Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 18 września 2020 r., VI Ka 1046/19

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 18 września 2020 r., VI Ka 1046/19

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 1046/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 18 września 2020 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący sędzia Grażyna Tokarczyk

5 Protokolant Aleksandra Studniarz

6 przy udziale Adama Szewca Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G.

7 po rozpoznaniu w dniu 18 września 2020 r.

8 sprawy R. M. syna W. i E.

9 ur. (...) w P.

10 oskarżonego z art. 207§1 kk, art. 157§2 kk, art. 207§1 kk, art. 190§1 kk

11 na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego, obrońcę oskarżonego oraz oskarżycieli posiłkowych A. M., S. M.

12 i J. M.

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach

14 z dnia 4 marca 2019 r. sygnatura akt III K 451/13

15 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 643 kpk

16 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

17 - na mocy art. 73 § 1 kk oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

18 - podwyższa orzeczone na rzecz pokrzywdzonych punkcie 3 zadośćuczynienie do kwoty po 20.000 zł (dwadzieścia tysięcy złotych);

19 - okres orzeczonych w punkcie 4 i 5 środków karnych podwyższa do lat 15 (piętnastu),

20 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

21 3. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych A. M., S. M., J. M. kwotę po 840 zł (osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu wydatków na ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;

22 4. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 300 zł (trzysta złotych).

Uzasadnienie

23 Formularz UK 2

24 Sygnatura akt

25 VI Ka 1046/19

26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

27 5

28 1CZĘŚĆ WSTĘPNA

29 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

30 wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z 4 marca 2020 r. sygn. akt III K 451/13

31 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

32 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☒ oskarżyciel posiłkowy

34 ☐ oskarżyciel prywatny

35 ☒ obrońca

36 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

37 ☐ inny

38 0.11.3. Granice zaskarżenia

39 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

40 ☒ na korzyść

41 ☒ na niekorzyść

42 ☒ w całości

43 ☒ w części

44 ☒

45 co do winy

46 ☒

47 co do kary

48 ☒

49 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

50 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

51 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

52 ☐

53 art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

54 ☐

55 art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

56 w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

57 ☒

58 art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

59 ☒

60 art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

61 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

62 ☒

63 art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

64 ☐

65 art. 439 kpk

66 ☐

67 brak zarzutów

68 0.11.4. Wnioski

69 ☐

70 uchylenie

71 ☒

72 zmiana

73 1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

74 0.12.1. Ustalenie faktów

75 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

76 Lp.

77 Oskarżony

78 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

79 Dowód

80 Numer karty

81 2.1.1.1.

82 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

83 Lp.

84 Oskarżony

85 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

86 Dowód

87 Numer karty

88 2.1.2.1.

89 0.12.2. Ocena dowodów

90 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach uznania dowodu

94 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

95 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

96 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

99 1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

100 Lp.

101 Zarzut

102 3.1.

103 obrońca zarzucił: obrazę przepisów postępowania art. 193 § 1 kpk poprzez odstąpienie od zasięgnięcia opinii biegłego psychologa z zakresu psychologii systemowej przy ustalaniu okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, które wymagały wiadomości specjalnych, a mianowicie ustalenia stanu psychicznego pokrzywdzonej A. M. i obydwu synów min. dla ustalenia czy mają oni zachowaną zdolność obiektywnego postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń w zakresie oceny osoby oskarżonego i jego postępowania oraz zbadania czy oskarżony funkcjonował w inkryminowanym okresie w stanie stresu pourazowego

104 ☐ zasadny

105 ☐ częściowo zasadny

106 ☒ niezasadny

107 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

108 Podniesiona w zarzucie kwestia była już przedmiotem badania, z jednej strony przez opiniujących w sprawie biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa, gdy chodzi o możliwość rozpoznania u oskarżonego zespołu stresu pourazowego , z drugiej w zakresie rozpoznania wniosku dowodowego.

109 Co do zespołu stresu pourazowego, to w tej mierze w sposób wyczerpujący wypowiedziała się biegła A. S. (2). Opinia ta nie obejmowała wprawdzie całego okresu przypisanego ostatecznie oskarżonemu zachowania, względem drugiego z opiniujących psychologów oskarżony odmówił poddania się pełnemu badaniu. Istotne jest jednak, że biegła odnosiła się do zdarzeń najświeższych i co więcej badania przeprowadzała w bliskości czasowej ostatnich z ustalonych zachowań, a zatem tego czasu kiedy oskarżony wykonywał zawód ratownika medycznego, z którego to czasu doświadczenia wedle obrońcy miały wywołać PTS. Przekonująco wykluczyła to biegła tak, gdy chodzi o manifestowane i deklarowane przez oskarżonego dane, jak i brak traumy, jaka miałaby wspomniany zespół wywołać. Biegła wskazała „Przede wszystkim, aby rozpoznać teki stres musi występować trauma, czyli taki bodziec, który załamywałby zdolności adaptacyjne prawie u każdego człowieka, ponadto takie osoby unikają konfrontacji z wydarzeniem stresującym, doznają silnych napięć, wydarzenie traumatyczne powraca do nich bardzo często w snach, natrętnych myślach, a każda konfrontacja z traumą wywołuje u nich bardzo silne emocje oraz reakcje układu wegetatywnego. U oskarżonego nie mamy do czynienia z żadnym z tych kryteriów.”

110 Natomiast jeżeli chodzi o domaganie się opiniowania przez psychologa systemowego tak oskarżonego, jak i pokrzywdzonych, to zauważyć trzeba, że do przesłuchania świadka w trybie art. 192 § 2 kpk niezbędne jest ustalenie, że istnieją wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego rozwoju umysłowego albo zdolności postrzegania lub odtwarzania postrzeżeń, przy czym wątpliwości te muszą być rzeczywiste i wynikać z konkretnych faktów odnoszących się do wspomnianych przesłanek stosowania omawianego przepisu (wyrok SN z 26 lipca 1985 r., IV KR 180/85, LexisNexis nr 306665, OSNKW 1986, nr 9-10, poz. 81; zob. także wyrok SN z 14 października 1998 r., V KKN 283/97, LexisNexis nr 333571, OSNKW 1999, nr 1-2, poz. 6). Artykuł 192 § 2 kpk wymaga uprawdopodobnienia wątpliwości co do stanów wskazanych w tym przepisie, czyli powstania odpowiednich w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości, czy stan psychiczny świadka lub stan jego rozwoju umysłowego albo ograniczona zdolność postrzegania bądź odtwarzania nie rzutują ujemnie na treść jego zeznań. Uprawnienie do przesłuchania świadka z udziałem biegłego, zgodnie z poglądem wyrażonym w piśmiennictwie, przeradza się w obowiązek, ale jedynie w tym znaczeniu, że wówczas, gdy ujawnią się okoliczności wskazujące na istnienie jednego z trzech wymienionych stanów (tak w zasadzie wszyscy komentatorzy - zob. np. Grzegorczyk, Kodeks, 2008, s. 443; tenże, Kodeks, t. I, 2014, s. 679; Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. I, 2011, s. 1081; Stefański, Zabłocki, Kodeks, t. I, 2003, s. 873-874; L.K. Paprzycki (w:) Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. I, 2015, komentarz do art. 192), których istnienie i okoliczności ocenia organ procesowy (Michał Kurowski, Komentarz do art. 192 kpk Lexonline, Wolters Kluwer).

111 Wskazanych okoliczności dostrzec nie można. Natomiast sposób postrzegania oskarżonego przez pokrzywdzonych w sensie dokonywanej przez nich oceny, nie podlega wartościowaniu kryteriami wiarygodności, bowiem świadkowie powołani są do relacjonowania faktów i spostrzeżeń, a to podlega dalszym ocenom organu procesowego.

112 Wreszcie, czego zdaje się nie zauważać apelująca psychologia systemowa jest współczesnym nurtem stosowanym głównie w psychoterapii rodzin, małżeństw, par lub innych grup (na przykład w miejscu pracy). Jest to model leczenia oferowany ludziom funkcjonującym w związkach, analizujący przede wszystkim relacje interpersonalne zachodzące w najbliższym otoczeniu. O czym można powziąć wiedzę w powszechnie dostępnych publikacjach, również fachowych.

113 W tym zakresie zatem dowód taki byłby nieprzydatny do stwierdzenia okoliczności istotnych dla sprawy, gdy zaś chodzi o terapię, to szeroko wypowiadali się w tej kwestii świadkowie, którzy wskazywali, że oskarżony odmawiał w niej udziału poprzez swoją postawę negującą istnienie podstawy do takiej terapii.

114 Wniosek

115 zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego

116 ☐ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☒ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

120 Sąd nie dopuścił się wskazanych w apelacji uchybień, ani innych, które prowadzić musiałyby do wniosku o błędności ustalenia, że oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwo.

121 3.2.

122 obrońca zarzucił:

123 - obrazę art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 4 kpk i art. 410 kpk,

124 - błąd w ustaleniach faktycznych

125 ☐ zasadny

126 ☐ częściowo zasadny

127 ☒ niezasadny

128 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

129 O oczywistej bezzasadności powyższego zarzutu przekonuje jego konstrukcja.

130 Przypomnieć trzeba trafne stanowisko judykatury, że każdą niejasność w dziedzinie ustaleń faktycznych (m.in. w przypadku kilku wersji wydarzeń) należy w pierwszym rzędzie redukować wszechstronną inicjatywą dowodową, a następnie wnikliwą analizą całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jeżeli zatem z materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia objętego aktem oskarżenia, to nie jest to jeszcze jednoznaczne z zaistnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 kpk (tak SN w postanowieniu z 12.12.2013 roku, III KK 420/13, LEX nr 1422119).

131 Truizmem dla prawnika winno być też, że przepis art. 4 kpk formułuje adresowaną do organów postępowania karnego zasadę obiektywizmu, a jej naruszenie bez wskazania obrazy konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady, czego skarżący przecież nie czyni, nie może stanowić samodzielnych zarzutów apelacji. Natomiast zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. wymaga wykazania wad w ocenie konkretnych dowodów dokonanej w zaskarżonym wyroku, prowadzących do wniosku, iż ocena ta przekracza granice swobodnej i jest dowolna (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.01.2006 roku WA 38/05 OSNwSK 2006/1/178).

132 Przekonanie sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochroną zasady wyrażonej w art. 7 k.p.k. wtedy tylko, kiedy spełnione są warunki: ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) w granicach respektujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 k.p.k.), rozważenia wszystkich okoliczności zgodnie z zasadą określoną w art. 4 k.p.k. oraz wyczerpującego i logicznego - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uzasadnienia przekonania sądu (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14.12.2006 roku sygn. III KK 415/06). Zaś normy art. 410 kpk nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie stanowi więc naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych(postanow. SN z 21.01.2015 roku, sygn. V KK 276/14, LEX nr 1622349).

133 Wskazanych zasad Sąd I instancji nie obraził, zaprezentowany szczegółowo i wręcz drobiazgowo, w obszernym uzasadnieniu skarżonego wyroku, sposób rozumowania, który doprowadził do ustaleń faktycznych potwierdzających sprawstwo oskarżonego, zasługuje na pełną akceptację. Nie tylko nie wskazuje na naruszenie zasad wiedzy, logicznego rozumowania, czy doświadczenia życiowego, ale też na istnienie jakichkolwiek wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych, czy też potrzeby powzięcia takich wątpliwości.

134 Apelująca powraca do okoliczności, które podnoszone były i wyjaśniane w toku postępowania, przywierając wręcz do kwestii, którym nadaje nadmierne znaczenie. Tak ma się sytuacja z urazem z 27.08.2012 r.

135 Przypomnieć zatem trzeba wywód Sądu, który Sąd odwoławczy w pełni akceptuje, a którego skutecznie obrońca nie podważyła: „kontuzja u J. M. miała miejsce w lutym 2012 r. Rozpoznano wówczas skręcenie lewego nadgarstka i kończynę umieszczono w szynie gipsowej. Brak natomiast informacji o kontynuacji leczenia. J. M. podał na rozprawie, że z uprawianiem sportu wiązały się kontuzje i z jego relacji nie wynikało, aby sytuacja z lutego 2012 r. szczególnie utkwiła mu w pamięci. Pokrzywdzona zeznania na rozprawie składała po upływie niemal roku od urazu z lutego 2012 r. Skoro uraz ten nie pozostawił żadnych poważniejszych następstw mogła umknąć jej ta okoliczność tym bardziej, że nie był to jedyny uraz jakiego doznał syn na przestrzeni lat /k. 642 III K 87/16/. Niewątpliwie poważniejsze w skutkach były obrażenia z dnia 27.08.2012 r. doznane przez J. M.. Biegły z kolei jednoznacznie stwierdził, że następstwa urazu z 13 lutego 2012 r. zostały całkowicie wygojone bez pozostawienia negatywnych konsekwencji i bez wpływu na powstanie i leczenie urazu z 27 sierpnia 2012 r., o znalazło wyraz w opinii pisemnej k. 601-601 III K 87/16 oraz opinii ustnej k. 642 III K 87/16.”

136 Z jednej zatem strony odnosząc się do twierdzeń o złej woli świadków, należy przypomnieć, że w sytuacji, gdy osoba, a szczególnie dziecko uprawia sport i w związku z tym doznaje urazów częściej niż przeciętnie, to szczególnie takie, które nie pozostawiają długotrwałych śladów i nie są nadmiernie uciążliwe, mogą umknąć pamięci, podobnie, jak przeciętne przeziębienie, skaleczenie, czy migrena. Po wtóre i to jest najistotniejsze, biegły wykluczył tezę o tym, jakoby dolegliwości sierpniowe, były wynikiem urazu lutowego, a tak twierdził oskarżony, co wyklucza jego wiarygodność, gdy chodzi o pochodzenie niedyspozycji syna, a dalej ma przełożenie na ocenę relacji obu uczestników o zdarzeniu z sierpnia.

137 Przypisując nadmiernie złą wolę pokrzywdzonym obrona nie dostrzega też tych fragmentów zeznań, w których jednak wypowiadali się pozytywnie o oskarżonym. Jak chociażby wspominając wyjazd z ojcem na narty J. M. (k. 242) stwierdził, że ten naprawdę chciał ich nauczyć tego sportu. Za tym przemawiają i nie zaskakują informacje, że to właśnie do ojca synowie zwracali się w sytuacjach związanych ze stanem zdrowia, co z jednej strony jest oczywiste ze względu na zawód oskarżonego, a przede wszystkim z powodu naturalnej potrzeby dziecka poszukiwania opieki i wsparcia u rodzica.

138 Bezkrytyczność oskarżonego znalazła wyraz nie tylko w wyjaśnieniach dotyczących obcinania włosów 29.10.2010 r. i przekazania o tym informacji policjantom w poszukiwaniu ich wsparcia, nie widząc, że tym zachowaniem naruszył nie tylko godność, ale i nietykalność cielesną syna. Oskarżony przytoczył słowa żony, która miała mu powiedzieć, że synowie go znienawidzą jeżeli nie zaprzestanie swoich zachowań. To przekonuje, że pokrzywdzona ekstremalnie wręcz długo starała się wpłynąć na męża i dążyła do zachowania jedności rodziny, o co synowie mieli później do niej pretensje.

139 Prawidłowo Sąd ocenił relacje sąsiadów oraz tych świadków, którzy mieli ze stronami kontakt sporadyczny, czy też wynikający z relacji zawodowych, a którzy nie należeli do kręgu powierników stron. Jak wcześniej wspomniano i na co zwracał uwagę Sąd, ani pokrzywdzona, ani oskarżony nie byli wylewni w informowaniu o życiu rodzinnym. Pokrzywdzona, wręcz zatajała sytuacje, z jednej strony dążąc do poprawy sytuacji rodzinnej, z drugiej zrozumiałego poczucia wstydu. W końcu oboje małżonkowie są osobami wykształconymi, spełnionymi zawodowo, synowie wbrew tezom oskarżonego nie tylko z powodzeniem zakończyli nauczanie w szkołach powszechnych, ale i studia. Rodzina na zewnątrz musiała uchodzić za zgodną, przecież na krótko przed końcem okresu przestępczego zachowania oskarżonego, żona wspierała go w załatwianiu spraw spadkowych, a jej ojciec pomagał w pracach przy odziedziczonym budynku. Sąsiedzi w większości wypowiadali się pozytywnie, choć nie można zapominać o relacji K. S.. Pomimo tego w toku przesłuchania oskarżony nie powstrzymywał się od kierowania nawet wobec przychylnych mu osób, wypowiedzi, które mogłyby być badane jako groźby. Taka postawa koreluje z zeznaniami pokrzywdzonych o zachowaniach oskarżonego i świadków, którym o tych działaniach relacjonowali, ale i osób, które miały z oskarżonym kontakt w ramach (...), a wreszcie opinią psychologa, który miał możliwość przeprowadzenia pełnych badań. Jeżeli chodzi o synów oskarżonego, to i oni, o czym wprost mówili, nie chcieli opowiadać o sytuacji w domu. Znamienne są jednak zeznania M. T., wprawdzie pamiętał jedną sytuację, ale biorąc pod uwagę, że zdarzenie zapamiętał, musiało być ono dla niego wyjątkowe i wywrzeć w psychice dziecka duże wrażenie. Bo i rzeczywiście, pomijając zakaz stosowania kar cielesnych wynikający wprost z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w XXI wieku stosowanie kar cielesnych, bicie paskiem i kablem nie tylko nie może uchodzić za dopuszczalne, ale jest wręcz szokujące, podobnie, jak i pozostawienie tych przedmiotów na widoku dzieci, jako „straszaka”. Jeżeli do tego dołożyć opisany wcześniej charakter rodziny, gdzie małżonkowie są światłymi i wykształconymi osobami, taka postawa rodzica jest niewyobrażalna.

140 Twierdzenia uzasadnienia apelacji, czy coś znalazło, czy też nie potwierdzenie wynika wyłącznie z ocen strony opartych na założeniu o prawdziwości wyjaśnień oskarżonego, w oderwaniu chociażby od jego zachowania prezentowanego bezpośrednio na rozprawach względem świadków, a wpisującego się w opinie psychologów. Tak zatem życzy sobie obrońca, by początek nieporozumień datować na rok 2010. Chcąc jednak wytknąć żonie oskarżonego nieprawdę przywołuje jako opozycyjne dla jej relacji zeznania synów o przemocy stosowanej przez ojca od wczesnych lat szkolnych. Apelująca zatem nie potrafi zachować w swych tezach stanowczości, bo albo wszyscy pokrzywdzeni mylą się, a prawdę mówi oskarżony, albo synowie mają rację, nie matka, ale i nie oskarżony. Takich błędów logicznych w rozumowaniu Sądu I instancji brak. Można też dodać, że uwzględniając daty urodzin synów, nie dziwi, że nie potwierdzili zdarzenia z 1994 r., a bynajmniej nie jest tak, aby Sąd odmówił wiarygodności pokrzywdzonej, co do zdarzeń sprzed okresu objętego ostatecznie w ustalonym czynie przestępczym, lecz ocenił, że ze względu na wówczas incydentalność takich zachowań nie mogły być one spięte klamrą ustalenia jednego czynu przestępczego. Sąd wprost wskazał : „Określając okres, w którym oskarżony znęcał się nad pokrzywdzonymi, Sąd miał na względzie ich relacje. Z zeznań pokrzywdzonej nie wynika, aby zachowania w okresie od 1994 - 2002 nosiły znamiona przestępstwa znęcania. Pokrzywdzona nie była w stanie określić częstotliwości tych zachowań. W tym czasie przypadły długie nieobecności oskarżonego w domu. Sąd nie odmawia wiary w zakresie w jakim twierdziła, że dochodziło do negatywnych zachowań względem niej jednak analiza zeznań pokrzywdzonej nie prowadzi do wniosku, aby do czasu rozpoczęcia przez synów edukacji szkolnej nosiły one znamiona przestępstwa znęcania.”

141 Wywody obrońcy co do tego, jakiego kontekstu nie uwzględnił Sąd Rejonowy również odnoszą się do życzenia pozytywnej oceny wyjaśnień oskarżonego. Podobnie, jak lansowana teoria spiskowa, nawiązująca do braku dokumentowania zdarzeń przez policję, która to okoliczność została wyjaśniona, nie przekonują, zwłaszcza, że wraz z biegiem postępowania ów spisek zatacza coraz szersze kręgi i wydaje się, że niedługo objąć może nawet osoby, które w czasie spornych zachowań nie miały nawet świadomości, jaki zawód będą wykonywały.

142 O wybiórczym natomiast traktowaniu materiału dowodowego świadczy teza o błędności przypisania gróźb, wsparta na twierdzeniu o jednorazowości takiego zachowania w sierpniu 2012 r. i twierdzeniu jakoby z zeznań S. M. wynika, że właśnie te groźby słyszał. Wypada odesłać do pierwszych kart akt sprawy. Wszyscy pokrzywdzeni mówili o groźbach stosując ten termin, ale i „wygrażanie się”, wreszcie przecież sam oskarżony przyznał, że groził, bo takie znaczenie miało zdarzenie z obcinaniem włosów, czy powieszenie pasa „ku przestrodze”. Tak samo apelująca traktuje twierdzenie, że A. M. kłamliwie zeznawała o kopaniu S. po brzuchu, podczas, gdy posługiwała się ogólnymi pojęciami, wielokrotnie wskazując co osobiście widziała, co wie od synów i że są to jej interpretacje. Co do zastraszania świadków przez oskarżonego, skoro obrońca ten temat przywołała, to bynajmniej nie wynika to wprost z zeznań pokrzywdzonej, a żywienie obaw wśród sąsiadów przed stawaniem przed sądami jest typowe, jako wyraz zachowawczej postawy. Natomiast zapoznanie się z przebiegiem rozpraw nie pozostawia wątpliwości, że oskarżony skłonny jest do wypowiedzi, które mogą wpływać na nieprzyjemne postrzeganie jego osoby, w sytuacji mogącej zrodzić konflikt w wyniku negatywnej oceny ze strony R. M..

143 Powracanie do sytuacji gwałtownego opróżnienia pokoju córki w przeddzień Wielkiej Niedzieli, czasu mającego służyć refleksji, czy domagania się instalacji zamka jedynie przypomina skłonności oskarżonego do zachowań nie mających nic wspólnego z dążeniem do rodzinnej zgody. Naprowadzanie zaś tezy, że oskarżony mógł wracając do domu hałasować, bo robił kotlety i wracał z pracy, ma się nijak do poszanowania prawa wypoczynku żony również wykonującej odpowiedzialną pracę i dzieci, które uczęszczały do szkół, a przystaje do postawy oskarżonego, który bezkrytycznie wskazując na takie okoliczności w istocie przyznaje szereg zachowań dla pokrzywdzonych dolegliwych.

144 Wniosek

145 zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego

146 ☐ zasadny

147 ☐ częściowo zasadny

148 ☒ niezasadny

149 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

150 Apelująca nie wykazała w przekonujący sposób przekroczenia przez Sąd orzekający zasad wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ani też na podstawie prawidłowej oceny wyprowadzenia błędnych wniosków w zakresie stanu faktycznego. W sprawie nie ujawniły się żadne wątpliwości, które wymagałyby zastosowania zasady in dubio pro reo.

151 3.3.

152 obrońca zarzuciła rażącą niewspółmierność kary

153 ☐ zasadny

154 ☐ częściowo zasadny

155 ☒ niezasadny

156 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

157 W orzeczeniu o karze i środkach karnych, nie sposób doszukać się rażącej niewspółmierności w sensie jej surowości. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że choć z uwagi na ustawowe zagrożenie przestępstwa popełnionego przez oskarżonego, niezależnie od stanu prawnego obowiązującego czy to w dacie czynu, czy orzekania, możliwe było rozważanie kar wolnościowych a zatem grzywny, czy ograniczenia wolności, to z uwagi na prawidłowo ustalony wysoki stopień społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego oraz podobnie wysoki stopień zawinienia, takie orzeczenia nie były do przyjęcia. Prawidłowo Sąd orzekł zatem karę pozbawienia wolności. W dalszej kolejności prawidłowo też miarkując jej dolegliwość, a zatem wymiar, który nadal zbliżony jest do dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Oskarżony w długim okresie czasu naruszył wiele dóbr prawem chronionych, trojga pokrzywdzonych, w tym małoletnich synów, przy istotnej dolegliwości zachowań oskarżonego trudno zatem twierdzić, że wymiar kary jest nadmiernie surowy, tym bardziej, że ogólna dolegliwość sankcji karnej została obniżona zastosowaniem środka probacyjnego. W odniesieniu do żądania obniżenia orzeczonych tytułem zadośćuczynienia kwot, to właśnie owa dolegliwość działań oskarżonego, tak z uwagi na czas, rodzaj zachowań, wpływ na bezpieczeństwo rodziny, rozwój dzieci i de facto pozbawienie ich beztroskiego i wolnego od przemocy dzieciństwa, nie sposób zgodzić się że zadośćuczynienia zasądzone zostały z obrazą przepisów prawa, przy czym w tym zakresie pamiętać trzeba, że zastosowanie znajdują regulacje prawa cywilnego.

158 Wniosek

159 zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie łagodniejszej kary

160 ☐ zasadny

161 ☐ częściowo zasadny

162 ☒ niezasadny

163 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

164 W okolicznościach czynu przekładających się na stopień społecznej szkodliwości, nie ograniczonym stopniu winy, który jawi się wysoki, ani właściwościach i warunkach osobistych nie ma okoliczności wskazujących, aby orzeczenie o karze i innych następstwach skazania było rażąco niewspółmiernie surowe.

165 3.4.

166 Prokurator, oskarżycielka posiłkowa A. M., oskarżyciele posiłkowi S. M. i J. M. zarzucili rażącą niewspółmierność kary wyrażającą się warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności

167 Oskarżyciele posiłkowi zarzucili rażącą niewspółmierność orzeczonego zadośćuczynienia oraz środka karnego zakazu przebywania oskarżonego w lokalu

168 ☐ zasadny

169 ☒ częściowo zasadny

170 ☐ niezasadny

171 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

172 W zakresie orzeczenia o wyborze kary oraz jej wymiaru i zastosowania środka probacyjnego apelacje wywiedzione na niekorzyść oskarżonego stały się częściowo skuteczne. Jak wskazano powyżej stopień społecznej szkodliwości działań oskarżonego, tak jak wykazał to Sąd jest wysoki. Podobnie stopień zawinienia, ten nie jest obniżony żadnymi okolicznościami, ani natury zdrowotnej, ani też nie wynika z postawy pokrzywdzonych. Wprawdzie obrońca próbowała lansować wzajemność, ale o takiej w ogóle nie może być mowy, gdy chodzi o dzieci o nieukształtowanej jeszcze osobowości i psychice, zwłaszcza, gdy działania oskarżonego dotykały synów w okresie wczesnoszkolnym. W okresie końcowym zaś nawet z relacji oskarżonego rysowała się jego przewaga, którą niewątpliwie, jako osoba opiekuna i dorosłego mężczyzny posiadał. Również kiedy chodzi o żonę, w relacji o wymianie słownej, czy ewentualnych starciach fizycznych, prócz manifestowanego przez oskarżonego poczucia bycia atakowanym, takiego dostrzec nie można. To właśnie nagromadzenie tych negatywnych okoliczności dawało podstawy do rozważania, czy aby na pewno cele kary zostaną spełnione przez zastosowanie środka probacyjnego. Owszem oskarżony nie był karany sądownie i prowadzi ustabilizowany tryb życia, ale przecież owa stabilizacja odnosiła się też do okresu znęcania, a nie sprzyjała dostosowaniu się do zasad funkcjonowania w rodzinie, poszanowania jej członków i powstrzymania się przed naruszaniem porządku prawnego. Koniecznym było zatem zważenie, czy wzgląd na indywidualne oddziaływanie kary, ale i na oddziaływanie społeczne wymaga izolacji więziennej oskarżonego, również w relacji do obecnej sytuacji osobistej oskarżonego i pokrzywdzonych, którzy od lat zamieszkują osobno, choć oczywiście pokrzywdzeni ze względu na postawę oskarżonego i toczące się postępowanie narażeni są na jego negatywne oddziaływania. Jedynie możliwość zastosowania warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności na długi okres czasu pozwala na zastosowanie środka probacyjnego, dlatego takie orzeczenie z maksymalnym okresem próby Sąd odwoławczy zaakceptował, uzupełniając ten o dozór kuratora sądowego. Taki okres czasu, dodatkowo nadzorowany pozwoli zweryfikować postawę oskarżonego względem przestrzegania porządku prawnego, a szczególnie wobec pokrzywdzonych.

173 Temu służyło będzie również wydłużenie do okresu maksymalnego środków karnych w postaci zakazów zbliżania się do pokrzywdzonych A. M., S. M., J. M. na odległość mniejszą niż 30 metrów i przebywania w mieszkaniu przy ulicy (...) w G.. Postawa oskarżonego prezentowana w toku postępowania nakazuje bowiem zabezpieczyć prawo pokrzywdzonych do poczucia bezpieczeństwa, wolności, godności i zdrowia, przed działaniami sprawcy w okresie, który wykaże też oskarżonemu potrzebę zachowania zgodnego z prawem.

174 W postępowaniu karnym brak jest możliwości orzekania o eksmisji, w tym zakresie zainteresowani apelujący powinni skorzystać z pomocy reprezentującego ich pełnomocnika.

175 Uwzględniając okres działania przestępczego, dolegliwość dla pokrzywdzonych przekładającą się na rozmiar doznanych krzywd, wynikającą z intensywności działań oskarżonego oraz naruszania wielu dóbr pokrzywdzonych, zgodzić się należało z apelującymi, że środek karny (zastosowano ustawę sprzed 1.07.2015 r.) orzeczony w kwocie 5000 zł nie tylko nie spełni funkcji kompensacyjnej, jaką również na gruncie przepisów ustawy zastosowanej przez Sąd miał realizować, ale też nie zrealizuje celów postępowania karnego i karnej reakcji na popełnione przestępstwo. Miarkując powyższe zgodzić się należało częściowo z żądaniem uprawnionych, których prawa w postępowaniu karnym zabezpieczy zadośćuczynienie w kwotach po 20.000 zł, a takie w sposób pełny zrealizują swe cele w zakresie indywidualnego, jak i społecznego oddziaływania orzeczenia o karze i innych konsekwencjach skazania.

176 Wniosek

177 zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie orzeczenia o środku probacyjnym, do czego dążyli wszyscy apelujący, podwyższenie zadośćuczynienia do 30.000 zł na rzecz każdego z pokrzywdzonych i eksmisję oskarżonego

178 ☐ zasadny

179 ☒ częściowo zasadny

180 ☐ niezasadny

181 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

182 Jak wyżej wskazano wywiedzione apelacje, choć nie doprowadziły do orzeczenia po myśli odwołujących się, to zgodnie z ich kierunkiem uzasadniały wskazane zmiany na niekorzyść oskarżonego.

183 1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

184 4.1.

185 W sprawie nie ujawniono okoliczności nakazujących orzekanie poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

186 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

187 1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

188 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

189 0.15.1.1.

190 Przedmiot utrzymania w mocy

191 skazanie R. M. za przestępstwo z art. 207 § 1 kk, art. 157 § 1 kk, art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk wraz z wymiarem kary, orzeczeniem środka probacyjnego i środków karnych co do zasady.

192 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

193 Apelacja obrońcy oskarżonej jest nieskuteczna, nie można było zaakceptować jej zarzutów i wniosków, nie dopatrując się w procedowaniu Sądu orzekającego, ocenie dowodów oraz prawnej ocenia zachowania oskarżonej uchybień, które skutkować miałyby zmianą wyroku zgodnie z kierunkiem apelacji obrońcy.

194 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

195 0.0.15.2.1.

196 Przedmiot i zakres zmiany

197 Oddanie oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego

198 Wydłużenie okresu stosowania środków karnych w postaci zakazów zbliżania się do pokrzywdzonych i przebywania w mieszkaniu. Podwyższenie zasądzonego na rzecz pokrzywdzonych zadośćuczynienia do kwot 20.000 zł.

199 Zwięźle o powodach zmiany

200 Apelacje wywiedzione na niekorzyść oskarżonego skutkowały zmianą zaskarżonego wyroku w omówionym powyżej zakresie. Z uwzględnieniem dokonanych przez Sąd odwoławczy zmian rozstrzygnięcie o karze, środku probacyjnym, środkach karnych, w tym w zakresie kompensacji doznanych krzywd, w sposób adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego, stopnia zawinienia, przy uwzględnieniu potrzeby wychowawczego oddziaływania na sprawcę oraz prewencji ogólnej, odzwierciadla kryminalną karygodność zachowania oskarżonego, spełnia wymogi prewencyjne, również w zakresie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i ochrony pokrzywdzonych.

201 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

202 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

203 5.3.1.1.1.

204 ☐ art. 439 kpk

205 Zwięźle o powodach uchylenia

206 5.3.1.2.1.

207 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

208 ☐ art. 437 § 2 kpk

209 Zwięźle o powodach uchylenia

210 5.3.1.3.1.

211 Konieczność umorzenia postępowania

212 ☐ art. 437 § 2 kpk

213 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

214 5.3.1.4.1.

215 ☐ art. 454 § 1 kpk

216 Zwięźle o powodach uchylenia

217 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

218 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

219 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

220 Przytoczyć okoliczności

221 1Koszty Procesu

222 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

223 Przytoczyć okoliczności

224 4

225 Apelacje wnieśli obrońca oskarżonego oraz prokurator i oskarżyciele posiłkowi. Apelacja obrońcy oskarżonej jest niezasadna, w wypadku apelacji wywiedzionych na niekorzyść okazały się one częściowo zasadne. Tym samym koszty postępowania odwoławczego powinny obciążać oskarżonego, a zatem wydatki postępowania odwoławczego w postaci ryczałtu za doręczenie wezwań, opłata od orzeczonej kary, a także wydatki poniesione przez oskarżycieli posiłkowych na ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym w kwocie wnioskowanej, a zatem najniższej przewidzianej w przepisach prawa.

226 1PODPIS

227 0.11.3. Granice zaskarżenia

228 Kolejny numer załącznika

229 1

230 Podmiot wnoszący apelację

231 obrońca oskarżonego

232 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

233 skazanie R. M. za przestępstwo z art. 207 § 1 kk, art. 157 § 1 kk, art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

234 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

235 ☒ na korzyść

236 ☐ na niekorzyść

237 ☒ w całości

238 ☐ w części

239 ☒

240 co do winy

241 ☐

242 co do kary

243 ☐

244 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

245 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

246 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

247 ☐

248 art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

249 ☐

250 art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

251 w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

252 ☒

253 art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

254 ☒

255 art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

256 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

257 ☒

258 art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

259 ☐

260 art. 439 kpk

261 ☐

262 brak zarzutów

263 0.11.4. Wnioski

264 ☐

265 uchylenie

266 ☒

267 zmiana

268 1.3. Granice zaskarżenia

269 Kolejny numer załącznika

270 2

271 Podmiot wnoszący apelację

272 Prokurator

273 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

274 Zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności

275 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

276 ☐ na korzyść

277 ☒ na niekorzyść

278 ☐ w całości

279 ☒ w części

280 ☐

281 co do winy

282 ☒

283 co do kary

284 ☐

285 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

286 1.3.2. Podniesione zarzuty

287 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

288 ☐

289 art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

290 ☐

291 art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

292 w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

293 ☐

294 art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

295 ☐

296 art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

297 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

298 ☒

299 art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

300 ☐

301 art. 439 kpk

302 ☐

303 brak zarzutów

304 1.4. Wnioski

305 ☐

306 uchylenie

307 ☒

308 zmiana

309 1.3. Granice zaskarżenia

310 Kolejny numer załącznika

311 3

312 Podmiot wnoszący apelację

313 Oskarżyciel posiłkowy A. M.

314 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

315 Zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności

316 Środki karne z art. 41a § 1 i 4 kk

317 Zadośćuczynienie

318 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

319 ☐ na korzyść

320 ☒ na niekorzyść

321 ☐ w całości

322 ☒ w części

323 ☐

324 co do winy

325 ☒

326 co do kary

327 ☒

328 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

329 1.3.2. Podniesione zarzuty

330 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

331 ☐

332 art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

333 ☐

334 art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

335 w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

336 ☐

337 art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

338 ☐

339 art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

340 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

341 ☒

342 art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

343 ☐

344 art. 439 kpk

345 ☐

346 brak zarzutów

347 1.4. Wnioski

348 ☐

349 uchylenie

350 ☒

351 zmiana

352 1.3. Granice zaskarżenia

353 Kolejny numer załącznika

354 4

355 Podmiot wnoszący apelację

356 Oskarżyciel posiłkowy J. M.

357 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

358 Zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności

359 Środki karne z art. 41a § 1 i 4 kk

360 Zadośćuczynienie

361 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

362 ☐ na korzyść

363 ☒ na niekorzyść

364 ☐ w całości

365 ☒ w części

366 ☐

367 co do winy

368 ☒

369 co do kary

370 ☒

371 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

372 1.3.2. Podniesione zarzuty

373 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

374 ☐

375 art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

376 ☐

377 art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

378 w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

379 ☐

380 art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

381 ☐

382 art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

383 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

384 ☒

385 art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

386 ☐

387 art. 439 kpk

388 ☐

389 brak zarzutów

390 1.4. Wnioski

391 ☐

392 uchylenie

393 ☒

394 zmiana

395 1.3. Granice zaskarżenia

396 Kolejny numer załącznika

397 5

398 Podmiot wnoszący apelację

399 Oskarżyciel posiłkowy S. M.

400 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

401 Zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności

402 Środki karne z art. 41a § 1 i 4 kk

403 Zadośćuczynienie

404 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

405 ☐ na korzyść

406 ☒ na niekorzyść

407 ☐ w całości

408 ☒ w części

409 ☐

410 co do winy

411 ☒

412 co do kary

413 ☒

414 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

415 1.3.2. Podniesione zarzuty

416 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

417 ☐

418 art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

419 ☐

420 art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

421 w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

422 ☐

423 art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

424 ☐

425 art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

426 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

427 ☒

428 art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

429 ☐

430 art. 439 kpk

431 ☐

432 brak zarzutów

433 1.4. Wnioski

434 ☐

435 uchylenie

436 ☒

437 zmiana