Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2026 r., V KS 25/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2026 r., V KS 25/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 19 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Michał Laskowski

4 w sprawie K. H. skazanego za popełnienia czynu z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535e § 1 k.p.k.), w dniu 19 sierpnia 2026 r.

5 skargi Prokuratora Rejonowego w Wejherowie od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt V Ka 501/26, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 26 stycznia 2026 r., sygn. akt II K 1211/25, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, postanowił:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania skargowego.

Uzasadnienie

8 Sąd Okręgowy w Gdańsku, wyrokiem z 7 maja 2026 r., po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Wejherowie z 26 stycznia 2026 r., mocą którego K. H. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu zabronionego z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. i skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono wobec niego nawiązkę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

9 Skargę od wyroku odwoławczego wniósł oskarżyciel publiczny, zarzucając w niej naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. przez błędne przyjęcie, że zachodzi konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo i zażądał uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. W odpowiedzi na skargę oskarżyciel publiczny wniósł o jej oddalenie.

10 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

11 Skarga obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.

12 Zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k., skuteczność skargi od wyroku sądu odwoławczego, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jest uzależniona od wykazania, że wydanie - na etapie postępowania apelacyjnego - orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k., a zatem że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub nie zachodził wypadek określony w art. 454 k.p.k. albo że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Zakres kontroli dokonywanej przez Sąd Najwyższy po wniesieniu skargi od wyroku sądu odwoławczego, o której mowa w art. 539a § 1 k.p.k., ogranicza się do zbadania, czy stwierdzone przez sąd odwoławczy uchybienie daje podstawę do wydania orzeczenia kasatoryjnego (zob. post. SN z 22 maja 2019 r., III KS 17/19).

13 Analiza sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy w Gdańsku wywiązał się z powinności ciążących na nim z mocy art. 437 § 2 k.p.k. Mianowicie po rozpoznaniu apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego, Sąd ten uznał, że postępowanie dowodowe w sprawie K. H. nacechowane zostało wieloma błędami. W pierwszej kolejności wykazał, że zostało naruszone prawo do obrony przez zaniechanie przesłuchania bezpośrednio na rozprawie głównego świadka będącego zarazem pokrzywdzonym i zastąpienie je odczytaniem jego zeznań. Biorąc pod uwagę, że w zasadzie była to jedyna relacja obciążająca oskarżonego, który zaprzeczał twierdzeniom pokrzywdzonego, zeznanie R. D. miało znaczenie fundamentalne w sprawie. Odejście od tej czynności w wyniku uznania, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie było niezbędne (art. 392 § 1 k.p.k.) było rażącym błędem Sądu pierwszej instancji z góry przesądzającym o winie oskarżonego. Stwierdzenie tego uchybienia przez Sąd drugoinstancyjny w zasadzie wyeliminowało cały materiał dowodowy w sprawie, a więc – na co zwrócił uwagę Sąd odwoławczy – samodzielne procedowanie gdańskiego Sądu sprowadzałoby się do gromadzenia i oceny całego materiału dowodowego a nie jego uzupełnienia, do czego nie był uprawniony.

14 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.).