Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK 55/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK 55/11

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 55/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 lipca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z powództwa Gminy Miasta S.

6 przeciwko Marcie M. i Rafałowi M.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2011 r., na skutek skarg kasacyjnych pozwanych

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego w S.

10 z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I ACa 391/10,

11 odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania i zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

12 2

Uzasadnienie

13 Określone w art. 3984

14 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

15 kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984

16 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

17 Pełnomocnicy pozwanych Marty M. i Rafała M. w skargach kasacyjnych wniesionych od wyroku Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 16 września 2010 r. wnioski o ich przyjęcie do rozpoznania oparli na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1

18 pkt 1 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnień wniosków o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że powołane przesłanki zostały wykazane.

19 Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem przyjęcie skargi do rozpoznania może uzasadniać jedynie zagadnienie prawne, które nie zostało dotychczas rozstrzygnięte, a którego rozstrzygnięcie przyczyniłoby się do rozpoznania sprawy oraz rozwoju prawa (zob. m.in. postanowienia SN z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC z 2002 r., nr 1, poz. 11 i z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 nie publ.). Przedstawiony w uzasadnieniu wniosków o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania problem nie jest zagadnieniem nowym. W przedmiocie ustalenia prawa czasowo właściwego dla oceny obowiązku zwrotu kwoty równiej udzielonej bonifikacie po waloryzacji przewidzianego w wielokrotnie nowelizowanym art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami Sąd Najwyższy już się wypowiadał. Między innymi w uchwałach: z dnia 6 listopada 2002 r., III CZP 59/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 101; z dnia 9 grudnia 2005 r., III CZP 3

20 112/05, OSNC 2006, nr 11, poz. 184 oraz z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZP 102/10, Biul. SN 2010, nr 12, s. 11 uznał, że miarodajna jest chwila pierwotnego nabycia nieruchomości. W uchwale z dnia 24 lutego 2010 r., III CZP 131/09, OSNC 2010, nr 9, poz. 118 stwierdził natomiast, że właściwe są przepisy obowiązujące w chwili zbycia nieruchomości. Opisana rozbieżność nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ w rozpatrywanym przypadku zarówno nabycie jak i zbycie nieruchomości nastąpiło pod rządami przepisów, które nie przewidywały wyłączenia obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po waloryzacji w sytuacji zbycia lokalu mieszkalnego i przeznaczenia uzyskanych w ten sposób środków na nabycie innego lokalu mieszkalnego. Powołany w obu skargach kasacyjnych pogląd G. Bieńka, który według skarżących miałby uzasadniać te skargi dotyczy zupełnie innego, niż w sprawie stanu faktycznego oraz zupełnie innej kwestii prawnej związanej ze zmianą z fakultatywnego na obligatoryjne dochodzenie zwrotu udzielonej bonifikaty.

21 Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinni wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). Takich okoliczności skarżący nie wykazali.

22 Na marginesie należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. nie może być podstawą skargi kasacyjnej (art. 3983

23 § 3 k.p.c.). Niedopuszczalne jest

24 zatem także powoływanie się na naruszenie tego artykułu w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

25 Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989

26 § 2 k.p.c.).

27 O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1

28 k.p.c.

29 jz /tp/

30 4