiany

140 0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

141 0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

142 5.3.1.1.1.

143 ☐ art. 439 k.p.k.

144 Zwięźle o powodach uchylenia

145 5.3.1.2.1.

146 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

147 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

148 Zwięźle o powodach uchylenia

149 5.3.1.3.1.

150 Konieczność umorzenia postępowania

151 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

153 5.3.1.4.1.

154 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

155 Zwięźle o powodach uchylenia

156 0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

157 0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

158 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

159 Przytoczyć okoliczności

160 1.Koszty Procesu

161 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

162 Przytoczyć okoliczności

163 Pkt II

164 Sąd zasądził od oskarżonej J. A. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 245 zł tytułem kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze.

165 Na kwotę tą złożyła się opłata 225 zł zasądzona na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 655, poz. 2600) oraz kwota 20 zł tj. ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

166 1.PODPIS

167 SSO Marek Stempniak

168 0.1.Granice zaskarżenia

169 Kolejny numer załącznika

170 1

171 Podmiot wnoszący apelację

172 Obrońca oskarżonej

173 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

174 Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie z dnia 28 stycznia 2025 r., II K 218/24

175 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

176 ☒ na korzyść

177 ☐ na niekorzyść

178 ☒ w całości

179 ☐ w części

180 ☐

181 co do winy

182 ☐

183 co do kary

184 ☐

185 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

186 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

187 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

188 ☐

189 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

190 ☐

191 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

192 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

193 ☒

194 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

195 ☒

196 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

197 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

198 ☐

199 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

200 ☐

201 art. 439 k.p.k.

202 ☐

203 brak zarzutów

204 0.1.1.4. Wnioski

205 ☐

206 uchylenie

207 ☒

208 zmiana