Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2026 r., I KK 275/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2026 r., I KK 275/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 9 września 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Kazimierz Klugiewicz

4 w sprawie M.B. i K.B., skazanych z art. 278 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 9 września 2026 r., z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji prokuratora na niekorzyść skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 8 maja 2026 r., sygn. akt VII Ka 216/26, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt II K 731/25, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 523 § 3 k.p.k., postanowił:

1. pozostawić kasację bez rozpoznania.

2. kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

7 Zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k., kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. Wyjątkiem są jedynie sytuacje określone w art. 523 § 4 k.p.k. (kasacja wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub w wypadku określonym w art. 521 k.p.k.). Oznacza to, że od wyroku skazującego prokurator, jako strona postępowania, nie może wnieść kasacji na niekorzyść, zawierającej zarzuty inne niż te, dotyczące tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych. W niniejszej sprawie doszło do prawomocnego skazania M.B. i K.., zaś w kasacji prokuratora, wniesionej na niekorzyść tych skazanych, podniesiono jedynie zarzut obrazy prawa materialnego – art. 72 § 1 k.k. Kasację tę należało zatem pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy.

8 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.