Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2008 r., V CNP 7/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2008 r., V CNP 7/08

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 7/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 31 marca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marek Sychowicz

5 w sprawie z wniosku I. C.-N.

6 przy uczestnictwie E. N.

7 o podział majątku dorobkowego,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 marca 2008 r., skargi uczestnika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt IV Ca (…), odrzuca skargę.

Uzasadnienie

9 Zgodnie z art. 4245

10 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

11 prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że

12 występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Każde wymaganie przewidziane w art. 4245

13 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych.

14 2

15 Artykuł 4245

16 § 1 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c.,

17 zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej. W tej sytuacji jest oczywiste, że niezgodność z prawem uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 4244

18 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

19 wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., nie

20 stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245

21 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się

22 do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.

23 W skardze E. N., uczestnika postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w z dnia 30 listopada 2005 r., o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia, brak jest wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 4245

24 § 1 pkt 3 k.p.c. Przytoczenie podstaw skargi i ich

25 uzasadnienie nie zastępują – jak wskazano – braku tego elementy skargi.

26 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia niespełniająca któregokolwiek z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c.

27 dotknięta jest brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

28 3

29 Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248

30 § 1 k.p.c. postanowił

31 jak w sentencji.