Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2007 r., IV CNP 149/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2007 r., IV CNP 149/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 149/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 listopada 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Józef Frąckowiak

5 w sprawie ze skargi powoda (pozwanego wzajemnego)

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

7 z dnia 22 czerwca 2006 r., w sprawie z powództwa M. P.

8 przeciwko Gminie G.

9 o zapłatę,

10 oraz z powództwa wzajemnego Gminy G.

11 przeciwko M. P.

12 o zapłatę,

13 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

14 w dniu 16 listopada 2007 r.,

15 odrzuca skargę i oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

16 2

17 Powód M. P. Przedsiębiorstwo Remontowo – Montażowo – Handlowe „M.” wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2006 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 194 k.p.c. i art. 204 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c.). Jednocześnie skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którym kwestionowane orzeczenie jest niezgodnie, a dla wykonania dyspozycji z art. 4245

18 § 1 pkt 5 ograniczył się do

19 stwierdzenia, że zaskarżony wyrok jest prawomocny i ostateczny, „gdyż nie przysługuje na ten wyrok kasacja – ze względu na wartość przedmiotu sporu – zgodnie z art. 3982

20 k.p.c.”

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245

23 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między

24 innymi „wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne” (pkt 3). Nie sanuje tego braku okoliczność, że przepisy prawa powołane zostały w podstawach, na których skarga została oparta (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.),

25 skoro wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od

26 siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje i cele. Przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie pozostaje w związku z treścią art. 4244 k.p.c.,

27 natomiast wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest konieczne, bowiem istotą skargi jest właśnie stwierdzenie niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem, a więc konkretnym jego przepisem. Naruszenia prawa materialnego lub procesowego mogą, ale nie muszą spowodować niezgodności z prawem. Przepisy powołane w podstawach skargi niekiedy będą jednocześnie przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie zawsze jednak zależność taka będzie występować. Wypełnienie obowiązku związanego z wymaganiem określonym w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. -

28 nałożonego na osoby uprawnione do sporządzenia skargi, którymi są profesjonalni pełnomocnicy procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie - nie może być, z przyczyn wskazanych, zastąpione przez powołanie jedynie podstaw skargi i ich uzasadnienie.

29 3

30 Ponadto elementem konstrukcyjnym skargi jest „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245

31 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Wywód prawny, zawarty w uzasadnieniu skargi, nie wyczerpuje warunku określonego w art. 4245

32 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem –

33 zgodnie z treścią tego przepisu – nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, ale także wykazanie, że nie jest możliwe. Skarżący powinien zatem wykazać, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem – w świetle przepisów art. 399 - 4161

34 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na

35 rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania. Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było ale nie jest możliwe.

36 Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1

37 k.p.c.).

38 Ponieważ wniosek o zasądzenie kosztów postępowania został zawarty w odpowiedzi na skargę złożoną po upływie dwutygodniowego terminu do jej złożenia (art. 42412

39 w zw. z art. 3987

40 § 1 k.p.c.) należało go oddalić.