Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., V KZ 31/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., V KZ 31/13

Tekst

1 Sygn. akt V KZ 31/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 maja 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jarosław Matras

5 w sprawie z wniosku J. M. Ż.

6 o odszkodowanie za niesłuszne skazanie

7 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

8 w dniu 8 maja 2013 r.

9 zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w […]

10 z dnia 28 marca 2013 r.,

11 o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lutego 2013 r.,

12 na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 3 k.p.k. i w zw. z art. 457 § 2 k.p.k. oraz art. 528 § 1 a contrario k.p.k.

13 p o s t a n o w i ł

14 uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Prezesowi Sądu Apelacyjnego […].

Uzasadnienie

15 Zaskarżonym zarządzeniem upoważniony sędzia odmówił przyjęcia wniosku skazanego o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu II instancji, podnosząc, iż wniosek ten został złożony po terminie.

16 Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. W swoim środku odwoławczym wskazał, że zarządzenie to jest sprzeczne z Konstytucją, zaś w uzasadnieniu podkreślił, iż „wykorzystano instrumenty prawem przewidziane dla świadomego i celowego uniemożliwienia dochodzenia swoich praw”.

17 2

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

19 Niezależnie od podniesionego w zażaleniu zarzutu, zaskarżone zarządzenie nie mogło się ostać, albowiem w sprawie niniejszej zaistniał bezwzględny powód odwoławczy określony w treści art. 40 § 3 k.p.k., który podlegał uwzględnieniu z urzędu w oparciu o treść art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. W składzie Sądu Apelacyjnego, który wydał wyrok w sprawie II AKa …/13 zasiadał SSA S.S. (k. 158 i tenże sam sędzia wydał zaskarżone zarządzenie (k. 164). Zarządzenie to uniemożliwia skazanemu skorzystanie z możliwości wniesienia kasacji, skoro nie pozwala na doręczenie uzasadnienia wyroku sądu II instancji, a ta czynność procesowa skutkuje „otwarciem” możliwości wniesienia kasacji (art. 524 § 1 zd. pierwsze k.p.k.)

20 W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, który ujęte w treści art. 40 § 3 k.k. stwierdzenie o niemożności orzekania co do kasacji przez sędziego, który wydawał orzeczenie zaskarżone w trybie kasacji wiąże nie tylko z sytuacją, gdy jest już wniesiona kasacja, ale także z wydawaniem wszelkich rozstrzygnięć „co do kasacji”, a więc i takich, które blokują możliwość skorzystania z tego środka zaskarżenia (por. np. wyrok SN z dnia 14 listopada 1996 r., IV KKN 299/96, Lex 28787; postanowienia SN: z dnia 10 stycznia 2001 r., IV KZ 92/00, Lex 51821; z dnia 26 października 2005 r., III KZ 48/05, Lex 157234; z dnia 24 stycznia 2006 r., III KZ 65/05, Lex 56879; z dnia 30 sierpnia 2007 r., IV KZ 82/07, Lex 476140; z dnia 10 września 2008 r., II IKZ 49/08, Lex 567084).

21 Mając na uwadze powyższe, należało uchylić zaskarżone zarządzenie bez merytorycznego badania jego zasadności. Przy ponownym rozpoznania sprawy sąd odwoławczy będzie baczył aby nie doszło do obrazy art. 40 § 3 k.p.k. rozumianego w taki sposób, jak przedstawiono to powyżej (art. 442 § 3 k.p.k.).