Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 11 marca 2021 r., VI Ka 508/20

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 11 marca 2021 r., VI Ka 508/20

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 508/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 11 marca 2021 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.)

5 Sędzia Tomasz Skowron

6 Sędzia Daniel Strzelecki

7 Protokolant Agnieszka Telega

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w J. M. Z.

9 po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r.

10 sprawy A. Z. ur. (...) w M.

11 s. S., M. z domu G.

12 oskarżonego z art. 229 § 1 i 3 kk

13 z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

14 od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze

15 z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II K 569/19

16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. Z.;

17 II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 450 złotych, w tym 430 złotych opłaty za II instancję.

Uzasadnienie

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 VI Ka 508/20

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

23 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

24 Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K 569/19

25 1.2. Podmiot wnoszący apelację

26 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

27 ☐ oskarżyciel posiłkowy

28 ☐ oskarżyciel prywatny

29 ☒ obrońca oskarżonego

30 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ inny

32 1.3. Granice zaskarżenia

33 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

34 ☒ na korzyść

35 ☐ na niekorzyść

36 ☒ w całości

37 ☐ w części

38 ☐

39 co do winy

40 ☐

41 co do kary

42 ☐

43 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 1.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

46 ☐

47 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

48 ☐

49 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒

51 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☒

53 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

56 ☐

57 art. 439 k.p.k.

58 ☐

59 brak zarzutów

60 1.4. Wnioski

61 ☐

62 uchylenie

63 ☒

64 zmiana

65 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

66 2.1. Ustalenie faktów

67 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

68 Lp.

69 Oskarżony

70 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

71 Dowód

72 Numer karty

73 ------------------

74 ----------------------------------------------------

75 ------------

76 ------------

77 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 ------------------

84 ----------------------------------------------------

85 ------------

86 ------------

87 2.2. Ocena dowodów

88 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

89 Lp. faktu z pkt 2.1.1

90 Dowód

91 Zwięźle o powodach uznania dowodu

92 -------------

93 ------------------------------

94 --------------------------------------------------------------

95 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

96 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

97 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

100 --------------

101 ------------------------------

102 --------------------------------------------------------------

103 ​ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

104 Lp.

105 Zarzut

106 I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegający na:

107 1) błędnym przyjęciu, że doszło do wypełnienia przez oskarżonego znamion czynu zabronionego określonego w przepisie art. 229 § 1 i 3 k.p.k. w sposób opisany w części wstępnej wyroku poprzez „udzielenie funkcjonariuszowi korzyści majątkowej w kwocie 20zł”, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z zeznań świadka funkcjonariusza M. J. wynika, że banknot o nominale 20 zł nie został wręczony funkcjonariuszowi P. S., był przy oskarżonym, a został ujawniony w jego portfelu w Komisariacie Policji w J. podczas czynności zatrzymania oskarżonego – na żądanie funkcjonariusza;

108 2) błędnych ustaleniach w zakresie strony podmiotowej czynu sprawcy poprzez analizę znamion strony podmiotowej, a mianowicie przyjęciu, że stanowiąca warunek sine qua non przypisania odpowiedzialności za czyn zabroniony stypizowany w art. 229 § 1 i § 3 k.k. umyślność w zamiarze bezpośrednim zaistniała po stronie A. Z., podczas gdy nie było po stronie podmiotowej działania umyślnego, kierunkowego.

109 ☐ zasadny

110 ☐ częściowo zasadny

111 ☒ niezasadny

112 II. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wobec przyjęcia w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, że oskarżony wręczył korzyść majątkową w kwocie 20 zł funkcjonariuszowi policji, podczas gdy logiczna analiza wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków – A. M. oraz M. J., jak i dowodów z dokumentów (m. in. protokół zatrzymania, przeszukania osoby), prowadzi do wniosku, że żaden ze świadków nie widział, jak oskarżony wręczył funkcjonariuszowi banknot o nominale 20 zł, albowiem miał go przy sobie w portfelu, a jednocześnie jaki walor miałaby mieć korzyść majątkowa w wysokości 20zł, a sąd powinien kształtować swoje przekonanie na podstawie wszystkich zgromadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

113 ☐ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☒ niezasadny

116 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

117 Ad. I

118 W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków za zupełnie nieuzasadniony uznać należy zarzut obrońcy oskarżonego dotyczący niezasadnego przyjęcia, iż A. Z. dopuścił się zarzucanego mu czynu w sposób umyślny. Chociaż oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, to Sąd Rejonowy doszedł do słusznego przekonania, iż w złożonych przez niego wyjaśnieniach znajduje wyraz obrana przez A. Z. linia obrony zmierzająca do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa, jednak treść tych wyjaśnień oceniana zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego nie może być uznana za prawdopodobną. Sąd Odwoławczy odniósł się do tej kwestii w sposób wyczerpujący w dalszej części uzasadnienia.

119 Przypomnieć również należy, iż dla przypisania sprawcy odpowiedzialności za czyn z art. art. 229 § 1 i 3 k.k. nie jest wymagany skutek w postaci przyjęcia oferowanej korzyści majątkowej przez funkcjonariusza. Nie był zatem trafny zarzut podniesiony przez skarżącego, iż oskarżonemu przypisać można jedynie popełnienie zarzucanego mu przestępstwa w formie usiłowania. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie i judykaturze, przestępstwo z art. 229 § 1 k.k. uważa się za dokonane już w chwili udzielenia korzyści lub jej obietnicy, niezależenie od tego, czy korzyść lub obietnica zostanie przez osobę pełniąca funkcję publiczną przyjęta (tak m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2018 r., V KK 224/17, LEX nr 2449792).

120 Ad. II

121 Jak słusznie zauważył obrońca oskarżonego, zgodnie z dyrektywą zawartą w art. 7 k.p.k. sąd powinien dokonywać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób całościowy, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie oznacza to jednak – a do tego sprowadza się treść podniesionego zarzutu – iż ocena ta powinna być przeprowadzana w sposób wybiórczy i mający potwierdzić prezentowaną przez oskarżonego linię obrony.

122 Wbrew stanowisku skarżącego, właśnie przeprowadzona zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k. ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do przyjęcia, że A. Z. swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 229 § 1 i 3 k.k., chociaż nie osiągnął zamierzonego celu – policjant nie przyjął bowiem oferowanych mu pieniędzy i nie odstąpił od nałożenia na oskarżonego mandatu karnego za przekroczenie prędkości. Oczywistym jest zatem, iż banknot o nominale 20 złotych, którego przyjęcie zaoferował funkcjonariuszowi policji, ostatecznie pozostał w jego portfelu i został ujawniony po zatrzymaniu oskarżonego podczas czynności z jego udziałem przeprowadzanych na Komisariacie Policji w J..

123 Chociaż pełniąca służbę wraz z P. S. w dniu przedmiotowego zdarzenia A. M. nie słyszała rozmowy pomiędzy policjantem a oskarżonym ani nie widziała podjętej przez A. Z. próby wręczenia funkcjonariuszowi korzyści majątkowej, to jednak wobec natychmiastowej reakcji P. S. na zachowanie oskarżonego, brała udział w jego zatrzymaniu. Akcentowane przez skarżącą drobne nieścisłości w pomiędzy treścią zeznań złożonych przez A. M. na etapie postępowania przygotowawczego, a następnie na rozprawie, w żadnym razie nie stanowią okoliczności dyskwalifikującej te zeznania jako wiarygodnego źródła dowodowego. Wręcz przeciwnie, skoro świadek wskazał, iż zeznając bezpośrednio po zdarzeniu lepiej pamiętał jego szczegóły, świadczy to o prawdomówności świadka i przemawia za nadaniem jego zeznaniom waloru wiarygodności. Także zeznania M. J., który na komisariacie przeprowadzał czynności z udziałem oskarżonego po jego zatrzymaniu, nie stanowią podstawy do podważenia prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, chociaż istotnie świadek ten nie był naocznym świadkiem zdarzenia.

124 Podkreślić przy tym należy, iż P. S. w zeznaniach złożonych zarówno na etapie postępowania przygotowawczego (k. 17-19), jak i na rozprawie (k. 94v-95) przedstawił w sposób wyczerpujący, spójny i jasny przebieg przedmiotowego zdarzenia. Wskazał on, iż oskarżony po zatrzymaniu prowadzonego przez niego pojazdu w związku z przekroczeniem prędkości zachowywał się w sposób arogancki, podważając zasadność podjętej w stosunku do niego interwencji. Okoliczności tych nie kwestionował także oskarżony w złożonych przez siebie wyjaśnieniach (k. 27-28, k. 33-35, 93-94) ani jego obrońca w wywiedzionym środku odwoławczym. Konfrontując ze sobą relacje P. S. oraz A. Z. na temat przebiegu przedmiotowego zdarzenia nie jest prawdopodobnym, aby funkcjonariusz policji źle odczytał intencje oskarżonego, który przy przekazywaniu policjantowi dokumentów do kontroli niejako „przy okazji” pokazał mu zawartość swojego portfela razem z pieniędzmi. Podzielić przy tym należy stanowisko Sądu I instancji, iż wyjaśnienia oskarżonego stanowią realizację obranej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej.

125 Wbrew stanowisku wyrażonym w wywiedzionym środku odwoławczym, zaskarżone orzeczenie zapadło z zachowaniem wymogów zawartych w art. 410 k.p.k., zgodnie z którym podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, chociaż Sąd I Instancji inaczej ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, aniżeli życzyłby sobie tego oskarżony. Sąd Odwoławczy nie stwierdził również naruszenia art. 424 § 2 k.p.k. w badanej sprawie.

126 Dywagacje skarżącej dotyczące podważania waloru korzyści majątkowej w wysokości 20 złotych również nie stanowią podstawy do podważenia prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych i przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo.

127 Chociaż apelacja nie zawierała zarzutów dotyczących kary wymierzonej oskarżonemu stwierdzić należy, iż wymierzona A. Z. kara 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby oraz kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych w wysokości 25 zł każda została wymierzona zgodnie z zasadami określonymi w art. 53 k.k., jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu i będzie właściwie spełniała cele kary zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej.

128 Wniosek

129 Chociaż obrońca oskarżonego nie sformułował wprost zarzutów apelacji, to w oparciu o postawione w środku odwoławczym zarzuty wnioskować należy, iż domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

130 ☐ zasadny

131 ☐ częściowo zasadny

132 ☒ niezasadny

133 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

134 Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne prowadzące do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo i nie uwzględnił zarzutów podniesionych w wywiedzionym środku odwoławczym. Tym samym nie było żadnych postaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia A. Z. od popełnienia przestępstwa, za które został skazany zaskarżonym wyrokiem.

135 1 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

136 1.

137 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

138 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

139 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

140 2 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

141 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

142 Przedmiot utrzymania w mocy

143 Sąd II instancji utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec A. Z. w całości.

144 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

145 Sąd Odwoławczy nie uwzględnił podniesionych w apelacji zarzutów, nie było również konieczności ingerowania w treść wydanego orzeczenia z urzędu. Wobec powyższego zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, podlegał utrzymaniu w mocy.

146 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

147 Przedmiot i zakres zmiany

148 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

149 Zwięźle o powodach zmiany

150 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

151 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

152 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

153 1.1.

154 ---------------------------------------------------------------------

155 ☐ art. 439 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

158 2.1.

159 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

160 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

161 Zwięźle o powodach uchylenia

162 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

163 3.1.

164 Konieczność umorzenia postępowania

165 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

167 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

168 4.1.

169 ---------------------------------------------------------------------

170 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia

172 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

173 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

174 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

175 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

176 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

177 Przytoczyć okoliczności

178 --------------------------------------------------------------------------------------------

179 6 Koszty Procesu

180 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

181 Przytoczyć okoliczności

182 II

183 Sąd Odwoławczy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 450 złotych, w tym 430 złotych opłaty za II instancję, której wysokość określono na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

PODPIS

184 1.3. Granice zaskarżenia

185 Kolejny numer załącznika

186 1

187 Podmiot wnoszący apelację

188 obrońca oskarżonego

189 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

190 przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo

191 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

192 ☒ na korzyść

193 ☐ na niekorzyść

194 ☒ w całości

195 ☐ w części

196 ☐

197 co do winy

198 ☐

199 co do kary

200 ☐

201 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

202 1.3.2. Podniesione zarzuty

203 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

204 ☐

205 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

206 ☐

207 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

208 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

209 ☒

210 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

211 ☒

212 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

213 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

214 ☐

215 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

216 ☐

217 art. 439 k.p.k.

218 ☐

219 brak zarzutów

220 1.4. Wnioski

221 ☐

222 uchylenie

223 ☒

224 zmiana