Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2014 r., II CZ 19/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2014 r., II CZ 19/14

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 19/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 maja 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marian Kocon

5 SSA Katarzyna Polańska-Farion

6 w sprawie ze skargi D. B. i J. B.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie I Nc …/11

8 wydanego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "N."

9 w G.

10 przeciwko D. B. i J. B.

11 o zapłatę,

12 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

13 w Izbie Cywilnej w dniu 7 maja 2014 r.,

14 zażalenia pozwanych

15 na postanowienie Sądu Rejonowego w Ś.

16 z dnia 11 października 2013 r.

17 odrzuca zażalenie

18 2

Uzasadnienie

19 Sąd Rejonowy w Ś. Wydział Cywilny w postanowieniu z dnia 11 października 2013 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia złożoną osobiście przez pozwanych D. B. i J. B., uznając że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871

20 § 1 k.p.c.

21 Na to postanowienie skarżący złożyli osobiście zażalenie, w którym ogólnikowo zarzucili, że zaskarżone postanowienie narusza porządek prawny i konstytucyjny.

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Zgodnie z art. 3941

24 § 1 k.p.c. zażalenie na postanowienie odrzucające

25 skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega rozpatrzeniu przez Sąd Najwyższy. W myśl art. 871

26 § 1 k.p.c. w postępowaniu

27 przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokackoradcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, niepubl. i z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, niepubl.). Zażalenie złożone z naruszeniem art. 871

28 § 1 k.p.c. należy kwalifikować jako

29 niedopuszczalne, a istniejące w tym zakresie uchybienie ma charakter nieusuwalny, w związku z czym zażalenie dotknięte takim brakiem podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego do jego uzupełnienia (por. art. 130 § 5 k.p.c., art. 3986 § 2 i 3

30 k.p.c., art. 39821

31 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941

32 § 3 k.p.c.).

33 W sprawie osobno należało wziąć pod uwagę, że zażalenie skarżących było jednocześnie spóźnione. Odpis postanowienia doręczono bowiem skarżącym w dniu 15 października 2013 r., natomiast zażalenie na to postanowienie zostało 3

34 wniesione dopiero w dniu 29 października 2013 r., a więc po upływie terminu tygodniowego, który został określony w art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

35 Z tych względów na podstawie art. 3986

36 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3941

37 § 3

38 k.p.c. zażalenie należało odrzucić.