Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2012 r., II PZ 12/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2012 r., II PZ 12/12

Tekst

1 Sygn. akt II PZ 12/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 czerwca 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)

5 SSN Beata Gudowska

6 SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa E. J.

8 przeciwko S. B. Oddziałowi w Polsce

9 o odszkodowanie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 czerwca 2012 r., zażalenia powódki na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego

11 z dnia 12 stycznia 2012 r.,

12 1. zmienia zaskarżone postanowienie i zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oddalając dalej idące zażalenie,

13 2. znosi wzajemnie między stronami koszty postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

14 W sprawie o odszkodowanie po wypowiedzeniu umowy o pracę Sąd Okręgowy wyrokiem z 12 stycznia 2012 r. oddalił apelację powódki od wyroku oddalającego jej powództwo o odszkodowanie i zasądził od niej na rzecz strony 2

15 pozwanej (pracodawcy) 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą. W uzasadnieniu wskazał na przepisy art. 98 k.p.c., § 6 pkt 7 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

16 W zażaleniu na koszty zastępstwa procesowego powódka zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c. przez niezastosowanie tego przepisu i nieodstąpienie od obciążenia jej kosztami w postępowaniu odwoławczym w całości, a co najmniej w części. Wniosła o zmianę orzeczenia o kosztach procesu i wzajemne ich zniesienie, ewentualnie o obniżenie kosztów obciążających powódkę w znacznej części. W odpowiedzi strona pozwana wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie od powódki kosztów postępowania zażaleniowego.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Zażalenie w znacznej części zostało uwzględnione, gdyż obciążenie powódki kosztami zastępstwa procesowego zostało zawyżone w zaskarżonym postanowieniu. Nie było podstaw do sięgania do stawki minimalnej z § 6 pkt 7 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, gdyż stawka ta odrębnie i samodzielnie została określona w § 11 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Sąd drugiej instancji nie mógł więc rozstrzygać przyjmując koniunkcję tych przepisów, przy czym zapewne tylko omyłkowo powołał „§ 12 ust. 1 pkt 1” (według rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie). Przedmiotem sprawy było roszczenie z art. 45 k.p. i nawet wysokość dochodzonego odszkodowania nie pozwalała odejść od stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w tym wypadku w § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1.

19 W sprawie nie miałaby zastosowania stawka minimalna z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, gdyż skład powiększony Sądu Najwyższego w uchwale z 24 lutego 2011, I PZP 6/11 (OSNP 2011 nr 21-22, poz. 268), której nadał moc zasady prawnej, rozstrzygnął, że: „Podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi 3

20 stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Uchwała ta ze względu na tożsamość zasad ma zastosowanie do opłat za czynności radców prawnych oraz do roszczeń alternatywnych z art. 45 k.p. Innymi słowy w sprawie o odszkodowanie, którego pracownik dochodzi na podstawie art. 45 k.p., zastosowanie ma stawka z § 11 ust. 1 pkt 1 a nie z pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

21 Wobec wskazanej zasadniczej wadliwości należało zmienić zaskarżone postanowienie i zasądzić od powódki na rzecz strony pozwanej 120 zł tytułem zwrotu koszów zastępstwa procesowego (§ 2 ust. 2, § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych).

22 Dalej idące zażalenie nie było zasadne, jako że podane w nim okoliczności nie uzasadniały całkowitego zwolnienia powódki na podstawie art. 102 k.p.c. od kosztów zastępstwa procesowego należnych stronie pozwanej.

23 Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3941 § 3 w

24 związku z art. 39816

25 i art. 39814

26 k.p.c.

27 Taki wynik, w tym przyczyna zmiany zaskarżonego orzeczenia, w ocenie składu rozpoznającego zażalenie uzasadniał wzajemne zniesienie między stronami kosztów postępowania zażaleniowego.