Zarządzenie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 16 lipca 2026 r., II Ca 586/26

zarządzenie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 16 lipca 2026 r., II Ca 586/26

Tekst

1 Sygn. akt II Ca 586/26

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2026 roku, Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił wniosek Spółki dla zagospodarowania (...) B. w W. o założenie księgi wieczystej i wpis służebności przesyłu.

3 Apelację od tego postanowienia wywiodła wnioskodawczyni, zaskarżając je w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a to art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 30a ustawy z dnia 29 czerwca 1963 roku o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, art. 626⁸ § 2 k.p.c. i art. 626⁹ k.p.c., wskazując na czym polega naruszenie każdego z tych przepisów. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku o założenie księgi wieczystej zgodnie z jego treścią, ewentualnie zgodnie z treścią skargi na orzeczenie referendarza sądowego.

4 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

5 Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, choć apelująca ma rację, że Sąd Rejonowy nieprawidłowo przyjął generalną niemożność założenia księgi wieczystej dla nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową przed jej przekształceniem we współwłasność w częściach ułamkowych na podstawie art. 30a ustawy z dnia 29 czerwca 1963 roku o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, Dz.U.2025.1454 t.j., dalej jako u.z.w.g. Takie założenie pozostaje w sprzeczności ze zmianą tej ustawy, dokonaną z dniem 1 stycznia 2016 roku, polegającą na uchyleniu jej art. 11.

6 Kluczowe dla wyniku sprawy było to, na rzecz kogo wnioskodawczyni domagała się dokonania wpisu w dziale II księgi wieczystej. Podkreślenia wymaga, że sąd wieczystoksięgowy jest związany żądaniem wniosku i orzeka w granicach wniosku. W przypadku zatem gdy wniosek dotyczy ujawnienia w dziale II określonej osoby, ustalenie przez sąd wieczystoksięgowy, że to nie ta osoba tylko inna powinna być ujawniona w tym dziale prowadzi do oddalenia wniosku. Zwrócił na to uwagę Sąd Najwyższy właśnie w sprawie dotyczącej wspólnoty gruntowej w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2020 roku, III CZP 54/19. W jego uzasadnieniu wskazał, że w sprawach, w których postępowanie nieprocesowe jest wszczynane na wniosek, sąd jest związany żądaniami uczestników postępowania. Tę zasadę wyraźnie uwzględnia art. 626⁸§ 1 k.p.c., który w postępowaniach wieczystoksięgowych wszczynanych na wniosek nakazuje dokonywanie wpisu w księdze wieczystej w granicach tego wniosku. Oznacza to, że sąd prowadzący księgi wieczyste nie może wpisać jako właściciela innej osoby niż wskazana we wniosku, nawet jeśli stwierdzi, że ta inna osoba jest właścicielem. Dlatego w sprawie o wpis właściciela nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową niezbędne jest jedynie rozważenie, czy wskazana we wniosku osoba może zostać wpisana w księdze wieczystej jako podmiot prawa własności nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową. W przypadku negatywnej odpowiedzi, wniosek podlega oddaleniu i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy to, czy i jakie inne podmioty należałoby wpisać do księgi wieczystej jako właścicieli nieruchomości wchodzących do wspólnoty gruntowej (tak w uzasadnieniu tego postanowienia). Dodać należy, że żądania wniosku nie można zmienić dopiero w postępowaniu apelacyjnym, co wynika z przepisu art. 383 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

7 Choć po uchyleniu z dniem 1 stycznia 2016 roku art. 11 u.z.w.g. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych możliwe jest zakładanie ksiąg wieczystych dla nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową i przyjmuje się, że założenie takiej księgi wieczystej jest dopuszczalne także wówczas, gdy nie dojdzie do przekształcenia wspólnoty gruntowej we współwłasność w częściach ułamkowych, to problemem jest to, że ustawodawca z jednej strony dopuszczając taką możliwość a z drugiej sprawy znając nietypowość instytucji wspólnoty gruntowej nie zadbał o jednoznaczne uregulowanie, wskazujące na to, kto powinien być ujawniony w dziale II księgi wieczystej jako właściciel takiej nieruchomości. W praktyce budzi to szereg wątpliwości, kontrowersji a rozbieżne poglądy wyrażane są zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie.

8 W rozważanej sprawie wnioskodawczyni będąca Spółką dla zagospodarowania Wspólnoty (...) byłej wsi B. w W. wniosła o ujawnienie jako właściciela właśnie tej Spółki. W skardze na orzeczenie referendarza wnosiła ewentualnie o dokonanie wpisu w dziale II Wspólnoty Gruntowo-(...) byłej wsi B. w W. reprezentowanej przez Spółkę dla zagospodarowania Wspólnoty (...)-(...) byłej wsi B. w W.. Oba te wnioski Sąd Rejonowy uznał za niezasadne, przyjmując, że nie ma podstaw do ujawnienia w dziale II księgi wieczystej ani tej Spółki, ani Wspólnoty. Sąd Okręgowy zgadza się z tą oceną. Wspólnota (...) byłej wsi B. w W. nie posiada podmiotowości prawnej, bowiem ustawa o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych za wspólnoty gruntowe traktuje nieruchomości, zatem ujmuje samą wspólnotę pod względem przedmiotowym a nie podmiotowym. Wspólnota gruntowa traktowana jest jako zbiór nieruchomości a kwestia ich własności jest kwestią odrębną od przestrzennego ustalenia obszaru gruntów wchodzących w skład takiej wspólnoty. Zgodzić się należy z oceną Sądu Rejonowego, że przepisy tej ustawy, ani żadnej innej nie wyposażają samej wspólnoty gruntowej w osobowość prawną ani w zdolność prawną, zaś zapis art. 1 tej ustawy wskazuje, że wspólnotę gruntową tworzą grunty a nie właściciele tych gruntów. W innym wypadku, gdyby przyznać wspólnocie gruntowej podmiotowość prawną, bezprzedmiotowe byłoby nakazywanie przez ustawodawcę tworzenia spółek do sprawowania zarządu nad wspólnotą i do właściwego zagospodarowania gruntów wchodzących w skład tej wspólnoty. Zrozumiałym jest, że w dziale II księgi wieczystej może zostać wpisany jako właściciel tylko ten, kto posiada podmiotowość prawną, może być podmiotem prawa własności. Co do natomiast Spółki dla zagospodarowania Wspólnoty (...) byłej wsi B. w W., to została ona utworzona na podstawie art. 14 w/w ustawy. Zgodnie z jego ust. 1 osoby uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej powinny utworzyć spółkę do sprawowania zarządu nad wspólnotą i do właściwego zagospodarowania gruntów wchodzących w skład tej wspólnoty. Wprawdzie zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy taka spółka posiada osobowość prawną, ale jest powoływana do sprawowania zarządu nad wspólnotą i do właściwego zagospodarowania gruntów. Jest zatem podmiotem odrębnym od samej wspólnoty gruntowej, który nie jest właścicielem gruntów wchodzących w skład tej wspólnoty. Problematyka ta była rozważana przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 września 2017 roku, I CSK 115/17. W jego uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że określenie nieruchomości jako wspólnoty gruntowej jest jej cechą przedmiotową, która odróżnia ją od innych nieruchomości, nie podlegających regulacji ustawy szczególnej jaką jest ustawa z dnia 29 czerwca 1963 roku. W związku z uchyleniem art. 11 tej ustawy dla nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową mogą być zakładane księgi wieczyste. Do tego nie jest konieczne przekształcenie współwłasności takiej nieruchomości - mającej status zbliżony do współwłasności łącznej (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r.) - we współwłasność w częściach ułamkowych w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 30a i n. tej ustawy. Sąd Najwyższy wskazał dalej, że w aspekcie podmiotowym, właścicielami nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową, czyli podmiotami uprawnionymi są osoby fizyczne lub prawne posiadające gospodarstwa rolne na terenie miejscowości, w której znajdują się grunty. Stwierdził, że jakkolwiek z racji sprawowania zarządu nad wspólnotą gruntową spółka dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej (będąca w tej sprawie wnioskodawcą) jest legitymowana do złożenia wniosku o założenie dla nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową księgi wieczystej, to nie jest uprawniona do żądania wpisu prawa własności na swoją rzecz. Innymi słowy spółka zarządzająca wspólnotą gruntową nie jest podmiotem własności nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową. Sąd Okręgowy w tym składzie podziela to stanowisko, jako uwzględniające szczególny charakter wspólnoty gruntowej, zbliżony do współwłasności, z tym, że rządzącej się szczególnymi prawami wynikającymi z u.z.w.g. Stanowisko to było zresztą wyrażane także wcześniej. Dla przykładu w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2014 roku, V CSK 480/13 wskazano: „Na tle przepisów obu kolejno obowiązujących ustaw ukształtował się pogląd, przyjmujący, że spółki, których zadaniem jest zarząd gruntami i dbałość o ich zagospodarowanie nie są podmiotami prawa własności zarządzanych nieruchomości. Prawo do wspólnych gruntów stanowi sui generis współwłasność uprawnionych do udziału we wspólnocie, których uprawnienia są ograniczone i realizowane za pośrednictwem spółki utworzonej na podstawie art. 14 ustawy z 1963 roku” (por. też uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 1968 roku, III CZP 73/68, OSNC 1969/5/90 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2023 roku, I CSK 2754/22 co do nieprzysługiwania spółce utworzonej w trybie art. 14 u.z.w.g. prawa własności zarządzanych nieruchomości). Jak trafnie określił Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 23 sierpnia 1968 roku, III CZP 73/68, OSNCP 1969, Nr 5, poz. 90, i z dnia 9 grudnia 1969 roku, III CZP 89/69, OSNCP 1970, Nr 10, poz. 173 - wspólnota gruntowa, aczkolwiek zbliża się do współwłasności, stanowi jednak współwłasność o szczególnych cechach, niepodlegającą podziałowi, rządzącą się własnymi, odrębnymi zasadami. Istotą tej wspólności jest uprawnienie do udziału we wspólnocie gruntowej w postaci korzystania z objętych nią gruntów zgodnie z ich przeznaczeniem, przysługujące osobom fizycznym lub prawnym posiadającym gospodarstwa rolne. Wobec tego w orzecznictwie wyrażane jest stanowisko, że za współwłaścicieli uznać trzeba osoby wchodzące w skład wspólnoty, określane w u.z.w.g. jako "uprawnieni do udziału we wspólnocie gruntowej" (poza wskazanymi wyżej orzeczeniami por. także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 września 2017 roku, II SA/Gl 629/17). Same względy praktyczne przywoływane w apelacji, związane z dużą liczbą osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, nie mogą decydować o tym, kto powinien zostać ujawniony z dziale II księgi wieczystej. Chodzi bowiem o zagadnienia materialnoprawne, o których rozstrzygnięciu nie przesądzają ewentualne problemy związane z liczebnością składu osobowego podmiotu będącego współwłasnością sui generis oraz zmiennością tego składu osobowego. Trafnie Sąd Rejonowy zauważył, że z żadnego z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę nie wynika wielkość udziału osób uprawnionych do udziału w przedmiotowej Wspólnocie Gruntowo-(...), co poza samą treścią wniosku o wpis, a także apelacji (nie obejmujących ujawnienia w dziale II osób uprawnionych do udziału we wspólnocie) stanowiło dodatkową okoliczność nie pozwalającą na założenie w oparciu o przedłożone dokumenty księgi wieczystej. Trafności poglądu, że w aspekcie podmiotowym, właścicielami/współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową, czyli podmiotami uprawnionymi są osoby fizyczne posiadające gospodarstwa rolne na terenie miejscowości, w której znajdują się jej grunty, nie podważa regulacja art. 30a u.z.w.g. Przeciwne stanowisko apelującej nie uwzględnia tego, że przepis art. 30a dotyczy stanu prawnego nieruchomości po ustaniu bytu wspólnoty gruntowej a nie w trakcie jej trwania. Chodzi o przekształcenie wspólnoty gruntowej we współwłasność w częściach ułamkowych, po którym nie stosujemy już przepisów o wspólnotach gruntowych tylko wprost przepisy kodeksu cywilnego o współwłasności.

9 Trafne są uwagi Sądu Rejonowego co do rozbieżności powierzchni gruntów stanowiących Wspólnotę Gruntowo-(...) byłej wsi B. w W.. W decyzji z dnia 9 marca 1964 roku wskazano powierzchnię „około 25 ha”, natomiast z wypisów z ewidencji gruntów dołączonych do wniosku wynika znacznie większa powierzchnia ponad 50 ha. Na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku nie się ustalić jakim tytułem prawnym grunty te miały zostać włączone do przedmiotowej Wspólnoty (...)-(...), czy tytułem właścicielskim czy innym, a pamiętać należy, że z samego faktu włączenia gruntów do wspólnoty gruntowej nie wynika, że następuje to tytułem właścicielskim. Kwestia ta była rozważana w przywołanym już postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2020 roku, III CZP 54/19, w którym odmówiono podjęcia uchwały dotyczącej problemu kto jest podmiotem prawa własności nieruchomości ujawnionym w dziale II księgi wieczystej w przypadku nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową. Sąd Najwyższy argumentował, że z art. 1 ust. 1 i 2 u.z.w.g. wynika zróżnicowany charakter tytułów do nieruchomości zaliczonych do wspólnot gruntowych. Odwołanie w ustawie z jednej strony do takich przesłanek jak nadanie, otrzymanie, wydzielenie nieruchomości rolnych, leśnych oraz obszarów wodnych na wspólną własność z drugiej do nieruchomości stanowiących własność gminy (gromady) wyklucza znalezienie uniwersalnego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego mającego zastosowanie wobec każdego z podmiotów wykonujących powyższe uprawnienia. Jeżeli bowiem określona nieruchomość jest np. własnością gminy i tereny te jedynie użytkowane są przez członków wspólnoty, to nie można takiej sytuacji porównać ze wspólnotą złożoną z nieruchomości przekazanej tym osobom na własność. Ustalenie aktualnego podmiotu i tytułu prawnego do nieruchomości wchodzących w skład wspólnoty gruntowej, zależy od wyjaśnienia tytułu i sposobu powstania określonej wspólnoty. Pogląd, że wspólnoty gruntowe obejmują nieruchomości poddane niejednolitym uprawnieniom podmiotowym, tj. nadane na własność, w użytkowanie lub w posiadanie jest utrwalony w judykaturze (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1995 roku, III CZP 149/95, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2015 roku, V CSK 151/15, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2023 roku, I CSK 2754/22). W tym wypadku problem ten dotyczy nie tylko nieruchomości dających pierwotną powierzchnię „około 25 ha”, ale i dalszych nieruchomości „dopisanych” w ewidencji gruntów do nieruchomości (...) w późniejszym czasie, a wykazanych na wypisach z ewidencji gruntów dołączonych do wniosku, przy czym na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę nie da się nawet ustalić, które z działek obecnie ujawnionych w ewidencji gruntów stanowią działki o pierwotnej powierzchni „około 25 ha”, a które zostały „dodane” w późniejszym czasie.

10 Sąd Okręgowy podziela także wywody Sądu I instancji dotyczące formy dokumentu mającego stanowić podstawę założenia i wpisu do księgi wieczystej. Na urzędowych odpisach dokumentów decyzji z 9 marca 1964 roku brak jest adnotacji o jej ostateczności, której -wbrew stanowisku skarżącej – nie można domniemywać w postępowaniu wieczystoksięgowym. Do skargi na orzeczenie referendarza wnioskodawczyni dołączyła wprawdzie dokument potwierdzający nie wniesienie odwołania od decyzji, ale dotyczy on wyłącznie decyzji z 3 czerwca 1964 roku (k. 106) a ponadto dokumenty z k. 105 i 106 (oba dotyczące tej samej decyzji) mimo potwierdzenia ich zgodności z oryginałem, różnią się treścią właśnie co do adnotacji o nie wniesieniu odwołania (taka adnotacja jest wyłącznie na dokumencie z k. 106, nie ma jej natomiast na dokumencie z k. 105, mimo że oba mają dotyczyć tej samej decyzji).

11 Dodać należy, że argumentacji wnioskodawczyni o istnieniu podstaw do wpisania w dziale II księgi wieczystej Wspólnoty (...) albo Spółki dla zagospodarowania tej Wspólnoty nie wspierają także dołączone do wniosku wypisy z rejestru gruntów (k. 9-21). Z wypisów tych niewątpliwie nie wynika jednoznacznie, że kto jest właścicielem gruntów stanowiących Wspólnotę Gruntowo-(...), a tym bardziej, że jest nim sama Wspólnota albo Spółka dla zagospodarowania tej Wspólnoty. Nie mogą zatem mieć wiążącego charakteru dla wyniku obecnego postępowania o założenie księgi wieczystej i dokonanie w niej wpisów. Nie jest adekwatne do okoliczności obecnie rozważanej sprawy orzecznictwo wskazujące na wiążący charakter informacji zawartych w tym zakresie w ewidencji gruntów, na które powołano się w apelacji. Chodzi o postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2017 roku, V CSK 309/16, w którym przyjęto, że wypis z ewidencji gruntów stwierdzający, że spółka sprawująca zarząd nad wspólnotą gruntową jest właścicielem działki wchodzącej w skład tej wspólnoty jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania zgodności jego treści ze stanem rzeczywistym, stanowiącym - wobec braku księgi wieczystej - dowód prawa spółki do rozporządzania tą nieruchomością. Orzeczenie to wyraźnie odnosiło się do stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia 2016 roku (w którym nie było możliwości założenia księgi wieczystej dla nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową i wykazywania własności wypisem z takiej księgi). Jest ono różnie interpretowane (w sensie aktualności) w stanie prawnym obowiązującym po uchyleniu art. 11 u.z.w.g. W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się aktualność tego poglądu. Podobnie w niektórych orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 22 maja 2024 roku, I CSK 1277/23). W innych orzeczeniach Sądu Najwyższego można spotkać stanowisko o nieaktualności tego poglądu od kiedy dla nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową można zakładać księgi wieczyste (por. postanowienie z dnia 1 grudnia 2022 roku, II CSKP 705/22). W sprawie tej kontrolowano orzeczenie, którym oddalono wniosek o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową, przy przyjęciu za niewystarczające wykazanie stanu prawnego tej nieruchomości wypisem z ewidencji gruntów. Podzielając stanowisko, że wypis z ewidencji gruntów nie stanowi dowodu przysługiwania własności, Sąd Najwyższy wskazał, że wypis z rejestru gruntów jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania zgodności jego treści ze stanem rzeczywistym, bowiem zgodnie z treścią art. 244 § 1 k.p.c. dokument urzędowy stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Jednak nie znaczy to, że domniemanie prawdziwości odnosi się do całej zawartej w nim treści. Natomiast to, co jest objęte domniemaniem, wynika z zakresu uprawnienia organu sporządzającego taki dokument oraz zawartych w nich danych. Dlatego też dane z ewidencji nie są podstawą ustalania stanu własności nieruchomości, a danych o właścicielu, zawartych w wypisie z ewidencji nie obejmuje domniemanie prawdziwości z art. 244 § 1 k.p.c. Dokument taki ma odtwórczy i techniczny charakter oraz zasadnicze znaczenie dla oznaczenia nieruchomości, a nie ustalenia prawa własności (tak w uzasadnieniu tego postanowienia). Nawet gdyby przyjąć w ślad za postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2017 roku, V CSK 309/16 szczególny charakter wypisu z ewidencji gruntów na gruncie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych w aspekcie wykazywania stanu prawnego nieruchomości, to ten stan prawny powinien z takiego wypisu wynikać w sposób jednoznaczny, w tym co do tego komu przysługuje tytuł własności. Tymczasem w wypisach z ewidencji gruntów przedłożonych w obecnej sprawie pod pozycją właściciele/władający, przy określeniu charakteru stanu władania: własność, ujawniono zarówno Wspólnotę Gruntowo-Leśną byłej wsi B. (w pozycji (...)), jak i Spółkę do sprawowania zarządu tą Wspólnotą (w pozycji „Spółka do sprawowania zarządu wspólnotą”), wreszcie wiele osób fizycznych, z których część zresztą już nie żyje (w pozycji „Osoby uprawnione”). Z tych trzech pozycji, zdaniem Sądu Okręgowego najbliższa pojęciu właściciela czy współwłaściciela jest pozycja Osoby uprawnionej, bowiem tylko ona wskazuje na uprawnienie do gruntów stanowiących Wspólnotę Gruntową, co odpowiada powyższym uwagom na temat tego kto powinien zostać ujawniony w dziale II księgi wieczystej zakładanej dla nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową.

12 Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku o założenie księgi wieczystej, nie było oczywiście możliwości uwzględnienia wniosku o ujawnienie w takiej księdze obciążenia nieruchomości służebnością przesyłu. W tym zresztą zakresie dodatkowym problemem była kwestia prawidłowości reprezentacji Wspólnoty (...) w akcie notarialnym z dnia 13 listopada 2018 roku ustanawiającym służebność, bowiem z aktu tego wynika, że reprezentował ją wyłącznie jeden członek zarządu, gdy ze statutu Spółki wynika reprezentacja łączna przy składaniu oświadczeń woli w zakresie zarządu mieniem wspólnoty gruntowej (por. § 13 ust. 10 Statutu), ponadto do akt sprawy nie złożono uchwały Nadzwyczajnego Ogólnego Zebrania Członków Spółki (...) byłej wsi B. z dnia 29 kwietnia 2017 roku przywołanej w tym akcie jako podstawa umocowania dla P. C..

13 Wobec tego, że wnioskodawczyni w postępowaniu przed Sądem I instancji nie wnosiła o ujawnienie w księdze wieczystej osób fizycznych ujawnionych w ewidencji gruntów jako „Osoby uprawnione”, prawidłowo Sąd Rejonowy uznał, że osoby te nie stały się uczestnikami tego postępowania, bowiem są nimi osoby tylko już ujawnione w księdze wieczystej albo takie, na rzecz których ma nastąpić wpis w księdze (por. art. 626¹ § 2 k.p.c.).

14 Powyższe okoliczności uzasadniały oddalenie apelacji, o czym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

15 SSO Hubert Wicik

ZARZĄDZENIE

16 odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawczyni adw. W. W..

17 SSO Hubert Wicik