Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2013 r., V KK 37/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2013 r., V KK 37/13

Tekst

1 Sygn. akt V KK 37/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 czerwca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba

5 na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 czerwca 2013r.

7 sprawy S. D. i M. G.

8 skazanych z art. 280§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych

9 od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 sierpnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 28 lutego 2012r.

10 p o s t a n o w i ł:

11 1. oddalić kasacje uznając je za oczywiście bezzasadne, 2. zwolnić skazanych od ponoszenia kosztów sądowych

12 postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

13 Kasacje wniesione w imieniu skazanych są bezzasadne i to w stopniu oczywistym.

14 Skarżący tylko pozornie podnosi w nich zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowane są one przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacje została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.

15 2

16 Na wstępie zauważyć należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest sporządzona w sposób nasuwający daleko idące wątpliwości, co do jej dopuszczalności.

17 Pierwszy z zarzutów wskazujący na naruszenie art. 440 k.p.k., w ogóle nie został uzasadniony, a w samej kasacji trudno doszukać się jakichkolwiek stwierdzeń pozwalających ocenić w czym obrona upatruje rażącą niesprawiedliwość orzeczenia Sądu Okręgowego. Przy czym, nawet gdyby przyjąć, że nieskładny wywód przedstawiony przez skarżącego, ma na celu wskazanie na naruszenie art. 7 k.p.k., to i tak ostatecznie trzeba by uznać, że taki zarzut skierowany byłby wyłącznie przeciwko procedowaniu przed Sądem I instancji, nie zaś odwoławczym, jak wymaga tego art. 519 k.p.k.

18 Kolejny zarzut – obrazy prawa materialnego, art. 233§1 k.k. – jak można by wnioskować z treści uzasadnienia kasacji (wprost też nie został uzasadniony) dotyczyć miałby złożenia przez pokrzywdzonego fałszywych zeznań. Oczywistym jednak winno być dla profesjonalnego pełnomocnika, że żaden z Sądów rozpoznających sprawę nie mógł obrazić tego przepisu, ponieważ w ich kompetencji nie leżało ewentualne skazywanie świadka. I ten zarzut lokować należałoby w sferze ustaleń faktycznych lub stosowania art. 7 k.p.k. przez Sąd Rejonowy.

19 Kolejne dwa zarzuty – błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary – są już wprost niedopuszczalne z mocy art. 523§1 k.p.k. Ostatni zarzut – obrazy prawa procesowego – nie został ani uzasadniony ani nie wskazano żadnych konkretnych przepisów, które miałyby zostać przez Sąd Okręgowy naruszone.

20 W tej sytuacji, nie sposób przyjąć, że którykolwiek z zarzutów sformułowanych w skardze mógłby zostać uznany za zasadny, choćby w najbardziej minimalnym stopniu.

21 Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym.

22 Można oczywiście mieć najdalej idące wątpliwości, co do jakości pomocy prawnej świadczonej w niniejszej sprawie, jednak powyższe postrzegać trzeba przez okoliczności, iż obrona w niniejszej sprawie nie była w stosunku do żadnego 3

23 z oskarżonych obowiązkowa, a sporządzający skargę kasacyjną obrońca, ustanowiony został z wyboru.

24 Skazanych, uwzględniając ich sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym, obciążając nimi Skarb Państwa.