Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2026 r., II CSKP 1333/24

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2026 r., II CSKP 1333/24

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 22 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk

4 na posiedzeniu niejawnym 22 października 2026 r. w Warszawie na skutek skarg kasacyjnych Banku spółki akcyjnej w W. oraz A.T. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 6 lipca 2023 r., I ACa 1716/22, w sprawie z powództwa A.T. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę,

I. zmienia postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2024 r., I CSK 4226/23 w ten sposób, że odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego;

II. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz powódki A.T. 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

7 Wyrokiem z 19 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy ustalił, że umowa kredytu na cele mieszkaniowe zawarta 24 czerwca 2008 r.

8 jest nieważna (pkt 1); zasądził od pozwanego Banku S.A. w W. na rzecz powódki A.T. kwotę 149 845,64 zł oraz kwotę 146 739,70 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 113 042,16 zł oraz od kwoty 20 119,62 CHF od 22 lipca 2020 r.; od kwoty 36 803,48 zł oraz od kwoty 20 000 CHF od 20 lipca 2021 r.; od kwoty 106 620,08 CHF od 15 kwietnia 2022 r. – w każdym przypadku do dnia zapłaty (pkt 2) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 3).

9 Wyrokiem z 6 lipca 2023 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżony wyrok w punkcie drugim częściowo w ten sposób, że oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonych kwot 149 845,64 zł oraz 146 739,70 CHF i zastrzegł, że pozwany bank korzystając z prawa zatrzymania jest uprawniony do wstrzymania się ze spłaceniem zasądzonych w punkcie drugim kwot do dnia zaoferowania przez powódkę zwrotu na rzecz pozwanego świadczenia otrzymanego od strony pozwanej w wykonaniu umowy kredytu z dnia 24 czerwca 2008 r. w kwocie 370 000 zł albo zabezpieczenia roszczenia o zwrot tej kwoty (pkt 1); oddalił dalej idącą apelację pozwanego (pkt 2) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 3).

10 Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargi kasacyjne wnieśli powódka i pozwany. Pozwany zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w części, w której Sąd w punkcie 1. sentencji wyroku podtrzymał zasądzenie kwot 149 845.64 zł oraz 146 739,70 CHF i zastrzegł, że zapłata przez pozwanego na rzecz powódki zasądzonej kwoty nastąpi za jednoczesnym zaofiarowaniem przez powódkę na rzecz pozwanego kwoty 370 000.00 zł, a ponadto w części oddalającej dalej idącą apelację (punkt 2) oraz w części orzekającej o kosztach postępowania (punkt 3). We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 385¹ § 1 i 2 k.c. w zakresie, w jakim odnoszą się one do skutków uznania postanowień umownych za abuzywne i możliwości zastąpienia takich postanowień przepisami dyspozytywnymi. Ponadto skarżący powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na konieczności ustalenia czy brak możliwości oszacowania kwoty, którą strona umowy kredytu będzie świadczyć w przyszłości stanowi per se o niejednoznaczności tego postanowienia umownego, a w konsekwencji, czy postanowienie takie powinno podlegać badaniu pod kątem abuzywności. W odpowiedzi powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na jej rzecz od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

11 Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r., I CSK 4226/23, Sąd Najwyższy przyjął do rozpoznania obie skargi kasacyjne.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

14 Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r., I CSK 4226/23, Sąd Najwyższy przyjął do rozpoznania skargi kasacyjne powódki i pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 6 lipca 2023 r.

15 Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z 29 maja 2026 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących zawartych z konsumentami umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego (Dz. U. z 2026 r. poz. 985; dalej: ustawa frankowa) Sąd Najwyższy może zmienić postanowienie o przyjęciu do rozpoznania skargi kasacyjnej i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje już istotne zagadnienie prawne lub nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, ani nie zachodzą okoliczności określone w art. 398⁹ § 1 pkt 3 lub 4 k.p.c.

16 Po wydaniu postanowienia z 19 grudnia 2024 r. zagadnienia podniesione przez pozwanego były przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Sądu Najwyższego, a istniejące przez pewien czas rozbieżności w interpretacji i stosowaniu przepisów wymienionych przez pozwanego w skardze kasacyjnej zostały już rozstrzygnięte.

17 W tym kontekście należy przypomnieć, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie zostać przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego:

18 z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).

19 Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18). Ponowna analiza skargi kasacyjnej pozwanego wykazała, że w sprawie nie zachodzą powołane wyżej przesłanki z art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, określenie wysokości należności obciążającej konsumenta z odwołaniem do tabel kursów ustalanych jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych kryteriów, jest nietransparentne, pozostawia pole do arbitralnego działania banku i w ten sposób obarcza kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza równorzędność stron, w związku z czym jest niedopuszczalne (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z: 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14; 8 listopada 2022 r., II CSKP 674/22; 25 lipca 2023 r., II CSKP 1487/22; 25 października 2023 r., II CKSP 820/23; 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22; 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22; 24 maja 2024 r., II CSKP 1560/22; dnia 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22).

20 Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, jakie przesłanki muszą być spełnione, aby można było przyjąć, że konsument został należycie poinformowany o ryzyku walutowym związanym z zaciągnięciem kredytu indeksowanego do waluty obcej czy denominowanego w tej walucie, co wskazywałoby na jednoznaczność postanowienia wprowadzającego to ryzyko i wykluczało jego kontrolę pod kątem abuzywności, zważywszy, że chodzi o postanowienie określające świadczenie główne (por. art. 385¹ § 1 zd. 2 k.c.). W szczególności zastrzegał m.in., że ogólne pouczenie konsumenta, iż wahania kursów waluty obcej, do której kredyt jest denominowany/indeksowany, wpłyną na wysokość salda kredytu oraz wysokość raty kapitałowo-odsetkowej wyrażonej w walucie krajowej, jest niewystarczające dla stwierdzenia, że bank udzielił kredytobiorcy konsumentowi wystarczającej informacji (por. wyroki SN z: 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18; 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22; 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22; 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22; 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22; 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22; 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22). Kluczowe znaczenie ma uświadomienie konsumentowi, iż silna deprecjacja waluty krajowej może pociągać za sobą konsekwencje trudne do udźwignięcia przez konsumenta.

21 Jak wyjaśniono w uchwale składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów (pkt 1), a ponadto w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie (pkt 2). Sankcje będące konsekwencją abuzywności postanowień umownych działają ze skutkiem ex tunc, co oznacza, że zdarzenia o charakterze następczym w stosunku do daty zawarcia umowy zawierającej klauzule abuzywne pozostają bez znaczenia dla takiego charakteru tych postanowień umownych (wyjątek stanowi wola konsumenta).

22 Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że najistotniejsze dla rozstrzyganej sprawy problemy prawne zostały już wszechstronnie rozstrzygnięte w ugruntowanym orzecznictwie sądów krajowych i unijnych. W związku z tym przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienia prawne i wątpliwości interpretacyjne nie mają waloru nowości i nie mogą przyczynić się do rozwoju prawa.

23 Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

24 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1, 1¹ i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Agnieszka Jurkowska-Chocyk

25 A.G.