Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2026 r., IV KK 412/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2026 r., IV KK 412/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 6 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Jacek Błaszczyk

4 w sprawie M.J. uniwinnionego od popełnienia czynu z art. 212 § 1 k.k.

5 w dniu 6 października 2026 r.

6 po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2026 r., sygn. akt VI Ka 978/25

7 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt III K 1035/24, postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od oskarżyciela prywatnego G.J. na rzecz M.J. kwotę 720 (siedmiuset dwudziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego związanego ze sporządzeniem i wniesieniem pisemnej odpowiedzi na kasację;

3. obciążyć oskarżyciela prywatnego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

11 M.J. został oskarżony o to, że w okresie od dnia 21 sierpnia 2O23 r. do dnia 30 grudnia 2O23 r. w W. i w G. informował inne osoby o treści nieprawomocnego wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IX K 706/22, co miało na celu zniesławienie pokrzywdzonego – G.J., tj. o czyn z art. 212 § 1 kk. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt III K 1035/24, oskarżony M.J. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, czym wyczerpał znamiona występku z art. 212 § 1 kk i za to na mocy art. 212 § 1 kk skazano go na karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydzieści) złotych.

12 Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i oskarżyciela prywatnego Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2026 r., sygn. akt VI Ka 978/25, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

13 Kasację od tego orzeczenia wniósł pełnomocnika oskarżyciela prywatnego G.J.

14 – zarzucając rozstrzygnięciu:

1. rażącą obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 212 § 1 kk w kontekście niezastosowania art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.,

2. rażącą obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego poprzez pominięcie w rozważaniach i niezastosowaniu art. 39 pkt 8 kk w zw. z art. 212 § 1 kk i art. 5 § 1 kpk oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji;

3. rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 kpk, polegające na niezastosowaniu art. 5 § 1 kpk oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji;

4. rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 kpk, polegające na niezastosowaniu art. 16 § 1 i 2 kpk;

5. rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 kpk, polegające na niewłaściwym rozważeniu zarzutu apelacji oskarżyciela prywatnego dotyczącego obrazy art. 7 kpk;

6. rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym niewłaściwego zastosowania art. 2 § 1 pkt 1-3 kpk;

7. rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym niewłaściwego zastosowania art. 337 § 1 kpk w zw. z art. 485 kpk, a contrario art. 398 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 485 kpk.

22 Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

23 W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońca oskarżonego wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

24 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

25 Kasacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym.

26 Na wstępie uzasadnienia wyroku przypomnieć należy, że postępowanie kasacyjne ma doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczeń wydanych z rażącym naruszeniem prawa, które nadto mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy rozpoznający kasację koncentruje się zatem na ustaleniu, czy w toku postępowania, zwłaszcza postępowania odwoławczego, doszło do naruszeń wskazanych w zarzutach kasacji. Ma to szczególnie istotne znaczenie w przypadku kasacji wniesionych na niekorzyść skazanego czy oskarżonego. Poza nielicznymi wyjątkami niemożliwe jest wyjście poza granice zaskarżenia i podniesione zarzuty – art. 536 k.p.k., co do zasady także Sąd Najwyższy nie wnika w prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.

27 Stawiany w kasacji zarzut obrazy prawa materialnego, sprowadza się do dążenia do wykazania, że oskarżony swoim działaniem dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. i jest wprost kwestionowaniem w tym zakresie ustaleń faktycznych, nie znajdującym umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, iż oskarżony swoim zachowaniem nie dopuścił się zarzucanego mu czynu. Powtórzyć należy, na co jednokrotnie wskazywał już Sąd Najwyższy, iż obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można mówić więc o naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak czyni to pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę (skarżący wprost kwestionuje błędną interpretację dowodów i wybiórczą, abstrahującą od faktów analizę materiału dowodowego w sprawie – str. 8-9 kasacji).

28 Niezasadny jest także zarzut obrazy prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 433 § 2 k.p.k. Analiza rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego prowadzi do konkluzji, że dokonał on trafnej kontroli odwoławczej. Nie naruszając reguł odnoszących się do uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazanych w art. 457 § 3 k.p.k., Sąd drugiej instancji, zgodnie z wymogami art. 433 § 2 k.p.k., rozpoznał wszystkie stawiane w apelacji zarzuty, a swoje stanowisko należycie uzasadnił, czyniąc tym samym zadość przepisowi art. 457 § 3 k.p.k. Sąd Okręgowy dokładnie, powołując się na konkretne okoliczności zachowań oskarżonego, a także pokrzywdzonego w realiach istniejącego między nimi sporu, dokonał ich analizy - wskazując, że informacje przekazane przez oskarżonego nie były udostępniane nieograniczonemu, przypadkowemu gronu osób czy też lokalnej społeczności. Zachowanie oskarżonego wywoływało zatem jedynie skutki w sferze osobistej pokrzywdzonego, nie wystawiając na szwank jego publicznej reputacji. Jak słusznie podkreślił Sąd ad quem, oskarżony działał niepublicznie, gdyż dokonany przez niego przekaz informacyjny nie był dostępny dla bliżej nieokreślonej liczby osób, sam zaś wyrok skazujący pokrzywdzonego za przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w dniu 29 października 2024 r. stał się prawomocny.

29 Uwzględniając powyższe okoliczności, stwierdzić należało brak podstaw do uwzględnienia jakichkolwiek zarzutów podniesionych w kasacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego.

30 Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia, tj. oddalił kasację w formule kwalifikowanej, jako oczywiście bezzasadną, na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) i obciążył oskarżyciela prywatnego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne (art. 636 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.).