Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2020 r., VI Ka 967/19

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2020 r., VI Ka 967/19

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 967/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 28 stycznia 2020 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący sędzia Dariusz Prażmowski

5 Sędziowie Kazimierz Cieślikowski

6 del. Piotr Pawlik

7 Protokolant Dominika Koza

8 przy udziale Justyny Smużyńskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G.

9 po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2020 r.

10 sprawy M. Z. ur. (...) w P.

11 syna J. i E.

12 oskarżonego z art. 158 § 1 kk

13 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

14 od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach

15 z dnia 23 maja 2019 r. sygnatura akt III K 540/17

16 na mocy art. 437 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk

17 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

18 2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych).

Uzasadnienie

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 VI Ka 967/19

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 1

24 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 maja 2019 r. sygnatura III K 540/17

27 0.1.Podmiot wnoszący apelację

28 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ oskarżyciel posiłkowy

30 ☐ oskarżyciel prywatny

31 ☒ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ inny

34 0.1.Granice zaskarżenia

35 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☒ na korzyść

37 ☐ na niekorzyść

38 ☒ w całości

39 ☐ w części

40 ☐

41 co do winy

42 ☐

43 co do kary

44 ☐

45 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 0.0.1.Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☒

49 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

50 ☐

51 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

52 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

53 ☒

54 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

57 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

58 ☐

59 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

60 ☐

61 art. 439 k.p.k.

62 ☐

63 brak zarzutów

64 0.1.Wnioski

65 ☐

66 uchylenie

67 ☒

68 zmiana

69 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

70 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 0.1.Ustalenie faktów

72 0.0.1.Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 2.1.1.1.

79 0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 2.1.2.1.

86 0.1.Ocena dowodów

87 0.0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

88 Lp. faktu z pkt 2.1.1

89 Dowód

90 Zwięźle o powodach uznania dowodu

91 0.0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

92 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

96 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

97 Lp.

98 Zarzut

99 3.1.

100 Obraza prawa materialnego a to art. 158 § 1 k.k. przez niezasadne przyjęcie, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał dyspozycję powołanego przepisu.

101 ☐ zasadny

102 ☐ częściowo zasadny

103 ☒ niezasadny

104 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

105 W orzecznictwie Sądu Najwyższego i piśmiennictwie konsekwentnie podkreśla się, iż obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można więc mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych (...). Nie można zatem skutecznie postawić tego zarzutu - jak to czyni skarżący - z jednoczesnym kwestionowaniem przepisów postępowania w tym samym zakresie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2019 r. sygn. V KK 3/19, Prok.i Pr.-wkł. 2019/9/16, KZS 2019/9/23).

106 Nie można mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 5 lutego 2019 r. sygn. V KK 600/18, Prok.i Pr.-wkł. 2019/7-8/21, KZS 2019/7-8/38).

107 Postawiony zarzut należy zatem odczytywać jako kwestionowanie ustaleń faktycznych w zakresie w jakim przyjęto, iż pozwalają one na przypisanie oskarżonemu popełnienia czynu.

108 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku byłby zaś słuszny jedynie wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł wyrok swój na faktach nie znajdujących potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego albo też z prawidłowo ustalonych faktów tych wyprowadziłby wnioski niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy lub doświadczenia życiowego.

109 Ponadto w zakresie ustaleń faktycznych i oceny dowodów podkreślić trzeba, że zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść obwinionego nie polega na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji wynikającej z wyjaśnień i zeznań o niejednakowej treści. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może zaś sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego ( tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 1992 r., sygn. II AKr 116/92 - KZS 1992/3-9/129).

110 Sąd Okręgowy analizując sposób rozumowania i wnioskowania Sądu I instancji zaprezentowany w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie znalazł podstaw do kwestionowania oceny i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w pełni je podzielił. Sąd I instancji poczynił właściwe ustalenia faktyczne w oparciu o właściwie zgromadzony materiał dowodowy. Ocena dowodów zaprezentowana przez Sąd Rejonowy nie jest w żadnym razie dowolną, lecz przeciwnie jest obiektywna i bezstronna, w trakcie której nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów jak i logicznego rozumowania.

111 Sąd Rejonowy ustalenia stanu faktycznego zbudował w oparciu o zeznania pokrzywdzonych oraz osób, które towarzyszyły im podczas dyskoteki, a to A. M. i małżeństwa J., wskazując, że korespondują ze sobą tworząc spójną całość. Nieścisłości pojawiające się w ich relacjach nie są tego rodzaju, by podważały wiarygodność ich zeznań, bowiem wynikają one z dynamiki samego zajścia, a na dalszym etapie postępowania związane były z upływem czasu od zdarzenia, co w naturalny sposób musiało wpłynąć na ścisłość relacji i obniżyło szczegółowość relacji świadków. Podkreślił Sąd, że z zeznań wymienionych świadków wynika, że ci sami mężczyźni, którzy podjęli interwencję na sali tanecznej wyprowadzili na zewnątrz pokrzywdzonych i to ci sami mężczyźni byli sprawcami pobicia. Bez znaczenia w ocenie Sądu Rejonowego pozostawała okoliczność, że formalnie oskarżeni nie byli zatrudnieni jako ochroniarze, choć tak byli określani przez pokrzywdzonych. Z całą pewnością byli pracownikami lokalu i to oni jako jedyni podjęli interwencję na sali tanecznej. Jednocześnie ani pokrzywdzeni ani świadkowie nie mieli absolutnie żadnego powodu pomawiać oskarżonych, o czyny których ci mieli nie popełnić, albowiem nie znali ich i nie byli ze sobą w żadnej komitywie. Byli to dla pokrzywdzonych ludzie obcy. Sąd I instancji wskazał, że próba przedstawienia odmiennie sytuacji, jaka rozegrała się w dniu 22 maja 2012 roku w klubie (...) jest oderwana od rzeczywistości i zmierza jedynie do umniejszenia odpowiedzialności karnej oskarżonych za popełniony czyn, w którym zresztą brał udział jeszcze jeden mężczyzna.

112 Wskazał także Sąd, że choć interweniujący na miejscu zdarzenia funkcjonariusze Policji M. F., M. K. oraz J. F. niewiele pamiętali z zajścia co wynikało z liczby tego typu interwencji codziennie, to M. F. wskazał, iż na miejscu zdarzenia to A. J. podający się za pracownika ochrony uznał się za upoważnionego się do udzielania informacji o przebiegu zdarzenia, wskazując zupełnie odmienny jego przebieg bowiem jego relacja nie koresponduje nawet z samą wypowiedzią oskarżonych, jako że żaden nie wspominał nawet by konieczne było „ściąganie z pleców” któremuś z nich jakiegoś uczestnika dyskoteki.

113 Nie sposób zatem bazować na tych informacjach jako, że przedstawiona przez A. J. wersja jest odosobniona i odmienna od relacji innych osób. Nie sposób również uznać, iż wadą postępowania jest nieustalenie trzeciego ochroniarza – jak wskazuje to obrońca - bowiem z wypowiedzi świadków wynikałoby, iż za takiego mogli uznać właśnie A. J., który na miejscu zdarzenia nawet wobec policjantów podał się za pracownika ochrony i właśnie on udzielał informacji o przebiegu zdarzenia.

114 Nie sposób budować ustalenia stanu faktycznego wyłącznie na relacjach prezentowanych przez świadków na rozprawie w znacznym oddaleniu czasowym od zdarzenia, nadto bazować na nierozpoznaniu w trakcie okazania żadnego ze sprawców jak chce tego obrońca, bowiem przede wszystkim powinny być uwzględnione relacje z postępowania przygotowawczego, kiedy to pokrzywdzeni wskazywali na czynny udział w zajściu pracowników ochrony na schodach lokalu prowadzących do wyjścia, mających następnie już na zewnątrz go pobić.

115 Przypomnieć należy, że przesłuchiwana w postępowaniu przygotowawczym E. K. wskazywała, że w chwili gdy została ona wyniesiona na zewnątrz przez kolegę, mąż jej leżał pobity po lewej stronie od wejścia od lokalu, ochroniarze zaś „gdzieś uciekli”. Także W. J. (1) potwierdzał nie tylko brutalny przebieg spotkania jego znajomych z ochroniarzami na schodach, ale i moment ucieczki z dworu do wnętrza lokalu w stronę toalety dwóch ochroniarzy (w tym jednego, niższego, z widoczną, krwawiącą raną na czole) w chwili gdy wynosił na rękach koleżankę z lokalu. Okoliczność taka znajduje nawet potwierdzenie w relacji oskarżonego P. T., który stwierdził „uciekłem do środka” lokalu (karta 269), zatem nie może być skuteczne poddawanie takiej okoliczności jako nielogicznej czy sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego skoro takie same sformułowanie odnośnie zachowania ochroniarzy w postaci „ucieczki do środka” lokalu znajduje się w relacji jednego z nich.

116 Należy także w zakresie kwestionowania rozpoznania sprawców podkreślić, że w trakcie okazań E. K. rozpoznała w oskarżonym P. T. tego, który bił jej męża na sali, zaś w A. J. tego, który szarpał go i ją na sali (choć nie była tego pewna), zaś świadek W. J. (2) rozpoznał A. J. (mężczyznę ubranego w garnitur) jako stojącego po zdarzeniu przed lokalem, z kolei A. M. z całą pewnością rozpoznała oskarżonego P. T. jako tego, który kopał M. B. przed lokalem.

117 Reasumując stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji uchybień wskazanych w środku odwoławczym przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy nie dopuścił się, a poczynione ustalenia faktyczne ocenić należy jako trafne, zważywszy, że oparty został na właściwie zebranym i ocenionym materiale dowodowym, przy czym tok rozumowania Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów, a szczególnie treści złożonych zeznań świadków, jest logiczny i w żadnym razie nie nosi cech dowolności.

118 Brak podstaw do twierdzenia, iż to wyjaśnienia oskarżonych miałyby być wyłączną podstawą ustaleń faktycznych skoro stanowią one odosobnioną i nie potwierdzoną innymi dowodami część materiału dowodowego.

119 Wniosek

120 zmiana wyroku przez uniewinnienie

121 ☐ zasadny

122 ☐ częściowo zasadny

123 ☒ niezasadny

124 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

125 Przeprowadzona kontrola postępowania nie dała podstaw do stwierdzenia wadliwości ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny dowodów.

126 3.2.

127 Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a to przepisu art. 4, 5, 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 424 k.p.k., przez przeprowadzenie nieobiektywnej i dowolnej oceny materiału dowodowego, rozstrzygniecie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, lapidarność uzasadnienia.

128 ☐ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☒ niezasadny

131 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

132 Błędne jest twierdzenie, iż pominięcie dowodu miałoby polegać na jego ocenie jako niewiarygodnego. Należy pamiętać, że „dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k.” ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. II KK 17/14). Swobodna ocena dowodów jest jedną z naczelnych zasad prawa procesowego, u podstaw której leży zasada prawdy materialnej, a swobodna ocena dowodów nakazuje, aby Sąd oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na postawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.

133 Sąd I instancji wskazał jakie dowody miał na uwadze przy ustaleniach faktycznych.

134 Powyżej wskazano z jakich powodów ocena dowodów nie może być uznana za wadliwą, zaś konkretne ustalenia fatyczne znajdują oparcie we właściwe zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym.

135 Nie ma podstaw do stwierdzenia że była to dowolna ocena dowodów, bowiem Sąd wskazał z jakich powodów tak ocenił wyjaśnienia oskarżonych, które zostały uznane za niewiarygodne, wskazując, iż są one sprzeczne z pozostałymi dowodami. Wyrok został oparty został na właściwie zebranym i ocenionym materiale dowodowym, przy czym tok rozumowania Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów, a szczególnie treści złożonych zeznań świadków, jest logiczny i w żadnym razie nie nosi cech dowolności.

136 Wniosek

137 zmiana wyroku przez uniewinnienie

138 ☐ zasadny

139 ☐ częściowo zasadny

140 ☒ niezasadny

141 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

142 Przeprowadzona kontrola postępowania nie dała podstaw do stwierdzenia wadliwości ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny dowodów.

143 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

144 4.1.

145 W sprawie nie ujawniły się okoliczności które poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów wymagałyby uwzględnienia z urzędu.

146 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

147 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

148 0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

149 5.1.1.

150 Przedmiot utrzymania w mocy

151 Wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 maja 2019 r. sygnatura III K 540/17

152 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

153 Sąd I instancji przeprowadził postępowanie, które przy ocenie dowodów zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, pozwoliło ustalić stan faktyczny prowadzący do stwierdzenia Iz oskarżony popełnił czyn z art. 158 § 1 k.k.

154 0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

155 5.2.1.

156 Przedmiot i zakres zmiany

157 Zwięźle o powodach zmiany

158 0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

159 0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

160 5.3.1.1.1.

161 ☐ art. 439 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia

163 5.3.1.2.1.

164 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

165 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia

167 5.3.1.3.1.

168 Konieczność umorzenia postępowania

169 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

170 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

171 5.3.1.4.1.

172 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia

174 0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

175 0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

176 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

177 Przytoczyć okoliczności

178 1.Koszty Procesu

179 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

180 Przytoczyć okoliczności

181 punkt 2

182 O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k., który stanowi iż w razie nieuwzględnienia apelacji koszty procesu za postępowania odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wzniósł środek odwoławczy.

183 1.PODPIS

184 0.1.Granice zaskarżenia

185 Kolejny numer załącznika

186 1

187 Podmiot wnoszący apelację

188 obrońca oskarżonego M. Z.

189 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

190 Wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 maja 2019 r. sygnatura III K 540/17

191 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

192 ☒ na korzyść

193 ☐ na niekorzyść

194 ☒ w całości

195 ☐ w części

196 ☐

197 co do winy

198 ☐

199 co do kary

200 ☐

201 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

202 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

203 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

204 ☒

205 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

206 ☐

207 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

208 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

209 ☒

210 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

211 ☐

212 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

213 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

214 ☐

215 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

216 ☐

217 art. 439 k.p.k.

218 ☐

219 brak zarzutów

220 0.1.1.4. Wnioski

221 ☐

222 uchylenie

223 ☒

224 zmiana