Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2014 r., V CZ 64/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2014 r., V CZ 64/14

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 64/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 3 października 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marta Romańska (przewodniczący)

5 SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

6 SSN Anna Owczarek

7 w sprawie z powództwa B. Spółki Europejskiej z siedzibą w Hamburgu - Oddział w Polsce

8 przeciwko W. F. i E. S.

9 o nakazanie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 października 2014 r.,

11 zażalenia pozwanego W. F. na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w W.

12 z dnia 17 marca 2014 r.,

13 oddala zażalenie i zasądza od pozwanego W. F. na rzecz powoda kwotę 1 200 ( jeden tysiąc dwieście ) zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

14 2

Uzasadnienie

15 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art. 3982

16 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanego W. F. od wyroku w sprawie o nakazanie wydania nieruchomości, w której wartość przedmiotu zaskarżenia ustalona na podstawie art. 232

17 k.p.c. wynosi 18 900 zł.

18 Postanowienie zaskarżył pozwany W. F., zarzucając w zażaleniu naruszenie przepisów art. 3986

19 § 2 w zw. z 3982

20 k.p.c., polegające na błędnym ich

21 zastosowaniu. Podniósł, że Sąd Okręgowy naruszył art. 321 k.p.c. i wyszedł ponad żądanie apelacji, a co za tym idzie „tenor jego wyroku traktuje o prawach majątkowych, których wartość pozwalałaby zakwalifikować sprawę jako kasacyjną". Wartość tę pozwany określił na kwotę 106.147,92 zł. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych.

22 W odpowiedzi na zażalenie powód domagał jego oddalenie w całości i zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalności wniesionej skargi ma przedmiot objętej zaskarżonym wyrokiem sprawy, a w konsekwencji właściwa dla niego podstawa obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Okręgowy ustalił, że żądanie pozwu dotyczy nieruchomości oddanej pozwanym przez powódkę do użytkowania. Właściwą podstawą do określenia wartości przedmiotu sprawy i zaskarżenia stanowi więc przepis art. 232

24 k.p.c., którego zastosowanie, przy

25 ustalonych stawkach czynszu dzierżawnego stosowanego przez Gminę W. (nie kwestionowanych w zażaleniu), prowadzi do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie przyjętej przez Sąd Okręgowy. Tak określona wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego odpowiada zarazem wartości przedmiotu sporu podanej w pozwie i wartości zaskarżenia apelacyjnego.

26 3

27 Wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną, stosownie do art. 368 § 2 w zw. z art. 39821

28 k.p.c., może być wyższa niż podana w pozwie wartość przedmiotu sporu jedynie w wypadku, gdy powód rozszerzył żądanie pozwu lub gdy sąd orzekł ponad żądanie. Chodzi tu przy tym o takie wyjście ponad żądanie, które może wpłynąć na wartość przedmiotu zaskarżenia. Sytuacja taka nie zachodzi w związku z dokonaniem przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku modyfikacji brzmienia żądania powoda. Dokonana zmiana w żaden sposób nie wpłynęła bowiem na zmianę przedmiotu sprawy i podstawę ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, którą pozostaje art. 232 k.p.c.

29 W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego, który prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną pozwanego. Kierując się powyższym Sąd Najwyższy stosownie do art. 39814 w zw. z art.

30 3941

31 § 1 i 3 k.p.c. oddalił zażalenie oraz na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821

32 k.p.c. orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego stosownie do jego wyniku.