Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 589/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 29 kwietnia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Iwona Koper

5 w sprawie z powództwa Zakładów Magnezytowych "R."

6 Spółki Akcyjnej w R.

7 przeciwko C.H. S. Spedytorzy Międzynarodowi

8 Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.

9 o zapłatę,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

11 w dniu 29 kwietnia 2015 r.,

12 na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

13 od wyroku Sądu Apelacyjnego

14 z dnia 17 kwietnia 2014 r.,

15 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

16 zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej

17 kwotę 3 600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

18 2

Uzasadnienie

19 Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powodowej Spółki od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 listopada 2013 r. oddalającego powództwo o zapłatę.

20 W skardze kasacyjnej powodowej Spółki od wyroku Sądu Apelacyjnego wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparty został na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989

21 § 1 pkt 4 k.p.c.).

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym. Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (post. SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, post. SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.).

24 Powołanie się w skardze kasacyjnej na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

25 wymaga wykazania przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które ma charakter oczywisty, rażący, jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy stosunku prawnego i sprawdzania oceny dowodów. Jest to wiec stan rzeczy widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Chodzi o wypadki, w których bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Uzasadnienie wniosku o przyjęciu wniesionej skargi do rozpoznania, nie wykraczające poza argumentację uzasadniającą jej podstawy, nie daje podstaw do takiej oceny.

26 3

27 W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu.

28 Z tych przyczyn na podstawie art. 3989

29 § 2 k.p.c., a w zakresie

30 rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821

31 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.