Postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 14 listopada 2014 r., II Cz 711/14

postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 14 listopada 2014 r., II Cz 711/14

Tekst

1 Sygn. akt II Cz 711/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 listopada 2014 r.

3 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy

4 w następującym składzie:

5 Przewodniczący: SSO Irena Dobosiewicz (spr.) Sędziowie: SO Janusz Kasnowski

6 SO Tomasz Adamski

7 po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. w Bydgoszczy

8 na posiedzeniu niejawnym

9 sprawy z wniosku wierzyciela Agencji (...)w W.

10 przeciwko dłużnikowi G. W.

11 o egzekucję świadczenia pieniężnego

12 na skutek zażalenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...) w G. M. C. od punktu 1/pierwszego/ postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 4 lipca 2014r. sygn. akt XII Co 2333/14

13 postanawia:

14 oddalić zażalenie.

15 Na oryginale właściwe podpisy.

16 II Cz 711/14

Uzasadnienie

17 Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, w sprawie z wniosku wierzyciela Agencji (...)w W. z udziałem dłużnika G. W. o egzekucję świadczeń pieniężnych w przedmiocie skargi dłużnika na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym(...)w G. M. C. z dnia 5 marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania i obciążenia kosztami dłużnika w sprawie KM 3913/13, zmienił to orzeczenie w części dotyczącej kosztów korespondencji i ustalił je na kwotę 117,40 zł oraz w części dotyczącej opłaty stosunkowej i ustalił ją na podstawie art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w wysokości 830,59 zł (punkt 1), zobowiązał wskazanego Komornika, przy uwzględnieniu rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1, do ponownego ustalenia kwot pozostających do zapłaty przez dłużnika na rzecz wierzyciela oraz na rzecz komornika (punkt 2) oraz nie obciążył wierzyciela kosztami postępowania (punkt 3).

18 W zakresie punktu 1 Sąd Rejonowy wskazał, że dłużnik złożył skargę na powyższą czynność komornik domagając się uznania naliczonych opłat za bezzasadne wskazując, że w toku egzekucji zawarł z wierzycielem ugodę, która skutkowała złożeniem wniosku o umorzenie postępowania.

19 Komornik w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że postępowanie było prowadzone zgodnie z wnioskiem w oparciu o tytuł wykonawczy. Po

20 wpływie wniosku wierzyciela o umorzenie postępowania, komornik wydał właściwe postanowienie i myśl art. 770 k.p.c. ustalił koszty, którymi w całości obciążył dłużnika. Wskazał, że do spłaty należności doszło wskutek powzięcia przez dłużnika wiedzy o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, co uzasadnia naliczenie opłaty w wysokości 15 %. Podkreślił również, że w postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasada odpowiedzialności dłużnika za koszty egzekucji, niezależnie od jej wyników.

21 Sąd Rejonowy wskazał, iż dłużnik dobrowolnie zaspokoił roszczenie wierzyciela. Wobec tego, po przytoczeniu treści art. 49 ust. 2 u.k.s.e., Sąd uznał, że komornik umarzając postępowanie na podstawie art. 825 pkt 1 k.p.c. powinien ustalić opłatę stosunkową w kwocie 830,59 zł (16.611,74 zł x 5 %), bowiem do wyegzekwowania pozostała łącznie kwota 16.611,74 zł. Sąd zaznaczył, że kwotą pozostałą do wyegzekwowania jest świadczenie, które było przedmiotem wniosku egzekucyjnego, a które dłużnik zapłacił bezpośrednio

22 wierzycielowi z pominięciem komornika. Następnie podzielił stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale 29 października 2009 r. (III CZP 82/09), zgodnie z którym w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela po zawiadomieniu dłużnika o wszczęciu egzekucji od świadczenia spełnionego przez niego bezpośrednio wierzycielowi, komornik pobiera opłatę określoną w art. 49 ust. 2 zd. 1 u.k.s.e. W uchwale tej zaznaczono, że z art. 49 ust. 1 u.k.s.e. wynika, że określone w nim zasady pobierania opłaty stosunkowej odnoszą się wyłącznie do świadczenia wyegzekwowanego, czyli świadczenia uzyskanego wskutek realnych działań komornika będących rezultatem efektywnej egzekucji. Spełnienie świadczenia bezpośrednio wierzycielowi przez dłużnika w toku egzekucji oznacza, że to nie działanie komornika doprowadziło do zaspokojenia wierzyciela. Stan te został osiągnięty dzięki pozaegzekucyjnej czynności dłużnika, możliwej pomimo stanu zawisłości postępowania (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2009 r., III CZP 142/08).

23 Odnośnie zarzutów dotyczących kosztów korespondencji Sąd wskazał, że na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 u.k.s.e. komornik na prawo do zwrotu wydatków, które poniósł na pokrycie kosztów doręczenia korespondencji. W właściwych przepisów wynika, że dokonuje on doręczeń za zwrotnym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem poczty lub osobiście. Warunkiem zwrotu wydatków gotówkowych jest ich udokumentowanie w aktach sprawy. Komornik wskazał, że wysłał 25 przesyłek, jednakże po analizie akt KM 3913/13 Sąd ustalił, że znajdują się w nich udokumentowane 22 przesyłki oraz 4 zwroty korespondencji kierowanej do dłużnika. Łącznie zatem realnie poniesione koszty doręczenia wynoszą 117,40 zł.

24 Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji postanowienia.

25 O kosztach zaś Sąd postanowił w myśl art. 102 k.p.c.

26 Zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie pierwszym orzeczenia wniósł komornik zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 49 ust. 2 u.k.s.e. poprzez jego błędne zastosowanie, art. 49 ust. 1 u.k.s.e. poprzez jego niezastosowanie, a także art. 233 k.p.c. i art. 234 k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz przyjęcie nieuzasadnionego domniemania prawnego. Wskazując na powyższe komornik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez utrzymanie w mocy jego orzeczenia, ewentualnie o uchylenie punktu 1 postanowienia i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji.

27 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

28 Zażalenie nie jest zasadne.

29 W złożonym środku odwoławczym komornik stoi na stanowisku, że to dzięki podjętym przez niego czynnościom egzekucyjnym doszło w sprawie do zaspokojenia całej należności egzekwowanej na rzecz wierzyciela i w związku z tym, biorąc pod uwagę jego nakład pracy, uzasadnione jest ustalenie opłaty stosunkowej w sprawie na poziomie 15 % zgodnie z treścią art. 49 ust. 1 u.k.s.e. Z poglądem tym nie można się zgodzić. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy opłata stosunkowa winna być ustalona zgodnie z art. 49 ust. 2 u.k.s.e., a zatem nie powinna ona przekraczać 5 % świadczenia pozostałego do wyegzekwowania.

30 Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne na wniosek

31 wierzyciela zostało wszczęte w dniu 31 grudnia 2013 r. Natomiast postanowienie o jego

32 umorzeniu zapadło dnia 5 marca 2014 r., na skutek wniosku wierzyciela opatrzonego datą 3

33 marca 2014 r. Analizując czynności podjęte przez komornika w toku postępowania nie można

34 przyjąć, aby doprowadziły one bezpośrednio do uiszczenia świadczenia przez dłużnika.

35 Słusznie podniósł Sąd Rejonowy, że to wyłącznie pozaegzekucyjne ustalenia pomiędzy

36 stronami postępowania doprowadziły do zaspokojenia należności i w efekcie umorzenia

37 postępowania. Sam fakt wszczęcia egzekucji nie przymusił dłużnika do realizacji

38 zobowiązania i jednocześnie nie pozbawił go możliwości podjęcia działań o charakterze

39 materialnoprawnym mających na celu zlikwidowanie długu. Wobec tego nie można uznać, że

40 zawarta ugoda jest konsekwencją aktywności komornika.

41 Tym samym Sąd Rejonowy tramie wskazał, że w sprawie nie istniała podstawa do ustalenia opłaty stosunkowej na poziomie 15 % pobranej przez niego komornika sądowego. Podane argumenty bezpośrednio prowadzą do konkluzji, że ustalenie opłaty stosunkowej w sprawie mogło nastąpić wyłącznie na podstawie art. 49 ust. 2 u.k.s.e., który stanowi, że w sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5 % wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania. Przesłanki przewidziane w tym przepisie zostały spełnione, bowiem, jak już była mowa, umorzenie postępowania nastąpiło na wniosek wierzyciela (art. 825 pkt ł k.p.c), zaś na dzień umorzenia do wyegzekwowania pozostała kwota łącznie 16.611,74 zł.

42 Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie jako niezasadne.