Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 11 kwietnia 2023 r., IV Ka 232/23

wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 11 kwietnia 2023 r., IV Ka 232/23

Tekst

1 Sygn. akt IV Ka 232/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 11 kwietnia 2023 r.

3 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski

5 Sędziowie sędzia Sądu Okręgowego Piotr Kupcewicz

6 sędzia Sądu Okręgowego Mariola Urbańska - Trzecka

7 Protokolant stażysta Damian Biesiekierski

8 przy udziale Małgorzaty Żukowskiej - prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tucholi

9 po rozpoznaniu dnia 11 kwietnia 2023 r.

10 sprawy W. K. (1) s. J. i I. ur. (...) w W.

11 oskarżonego z art. 178a§1 kk i art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

12 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Tucholi

14 z dnia 29 grudnia 2022 r. sygn. akt II K 12/22

15 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu przypisanego oskarżonemu w pkt 5 wyroku czynu eliminuje ustalenie, iż posiadał znaczną ilość środka odurzającego i czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii a na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

16 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

17 3. wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 360,00 (trzysta sześćdziesiąt) złotych za II instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych.

18 SSO Mariola Urbańska – Trzecka SSO Mirosław Kędzierski SSO Piotr Kupcewicz

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 IV Ka 232/23

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 1.

24 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Rejonowego w Tucholi z 29.12. 2022 r., sygn. II K 12/22

27 1.2. Podmiot wnoszący apelację

28 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

30 ☐ oskarżyciel prywatny

31 ☒ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ inny

34 1.3. Granice zaskarżenia

35 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☒ na korzyść

37 ☐ na niekorzyść

38 ☒ w całości

39 ☐ w części

40 ☐

41 co do winy

42 ☐

43 co do kary

44 ☐

45 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 1.3.2. Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☒

49 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

50 ☐

51 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

52 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

53 ☒

54 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

55 ☒

56 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

57 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

58 ☐

59 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

60 ☐

61 art. 439 k.p.k.

62 ☐

63 brak zarzutów

64 1.4. Wnioski

65 ☐

66 uchylenie

67 ☒

68 zmiana

69 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

70 2.1. Ustalenie faktów

71 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

72 Lp.

73 Oskarżony

74 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

75 Dowód

76 Numer karty

77 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 2.2. Ocena dowodów

84 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

85 Lp. faktu z pkt 2.1.1

86 Dowód

87 Zwięźle o powodach uznania dowodu

88 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

89 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

90 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

91 Dowód

92 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

93 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

94 Lp.

95 Zarzut

96 1.

97 2.

98 Obrońca wyrokowi zarzucił:

99 1. w zakresie czynu z pkt I wyroku:

100 -

101 obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 178a § 1 k.k. poprzez przyjęcie, iż „prawidłowym rozwiązaniem jawi się więc oparcie się na kryteriach obiektywnych tj. przyjmowanych w nauce progach stężeń” i uznanie, iż stężenie (...) we krwi jest odpowiednim miernikiem bycia pod wpływem środka odurzającego, podczas gdy obecny stan wiedzy naukowej zaprzecza takiemu stanowisku, a ustawodawca świadomie zrezygnował z jego uwzględnienia przy ustalaniu znamienia bycia pod wpływem środka odurzającego;

102 -

103 naruszenie art. 410 k.p.k. polegające na pominięciu w toku dokonywania analizy i oceny całokształtu zgromadzonych w sprawie okoliczności i dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego, dowodu z protokołu pobrania krwi z dnia 8 października 2021 roku (karta 71), z którego wynika, że lekarz przeprowadzający badanie oskarżonego, stwierdził, iż ten był spokojny, miał pewny chód, jego źrenice reagowały prawidłowo na światło oraz wykonał prawidłowo próbę palec-noc, badanie objawów R. oraz podnoszenie przedmiotów z ziemi, co doprowadziło go do niezaznaczenia w protokole, że oskarżony „może być pod wpływem substancji odurzających”,

104 -

105 obrazę art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, w sytuacji, gdy w zgromadzonym materiale dowodowym znajdują się sprzeczne ze sobą informacje na temat stanu oskarżonego, tj. zeznania funkcjonariusza policji oraz wersja wynikająca z protokołu pobrania krwi, opierająca się na badaniu lekarskim, z której wynika, że reakcja źrenic na światło oskarżonego była prawidłowa, chód pewny, podnoszenie przedmiotów z ziemi pewne, objaw R. ujemny, próba palce-nos ujemna, orientacja co do czasu, miejsca i otoczenia zachowana, mowa wyraźna, nastrój spokojny, a wnioski zawarte w opinii biegłych stoją w sprzeczności z aktualnym stanem wiedzy naukowej, co nie pozwala na kategoryczne przyjęcie, iż oskarżony w chwili zatrzymania był pod wpływem tego środka,

106 skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającym na uznaniu, że oskarżony prowadził samochód osobowy znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci delta-9-tetrahydrokannabinolu.

107 2. w zakresie czynu z pkt II wyroku:

108 -

109 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający oczywisty wpływ na jego treść polegający na uznaniu, że przedmiotem czynu jest susz ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości, podczas gdy z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie wynika, by 27,519 gramów netto suszu ziela konopi innych niż włókniste zabezpieczonego u oskarżonego było w stanie wywołać efekt odurzenia u co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych.

110 ☐ zasadny

111 ☒ częściowo zasadne

112 ☐ niezasadne

113 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

114 Ad. 1. Zarzut niezasadny.

115 Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania. Także ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti nie zostały skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana; w procedurze dochodzenia do nich Sąd nie uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., nie pominął istotnych w sprawie dowodów, nie oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie zrozumiałe, wewnętrznie niesprzeczne, niesprzeczne też z regułami logicznego rozumowania. Skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k.).

116 Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej.

117 Skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k.).Tego rodzaju uchybień jakie skarżący podnosił w związku z oceną czynu zarzucanego oskarżonemu, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Rzecz w tym, że dla skuteczności zarzutu tego rodzaju (ukierunkowanego na kwestionowanie oceny dowodów) nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska.

118 Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Wbrew jego twierdzeniom, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu. Niedostatecznie pogłębiona argumentacja skarżących całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami zwłaszcza w postaci opinii biegłego J. C., wiarygodnych zeznań świadków, innych dokumentów, których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzeń będących przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.

119 Apelacja obrońcy w tej części nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ów środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w niej argumenty mają charakter stricte polemiczny a w szczególności abstrahują od treści zebranych dowodów a zwłaszcza od opinii biegłego J. C...

120 Tymczasem Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie dowody, w tym opinię biegłego J. C. wręcz drobiazgowo oraz wyjaśnienia oskarżonego. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

121 Oceniając opinię biegłego sąd odwoławczy w pełni podziela argumentację sądu I instancji zawartą w uzasadnieniu wyroku, rozważania w tym zakresie przyjmuje jako własne , przy czym jednocześnie nie znajduje powodu ich powielania.

122 Tymczasem obrońca w swojej argumentacji całkowicie pomija opinię biegłego J. C. z zakresu fizykochemii kryminalistycznej sporządzoną w sprawie ( zarówno główną jak i ustną na rozprawie ) i czyni swoje zarzuty w opozycji do niej a przy tym nie stawia zarzutów tej opinii. W konsekwencji skoro opinie biegłego wywołane w niniejszej sprawie, słusznie potraktowane została jako pełne i jasne, niepozostawiające wątpliwości co do przedmiotu postepowania a autor apelacji w sposób polemiczny kwestionuje oparte na tej opinii ustalenia, to argumentacja obrońcy w tym zakresie oscyluje w granicach oczywistej bezzasadności.

123 W tym aspekcie niezasadnie obrońca eksponuje naruszenie art. 410 k.p.k. polegające na pominięciu przez sąd , dowodu z protokołu pobrania krwi z dnia 8 października 2021 roku , z którego miałoby wynikać, że lekarz przeprowadzający badanie oskarżonego, stwierdził, iż ten min. był spokojny, miał pewny chód, jego źrenice reagowały prawidłowo na światło oraz wykonał prawidłowo próbę palec-noc, co doprowadziło go do niezaznaczenia w protokole, że oskarżony „może być pod wpływem substancji odurzających”. Tymczasem w świetle opinii biegłego i poczynionych na jej podstawie ustaleń powyższe okoliczności nie mogły nieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Po pierwsze odurzenie nie było znaczne u oskarżonego, więc mógł „ów test zdać” a po drugie na miejscu zdarzenia a więc o wiele wcześniej świadek D. B. stwierdził u oskarżonego nerwowość, zaczerwienione oczy a przecież wcześniej nie przestrzegał on przepisów ruchu drogowego znacznie przekraczając dopuszczalną prędkość. Nie sposób zatem uznać, iż użycie środków odurzających pozostawało bez wpływu na organizm oskarżonego i jego zachowanie na drodze podczas kierowania samochodem osobowym.

124 Niezasadnie powołuje się obrońca na naruszenie przez Sąd I instancji art. 5 § 2 k.p.k

125 Naruszenie zasady in dubio pro reo jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego; gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny, wynikającej z treści art.7 kpk (wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r – V KKN 251/01, OSN Prok. i Pr. 2003r, nr 11, poz.5). W przedmiotowej sprawie sąd I instancji nie miał żadnych wątpliwości co do ustaleń faktycznych, których dokonał po ocenie całokształtu materiału dowodowego respektując zasady poprawnego myślenia, co znalazło odzwierciedlenie w rzeczowym i logicznym uzasadnieniu swojego stanowiska. Dlatego nie można przyjąć, że sąd I instancji naruszając zasadę wynikającą z art.5§2 kpk rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, skoro takowych wątpliwości w ogóle nie powziął.

126 Finalnie w pełni uprawniona jest teza o braku wątpliwości co do winy W. K. w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 178 § 1 kk .

127 Ad. 2. Zarzut zasadny. Nie można odmówić skarżącemu słuszności gdy twierdzi, że z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie wynika, by 27,519 gramów netto suszu ziela konopi innych niż włókniste zabezpieczonego u oskarżonego pozwalało na przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r., poz. 783 ze zm.).

128 W tej materii Sąd odwoławczy w pełni akceptuje pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 11 października 2017 r. w sprawie III KK 73/17 że : „organ orzekający, ustalając znamię "znacznej ilości" środków odurzających lub substancji psychotropowych w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r., poz. 783 ze zm.), powinien brać pod uwagę nie tylko kryterium ilościowe, ale i jakościowe, a także i to, w jakim celu sprawca środki te lub substancje posiadał”.

129 W świetle tego wyroku stwierdzenie sądu I instancji, że "znaczną ilością jest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych" nie oznacza, że w każdym wypadku ilość narkotyku zdatna do jednorazowego zaspokojenia tak określonych potrzeb, może być określona mianem "znacznej" w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

130 Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na kilka dodatkowych elementów, które przy dokonywaniu wykładni tego znamienia powinny pozostawać w orbicie rozważań:

131 - nawet przywiązując pierwszorzędną wagę do wykładni językowej, określenie "kilkadziesiąt" (działek narkotyku) w sposób jedynie przybliżony definiuje pojęcie "znacznej ilości" i samo ustalenie, iż ilość posiadanego przez oskarżonego narkotyku byłaby potencjalnie zdolna do jednorazowego zaspokojenia potrzeb 20 osób uzależnionych nie przesądza automatycznie, że oskarżony posiadał znaczną ilość narkotyku, a zatem, że wypełnione przezeń zostało znamię charakteryzujące typ kwalifikowany przestępstwa z art. 62 ust. 2 u.p.n.; dlatego należy uwzględniać także i inne okoliczności sprawy, w tym cel posiadania narkotyków a także, czy jest on osobą od tych środków/substancji uzależnioną;

132 - w judykacie z dnia 23 września 2009 r., I KZP 10/09 OSNKW 2009, z. 10, poz. 84, SN wskazał, że ratio legis wprowadzenia miernika znacznej ilości w nawiązaniu do ilości określonych środków mogących zaspokoić potrzeby kilkudziesięciu osób uzależnionych i używanie takiego właśnie miernika do wyróżniania typów kwalifikowanych wiązano z koniecznością represjonowania głównie dealerów a nie odbiorców ich towaru; zupełnie przypadkowo mogłoby to ugodzić w osoby, przeciwko którym nie był on skierowany;

133 - osoby uzależnione potrzebują więcej substancji psychoaktywnej "na własny użytek" niż osoby używające narkotyków okazjonalnie (rekreacyjnie).

134 Analiza akt przedmiotowej sprawy wyraźnie wskazuje , że po pierwsze nie można stwierdzić, iż oskarżony posiadając 27,519 g. marihuany posiadał ilość hurtową, ponadprzeciętną w zwykłym obrocie środkami odurzającymi i psychotropowymi a nadto dokonując oceny, czy ta ilość posiadanego przez oskarżonego środka odurzającego wyczerpuje znamię znacznej ilości, w rozumieniu art. 62 ust. 2 u.p.n., Sąd nie wziął w ogóle pod uwagę, że jest on osobą uzależnioną od marihuany a nadto tego, iż. narkotyki te posiadał na własny użytek ( vide wyjaśnienia oskarżonego k. 25, 36 i 290, w których konsekwentnie, kilkakrotnie wprost przyznał powyższe fakty).

135 W konsekwencji czyn oskarżonego należało zakwalifikować z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

136 Wniosek

137 o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

138 -

139 co do czynu z pkt I wyroku - uznanie, że oskarżony w dniu 26 stycznia 2022 roku prowadził pojazd mechaniczny będąc po użyciu środka odurzającego, co stanowi wykroczenie określone w art. 87 § 1 k.w. i wymierzenie mu za ten czyn środek kamy w postaci 1 roku zakazu prowadzenia pojazdów oraz o nieorzekanie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

140 -

141 co do czynu z pkt II wyroku — zmianę kwalifikacji prawnej czynu oraz uznanie, że oskarżony posiadał 27,519 gramów netto suszu ziela konopi innych niż włókniste, czyli typ podstawowy z art. 62 ust 1 u.p.n., oraz na podstawie art. 66 k.k. warunkowe umorzenie postępowanie co do tego czynu.

142 ☐ zasadny

143 ☒ częściowo zasadne

144 ☐ niezasadne

145 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

146 co do czynu z pkt I wyroku - wskazane dowody obciążające jednoznaczne. Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawił przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym zakresie. Apelacja zawierają odmienną a przy tym gołosłowną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonego; nie ma żadnych podstaw dla przyjęcia, że oskarżony w dniu 26 stycznia 2022 roku prowadził pojazd mechaniczny będąc po użyciu środka odurzającego, co stanowić miałoby wykroczenie określone w art. 87 § 1 k.w.

147 co do czynu z pkt II wyroku – zasadnie obrońca podnosił, że z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie wynika, by 27,519 gramów netto suszu ziela konopi innych niż włókniste zabezpieczonego u oskarżonego pozwalało na przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; w sytuacji gdy z wyjaśnień oskarżonego wyniką, że jest on osobą uzależnioną od marihuany a nadto, iż. narkotyki te posiadał na własny użytek, posiadanie 27,519 gramów marihuany należało zakwalifikować jako przestępstwo z art. 62 ust. 1 u.p.n.

148 Nie ma natomiast podstaw do warunkowego umorzenie postępowania za ten czyn, gdyż nie sposób zasadnie uznać, iżby stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie był znaczny. Nadto owo posiadanie owych środków odurzających przełożyło się też na popełnienie czynu z art.. 178 § 1 kk, co dodatkowo ów stopień społecznej szkodliwości podnosi do poziomu uniemożliwiającego postulowane przez obrońcę rozstrzygnięcie.

149 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

150 1.

151 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

152 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

153 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

154 1.

155 Przedmiot utrzymania w mocy

156 Orzeczenie o winie i karze w zakresie czynu z art. 178 § 1 kk

157 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

158 Argumentacja jak powyżej.; wskazane dowody obciążające jednoznaczne ; apelacja niezasadna i wyłącznie polemiczna.

159 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

160 1.

161 Przedmiot i zakres zmiany

162 Oskarżony nie posiadał znacznych ilości marihuany a jego czyn należało zakwalifikować z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

163 Stosownemu obniżeniu podlegał wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego, do 3 miesięcy pozbawienia wolności.

164 Zwięźle o powodach zmiany

165 Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynika, że 27,519 gramów marihuany zabezpieczonego u oskarżonego, w sytuacji gdy jest on osobą uzależnioną od marihuany a. narkotyki te posiadał na własny użytek, pozwalało na przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

166 Orzeczona kara w wysokości 3 miesięcy pozbawienia wolności a więc niemal równa dolnemu zagrożeniu za przypisane przestępstwo, będzie adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości jego czynu oraz uwzględnia wszystkie dyrektywy wymiaru kary.

167 .

168 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

169 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

170 1.1.

171 ☐ art. 439 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia

173 2.1.

174 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

175 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 3.1.

178 Konieczność umorzenia postępowania

179 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

180 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

181 4.1.

182 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

183 Zwięźle o powodach uchylenia

184 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

185 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

186 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

187 Przytoczyć okoliczności

188 -

189 6. Koszty Procesu

190 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

191 Przytoczyć okoliczności

192 3.

193 . O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art.636§1 k.p.k. Skoro to oskarżony spowodował postępowanie odwoławcze, to wobec nieuwzględnienia środka odwoławczego jego obrońcy, to on ponosi jego koszty. Opłatę wymierzono w oparciu o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.o opłatach w sprawach karnych.

194 7. PODPIS