Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2013 r., II KO 74/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2013 r., II KO 74/13

Tekst

1 Sygn. akt II KO 74/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 30 października 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Józef Dołhy (przewodniczący)

5 SSN Jerzy Grubba

6 SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

7 po rozpoznaniu w sprawie K. S. i in.,

8 oskarżonych z art. 254 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,

9 w dniu 30 października 2013 r.,

10 wniosku Sądu Rejonowego w W.,

11 z dnia 7 października 2013 r.,

12 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.

13 p o s t a n o w i ł:

14 wniosku nie uwzględnić.

Uzasadnienie

15 Postanowieniem z dnia 7 października 2013 r., Sąd Rejonowy w W. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy K. S. i innych (łącznie 20 oskarżonych) do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wobec spełnienia przesłanek do wyłączenia sędziów orzekających w pionie karnym Sądu Rejonowego w W. 10 spraw dotyczących tożsamego przedmiotowo zdarzenia z dnia 2 września 2008 roku pozostało bez wyznaczonego sędziego referenta i w tej sytuacji w sprawach tych musieliby orzekać sędziowie z pionu cywilnego.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

17 2

18 Wniosek Sądu Rejonowego o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w obecnym układzie procesowym nie może zostać uwzględniony.

19 Zważyć bowiem należy, że instytucja z art. 37 k.p.k. stanowi istotne odstępstwo od ogólnej zasady właściwości miejscowej sądu i jako zupełnie wyjątkowa nie może być nadużywana, a także nie podlega wykładni rozszerzającej. Sąd Rejonowy w W. przyczynę zagrożenia dobra wymiaru sprawiedliwości upatruje w braku doświadczenia sędziów orzekających w pionie cywilnym w „rozpoznawaniu spraw tego typu”. Rzecz jednak w tym, że tylko niektórzy sędziowie tego Sądu orzekający w pionie karnym złożyli żądanie wyłączenia z przyczyn wskazanych w art. 41 § 1 k.p.k. W związku z tym trzeba stwierdzić, że w sytuacji, gdy podstawę wyłączenia sędziego stanowi art. 41 § 1 k.p.k. – z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu wniosku o przekazanie – to w takim układzie procesowym każdy z 32 sędziów orzekających w pionie karnym Sądu Rejonowego w W. powinien złożyć żądanie wyłączenie od udziału w tej sprawie, chyba że sędzia podlega wyłączeniu z mocy prawa (art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.). Dopiero gdyby na podstawie art. 42 § 4 k.p.k. od rozpoznania tej sprawy zostali wyłączeni sędziowie orzekający w pionie karnym, to zachodziłaby konieczność jej rozpoznania przez sędziów orzekających w innych wydziałach. Wtedy mogą stać się aktualne argumenty przedstawione przez Sąd występujący z niniejszym wnioskiem co do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Jednak obecny stan procesowy wyłączenia sędziów z pionu karnego od orzekania w tej sprawie czyni przedwczesnym rozważenia na temat zastosowania art. 37 k.p.k.

20 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.