Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r., II KK 208/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r., II KK 208/14

Tekst

1 Sygn. akt II KK 208/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 sierpnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Waldemar Płóciennik

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 sierpnia 2014 r., sprawy R. K.

7 skazanego z art. 197 § 1 k.k.

8 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

9 od wyroku Sądu Okręgowego w P.

10 z dnia 1 kwietnia 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 października 2013 r.,

11 p o s t a n o w i ł

12 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

13 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania

14 kasacyjnego.

Uzasadnienie

15 Wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., Sąd Rejonowy w P. uznał oskarżonego R. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności.

16 W apelacji wymierzonej przeciwko całości tego orzeczenia obrońca oskarżonego zarzucił:

17 „- naruszenie przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku tj. art. 7, 410 i 424 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w uznaniu winy oskarżonego w oparciu o materiał dowodowy, który przy 2

18 prawidłowej jego ocenie nie dawał podstaw do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu,

19 - rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej kary pozbawienia wolności.” Odwołując się do tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.

20 Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, uznając wywiedzioną apelację za oczywiście bezzasadną. Orzeczenie to zaskarżone zostało w całości kasacją obrońcy skazanego, który zarzucił:

21 „rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia to jest art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegające na:

22 - uznaniu, ze Sąd I instancji rozważył wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i niekorzyść skazanego,

23 - dokonaniu oceny zgromadzonych dowodów w sposób dowolny co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, a przede wszystkim nieuzasadnionym uznaniem, że skazany dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu,

24 - nie dokonaniu należytej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku poprzez pominięcie okoliczności podniesionych w apelacji mających świadczyć na korzyść skazanego i poddających w wątpliwość wiarygodność zeznań pokrzywdzonej jako praktycznie jedynego materiału dowodowego w oparciu o który Sąd dokonał ustalenia winy skazanego”.

25 W następstwie opisanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.

26 W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w P. wniósł o oddalenie jej, jako oczywiście bezzasadnej.

27 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

28 Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

29 Zgodnie z art. 519 k.p.k. kasację można wnieść, co do zasady, jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Nadto, z 3

30 treści art. 523 k.p.k. wynika, że kasacja wnoszona przez stronę może być oparta wyłącznie na uchybieniach wymienionych w art. 439 k.p.k., bądź związanych z innym rażącym naruszeniem prawa. Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego R. K. jedynie pozornie odpowiada powyższym wymaganiom. Wiąże się to z podniesieniem zarzutu obrazy art. 457 § 3 k.p.k., a więc kwestionowaniem prawidłowości uzasadnienia orzeczenia Sądu odwoławczego. Rzecz jednak w tym, że zarzut ów jest całkowicie nietrafny, a nadto, czego dowodzi uzasadnienie kasacji, jego podniesienie miało charakter instrumentalny, zmierzający do obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 k.p.k.

31 Na wstępie należy przypomnieć, że zawartość uzasadnienia orzeczenia sądu odwoławczego jest pochodną treści uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji oraz zarzutów i wywodów apelacyjnych. Lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w P. pozwala na stwierdzenie, że czyni ono zadość wymaganiom wynikającym z art. 457 § 3 k.p.k., a w szczególności wskazuje na to, czym kierował się sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne. Uzasadnienie to zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów apelacyjnych, ze szczegółową argumentacją wskazującą na ich oczywistą bezzasadność. Odmienny punkt widzenia obrońcy skazanego, związany z treścią wniesionej kasacji, dowodzi albo niedokładnej lektury motywacyjnej części skarżonego wyroku, albo – co bardziej prawdopodobne – zwykłego braku akceptacji dla stanowiska Sądu odwoławczego i w konsekwencji poszukiwania w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalnej w postępowaniu karnym trzeciej instancji. Dowodzą tego jasno wywody zawarte w uzasadnieniu kasacji wskazujące na brak akceptacji dla dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, a nie na rażące naruszenie prawa procesowego, którego dopuścić się miał Sąd Okręgowy. Wskazuje na to również próba połączenia zarzutu obrazy art. 457 § 3 k.p.k. z naruszeniem innych przepisów procesowych. Warto w tym miejscu zauważyć, że Sąd odwoławczy nie mógł naruszyć art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 i 5 § 2 k.p.k., ponieważ apelacja nie zawierała zarzutów obrazy zasady bezstronności i in dubio pro reo. Nie doszło także do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz art. 410 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., bowiem do zarzutów tych Sąd odwoławczy odniósł się w sposób odpowiadający wymaganiom prawa. W toku 4

32 postępowania odwoławczego nie mogło także dojść do niejako samoistnego naruszenia przepisów art. 5 § 2, 7 i 410 k.p.k., co zdaje się sugerować uzasadnienie kasacji. Sąd Okręgowy nie czynił nowych ustaleń faktycznych, nie oceniał również na nowo zgromadzonych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego dowodów, nie mógł więc dopuścić się obrazy art. 7 i 410 k.p.k. Sąd też nie wskazywał na istnienie w sferze faktycznej nie dających się usunąć wątpliwości, zatem nie mógł naruszyć zasady in dubio pro reo poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść skazanego.

33 Kierując się powyższym należało orzec, jak w dyspozytywnej części postanowienia.