Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2012 r., V CZ 42/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2012 r., V CZ 42/11

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 42/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Zbigniew Kwaśniewski

7 w sprawie z powództwa Gminy B.

8 przeciwko D. F.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2012 r., zażalenia pozwanej na orzeczenie o kosztach procesu, zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego

11 z dnia 10 listopada 2010 r.,

12 uchyla zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10

13 listopada 2010 r., orzeczenie o kosztach procesu w części dotyczącej opłaty za czynności radcy prawnego w obu

14 instancjach i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi

15 Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

16 zażaleniowego.

17 2

Uzasadnienie

18 Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego, którym oddalono powództwo o zapłatę 110 995,96 zł, w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki 105 180,20 zł z ustawowymi odsetkami, oddalił powództwo pozostałej części i zasądził od pozwanej na rzecz powódki 12 767 zł kosztów procesu oraz oddalił apelację w pozostałej części i zasądził od pozwanej na rzecz powódki 10 950 zł kosztów postępowania apelacyjnego. Uzasadnienie orzeczenia o kosztach procesu zostało ograniczone do przytoczenia przepisów art. 98 i 108 § 1 k.p.c.

19 Zawarte w wyroku postanowienie o kosztach za obie instancje zaskarżyła zażaleniem pozwana w części dotyczącej rozstrzygnięcia o opłatach za czynności radcy prawnego. Zarzuciła, że zasądzone w tym zakresie koszty zostały ustalone z naruszeniem art. 98 § 3 i 99 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Ponadto podniosła, że zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zawarte w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku reformatoryjnego motywy rozstrzygnięcia o kosztach procesu zarówno za pierwszą instancję, jak i instancję odwoławczą zostały ograniczone jedynie do przytoczenia wskazanych wyżej przepisów prawa. W tej sytuacji orzeczenie w przedmiocie kosztów w zaskarżonym zakresie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Nie jest możliwe zwłaszcza odparcie zarzutu skarżącej, że Sąd ustalił wysokość zasądzonych opłat za czynności radcy prawnego z naruszeniem § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), polegającym na zasądzeniu opłaty w wysokości wyższej niż jedna stawka 3

21 minimalna, bez wskazania, jakie okoliczności przemawiają za tym. Przy ponownym rozstrzyganiu o kosztach procesu niezbędne będzie także rozważenie, czy są podstawy - zwłaszcza ze względu na okoliczności podnoszone przez skarżącą – do zastosowania art. 102 k.p.c.

22 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39815

23 § 1 i art. 108 § 2 w związku z art. 3941

24 § 3 k.p.c.).