Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 r., V KK 350/12

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 r., V KK 350/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 350/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 21 lutego 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)

5 SSN Przemysław Kalinowski

6 SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)

7 Protokolant Anna Kowal

8 po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 21 lutego 2013 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

9 w sprawie E. D. skazanego za przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i innych

10 kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,

11 od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 lutego 2012 r.

12 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej

13 orzeczenia wydanego na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. o karze łącznej i sprawę w tym zakresie

14 przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

15 rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

16 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. z

17 Kancelarii Adwokackiej kwotę 738,- zł (siedemset

18 trzydzieści osiem), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.

19 2

Uzasadnienie

20 W wywiedzionej kasacji, obrońca skazanego E. D. zaskarżył prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej.

21 Zarzucając: „rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnym zastosowaniu art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy wymiarze kary łącznej orzeczonej w stosunku do oskarżonego, w postaci:

22  wymierzenia E. D. kary łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy podlegające łączeniu kary jednostkowe wynosiły: 5 lat kary pozbawienia wolności za czyn I oraz 10 miesięcy kary pozbawienia wolności za czyn II, a zatem wymiar kary łącznej nie mógł przekroczyć 5 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności,

23  nie zastosowanie zasady pełnej absorpcji w stosunku do kar podlegających łączeniu pomimo istnienia przesłanek do jej zastosowania w postaci zbieżności czasowej i sytuacyjnej, wskazywanych przez Sąd Orzekający w uzasadnieniu skarżonego wyroku”

24 skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec E. D. w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Obrońca wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony z urzędu. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej uwzględnienie.

25 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

26 Kasacja obrońcy skazanego E. D. jest zasadna, gdyż rację ma skarżący, że wskazany wyrok Sądu Apelacyjnego, w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej, jest wadliwy, albowiem zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego. Sąd Apelacyjny łącząc wymierzoną karę 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną za czyn z art. 191 § 1 k.k. oraz karę 5 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i orzekając na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. karę łączną 6 lat pozbawienia wolności przekroczył sumę kar jednostkowych, a więc dopuszczalny, wskazany w art. 86 § 1 k.k. wymiar kary łącznej. Uchybienie to miało rażący charakter i niewątpliwy wpływ na treść wyroku, jednak z uwagi na to, że obarczone jest nim rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego 3

27 zawarte w punkcie I (w tiret czwartym) wyroku, uchylono orzeczenie jedynie w tej części i w tym zakresie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Z uwagi na to, że jest to wystarczające do wydania merytorycznego orzeczenia, Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do tego właśnie uchybienia, bowiem rozpoznanie drugiego zarzutu jest bezprzedmiotowe.

28 Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę 738 zł, w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na mocy art. 29 prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.