Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2026 r., II KK 524/25

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2026 r., II KK 524/25

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 5 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Ryszard Witkowski

4 w sprawie B.W. skazanego z art. 177 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z 7 marca 2024 r. sygn. akt II Ka 832/23 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z 25 lipca 2023 r. sygn. akt II K 72/22, postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

7 Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrokiem z 7 marca 2024 r. sygn. akt II Ka 82/23 na skutek apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i obrońcy oskarżonego, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z 25 lipca 2023 r. sygn. akt II K 72/22, którym to oskarżony B.W. został uznany za winnego przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. w zb. z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za ten czyn na podstawie art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności (pkt I wyroku). Ponadto, na podstawie art. 42 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k., orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 15 (piętnastu) lat (pkt II wyroku).

8 Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca skazanego, który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażącą obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na nienależytym rozważeniu przez sąd odwoławczy zarzutu podniesionego w pkt 1 apelacji obrońcy oskarżonego B.W. poprzez przyjęcie, że z treści opinii biegłych z Politechniki z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych z 12 kwietnia 2023 r. i zeznań świadka O.W. nie wynika, aby decyzja pokrzywdzonego E.G. o wykonaniu manewru skrętu w lewo w ulicę [...] była podjęta pochopnie, była błędna czy też została dokonana z naruszeniem przepisów ruchu drogowego, w sytuacji gdy należyta ocena dowodu z opinii biegłych z Politechniki z zakresu rekonstrukcji wypadków z 12 kwietnia 2023 r. dokonana w sposób wszechstronny, a nie wyłącznie przez pryzmat wniosków końcowych, wskazywała odmiennie a w konsekwencji ocena sądu odwoławczego winna prowadzić do odmiennych wniosków w zakresie zachowania E.G., w zakresie naruszenia zasad przepisów ruchu drogowego, to jest zasady zachowania szczególnej ostrożności i zasady ustąpienia pierwszeństwa i przyczynienia się jego osoby do zaistnienia zdarzenia będącego przedmiotem postępowania (pkt I kasacji).

9 Podnosząc powyższy zarzut, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i poprzedzającego go wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.

10 W odpowiedzi prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

12 Podniesiony w kasacji obrońcy zarzut okazał się oczywiście bezzasadny, co skutkowało rozpoznaniem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia i oddaleniem go przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k.

13 Oczywista bezzasadność kasacji ma bowiem miejsce, gdy już pobieżna analiza podniesionych w niej zarzutów wskazuje, że są one nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II KK 184/21], a także, gdy skarżący kwestionuje jedynie ustalenia faktyczne, jednak nie pod zarzutem błędu w ich ustaleniu, a pod pozornym zarzutem rażącego naruszenia prawa procesowego (bądź materialnego), sprowadzającym się do polemiki z zebranym i prawidłowo ocenionym sąd materiałem dowodowym, a w sprawie nie wystąpiły uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k.

14 Z uwagi na konstrukcję i treść sformułowanego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu, Sąd Najwyższy przypomina, iż nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że sąd odwoławczy określonego zarzutu nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k. lub nie rozważył go należycie, czym dopuścił się obrazy art. 457 § 3 k.p.k. Konieczne jest natomiast wykazanie, iż przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie w rzeczywistości zaistniało, a przy tym także opisanie, na czym ono polegało oraz wskazanie, dlaczego stanowi tak rażące naruszenie, że można w swych skutkach przyrównywać je do uchybienia wagi bezwzględnej podstawy odwoławczej.

15 Jedynie literalne przywołanie w formułowanych zarzutach norm art. 433 § 2 k.p.k., (i art. 457 § 3 k.p.k.) sugerujące, iż kasacja dotyczy błędów popełnionych przez sąd odwoławczy, podczas gdy w istocie kwestionowane jest rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu sądu I instancji nie może zostać potraktowane jako skutecznie podniesiony zarzut kasacyjny. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego doszło do tzw. efektu przeniesienia, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd pierwszej instancji, w wyniku nierozpoznania lub nienależytego rozpoznania środka odwoławczego. W kasacji winny wówczas zostać podniesione i opatrzone pogłębioną argumentacją zarzuty wskazujące na wadliwe procedowanie tego sądu, w następstwie czego doszło do przeniknięcia uchybienia, którego dopuścił się sąd a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji (postanowienie SN z 18 lipca 2024 r. sygn. akt V KK 119/24) Analizując podniesione w kasacji argumenty wspierające podniesiony w kasacji zarzut w kontekście przebiegu postępowania karnego w niniejszej sprawie oraz treści uzasadnienia wyroku, nie sposób uznać, iż sąd II instancji, dokonując kontroli zaskarżonego apelacją obrońcy orzeczenia, dopuścił się naruszeń art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Autor kasacji, choć powierzchownie formułuje zarzut w stosunku do orzeczenia sądu II instancji, w istocie powiela ten uprzednio podniesiony w zwyczajnym środku odwoławczym, który został szeroko i rzetelnie rozważony w toku postępowania odwoławczego, doprowadzając ów Sąd do zaaprobowania sposobu procedowania w tym oceny dowodu z opinii biegłych z Politechniki z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, a ostatecznie także ustaleń faktycznych i prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego, dokonanej przez sąd a quo, co w rezultacie przełożyło się na utrzymanie w mocy zaskarżonego apelacją wyroku.

16 Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, sąd odwoławczy rzetelnie i kompleksowo odniósł się do przedstawionego w zarzucie apelacyjnym stanowiska dotyczącego oceny dowodu z opinii biegłych z Politechniki z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Analizując kwestionowaną opinię przez pryzmat zarzutu apelacyjnego, sąd odwoławczy nie podzielił obiekcji skarżącego. Bazując na całokształcie opinii, a nie tylko na jej wnioskach, w tym również na załącznikach (a nie na oderwanych od całości fragmentach, jak uczynił to skarżący), sąd ad quem zwrócił uwagę na szereg okoliczności z niej wynikających, a mianowicie: lokalizację samochodu sprawcy, odległość od pojazdu pokrzywdzonego, prędkość pojazdu sprawcy, czas na uniknięcie przez pokrzywdzonego pozycji kolizyjnej względem sprawcy (s. 4-5 formularza uzasadnienia wyroku), co w rezultacie doprowadziło do zaaprobowania ustaleń, iż pokrzywdzony nie przyczynił się do zaistnienia tego wypadku, gdyż to nieprawidłowe zachowanie skazanego było jego bezpośrednią przyczyną. Tak przeprowadzona kontrola czyni zadość standardom prowadzenia postępowania odwoławczego zakreślonym przez art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.

17 Dopełnieniem powyższych rozważań jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, dotyczący wykonania obowiązku z art. 457 § 3 k.p.k. w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.). Z jednej strony sposób realizacji tegoż obowiązku jest pochodną jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, z drugiej zaś treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty. Jeżeli bowiem sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawił argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd pierwszej instancji, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie oraz odesłania do argumentacji przedstawionej przez sąd I instancji, a która dotyczyła kwestii stanowiącej podstawę zarzutu apelacji (postanowienie SN z 11 października 2022 r. sygn. akt V KK 332/22). Zestawiając więc uzasadnienia sporządzone przez sądy obu instancji - traktowanych w zaistniałej sytuacji procesowej jako integralną całość - z zarzutami odwoławczymi w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się braku rzetelności w przeprowadzonej kontroli apelacyjnej. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 457 § 3 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o treść przepisów art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.