Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2012 r., V CZ 134/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2012 r., V CZ 134/11

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 134/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 listopada 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

5 SSN Dariusz Zawistowski

6 w sprawie z powództwa G. B.

7 przeciwko E. Pro S.A.

8 o złożenie oświadczenia woli i zapłatę,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2012 r.,

10 zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca 2011 r.,

11 uchyla orzeczenie o kosztach procesu zamieszczone

12 w punktach pierwszym i drugim wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca 2011 r. (sygn. akt I ACa …) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

13 rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

14 zażaleniowego.

Uzasadnienie

15 2

16 Wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 17 stycznia 2011 r. i oddalił powództwo, zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 8700 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję oraz kwotę 15990 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

17 Powód w zażaleniu zaskarżył orzeczenia o kosztach zarzucając naruszenie: 1) art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie, mimo istniejących podstaw do nieobciążenia powoda kosztami w całości;

18 2) art. 98 k.p.c. przez obciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego w sposób odbiegający od norm ustawowych;

19 3) art. 328 § 2 k.p.c. przez nieprzedstawienie motywów tego rozstrzygnięcia w sposób wystarczający i miarodajny.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Uzasadniając orzeczenie o kosztach, Sad Apelacyjny powołał się na art. 98 k.p.c. Przepis ten stanowił, co do zasady, miarodajną podstawę prawną tego rozstrzygnięcia, skoro powód przegrał proces w całości. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 102 k.p.c. z przyczyn podanych w zażaleniu, ponieważ rozpoznawana sprawa, obejmująca roszczenie właściciela z art. 231 § 2 k.c., nie miała „precedensowego” charakteru, a rodzaj działalności pozwanego (przedsiębiorcy przesyłowego) nie pozbawiał go samoistnie zwrotu poniesionych kosztów w razie wygrania sporu sądowego.

22 Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., obligującego sąd orzekający do przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający zainteresowanym stronom polemikę odwoławczą, a sądowi przełożonemu – kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Należy podkreślić, że Sąd Najwyższy nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych i jest związany ustaleniami sądu drugiej instancji. Tymczasem w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego nie ma żadnych ustaleń dotyczących rozliczenia kosztów procesu obejmujących opłaty sądowe, wydatki na biegłego oraz wynagrodzenia pełnomocników. 3

23 Nie można w konsekwencji miarodajnie sprawdzić zarzuty powoda odnoszące się do wysokości kosztów procesu zasądzonych od niego na rzecz strony pozwanej. Należało w konsekwencji uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania (art. 39815

24 § 1 k.p.c. w związku z art.

25 3941

26 § 3 k.p.c.).

27 jw