Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2015 r., V CNP 50/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2015 r., V CNP 50/14

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 50/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 2 kwietnia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 w sprawie ze skargi E. G.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 31 października 2012 r.,

7 w sprawie z powództwa P. S.

8 przeciwko E. G.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 2 kwietnia 2015 r.,

12 odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądza od skarżącego na rzecz powoda P. S. kwotę 3600 ( trzy tysiące sześćset ) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

13 2

14 Zgodnie z art. 4249

15 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6

16 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw.

17 z art. 4171

18 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym.

19 W związku z powyższym należy zatem przyjąć, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 84/07, nie publ.).

20 Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

21 Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów i prowadząca do wyrządzenia stronie szkody.

22 3

23 Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249

24 k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412

25 k.p.c.