Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2009 r., II CNP 58/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2009 r., II CNP 58/09

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 58/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 października 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Helena Ciepła

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 października 2009 r.,

6 skargi K.H. o stwierdzenie niezgodności z prawem

7 prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

8 z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

9 wydanego w sprawie z powództwa K.H.

10 przeciwko Przedsiębiorstwu "P." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę,

11 odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz pozwanego Przedsiębiorstwa "P." Spółki z o.o. kwotę 200 zł tytułem kosztów postępowania skargowego.

12 2

Uzasadnienie

13 Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 listopada 2006 r., którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 stycznia 2006 r. przez zasądzenie na jego rzecz kwoty 5.600 zł, a w pozostałej części apelację oddalono.

14 Skarżący oparł skargę na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest:

15 1. art. 735 § 2 k.c. - przez przyjęcie, że obowiązująca taryfa musi wynikać wyłącznie z umowy stron odnośnie każdego rodzaju czynności, 2. art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji - przez rażąco sprzeczne z art. 1 ust. 1 tej ustawy przyjęcie, że przepis ten nie znajdował uzasadnienia w sprawach, w których powód występował, jako pełnomocnik procesowy P. Sp. z o.o.

16 3. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych oraz § 1 pkt 1 i § 10 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - przez przyjęcie, że przepisy te nie mogą stanowić, w braku umowy stron, taryfy w rozumieniu art. 735 k.c.

17 oraz na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, to jest:

18 1. art. 233 § 1 k.p.c. - przez odstąpienie od nakazu swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego i zastąpienie jej oceną dowolną, 2. art. 365 § 1 k.p.c. - przez pominięcie mocy wiążącej, w części zasądzającej koszty procesu łącznie z wynagrodzeniem powoda, prawomocnych wyroków właściwych sądów i dokonanie w tym zakresie odmiennej oceny własnej opartej na tych samych okolicznościach faktycznych,

19 3. art. 109 § 2 k.p.c. - przez jego zastosowanie, jako podstawy wyrokowania odnośnie żądania głównego, w sytuacji, gdy o wysokości wynagrodzenia 3

20 powoda, jako pełnomocnika procesowego, w ramach zasądzonych kosztów procesu, w poszczególnych postępowaniach sądowych, orzekły już prawomocnie inne właściwe sądy.

21 Uprawdopodobnienie szkody uzasadnił tym, że wydanie zaskarżonego orzeczenia wyrządziło mu szkodę, którą poniósł „wskutek braku zapłaty przez pozwanego należnego skarżącemu wynagrodzenia w wysokości zasądzonych prawomocnie kosztów zastępstwa procesowego, w których reprezentował stronę pozwaną – P.

22 W konsekwencji wniósł o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego wyroku z przepisami art. 735 § 2 k.c., art. 1 ust. 1 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji, art. 233 § 1 k.p.c., art. 365 § 1 k.p.c., art. 109 § 2 k.p.c. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych oraz § 1 pkt 1 i § 10 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

23 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 Zgodnie z art. 4241

25 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie były i nie są możliwe.

26 Według art.4245

27 § 1 pkt 4 k.p.c. jednym z kreatywnych elementów skargi jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

28 Ustawodawca nie zdefiniował jednak pojęcia „uprawdopodobnienie", ani w przepisie art. 4245

29 § 1 pkt 4 k.p.c., ani w innych aktach normatywnych.

30 Przyjąć zatem należy, że miał na uwadze potoczne rozumienie tego określenia. W języku potocznym zwrot ten łączy się z pojęciem „prawdopodobieństwo", które rozumiane jest wielorako. W doktrynie prawniczej przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności.

31 4

32 Z prawdopodobieństwem mamy zatem do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska mimo nieusuniętych wątpliwości, z wysokim prawdopodobieństwem - gdy wszystkie istotne wątpliwości zostały usunięte, a z pewnością - gdy zostały usunięte wszystkie możliwe wątpliwości. Wypowiadając się w tym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., C 398/51, OSN 1951, nr 3, poz. 89, z 9 września 1961 r., 4 CZ 54/61, OSPiKA 1962, poz. 289 i 13 lipca 1966 r, II CZ 74/66, OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Natomiast w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 11 sierpnia 2005 r.

33 III CNP 4/05 (OSNC 2006, nr 1, poz. 16), Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że uprawdopodobnienie szkody oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru. Nastąpi to wtedy, gdy twierdzenie zostanie uzasadnione na tyle, że będzie można uznać je za prawdziwe. W tym celu skarżący może powoływać i przedstawiać wszelkie dowody. W każdym razie w chwili wniesienia skargi szkoda musi już istnieć, a więc nie wystarcza zagrożenie jej wystąpienia.

34 Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej skargi i konfrontując je z jej treścią, należy stwierdzić, że nie spełnia ona wymagania „uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody". Z samego uzasadnienia tej przesłanki przez skarżącego, „już wystąpiła szkoda majątkowa w wysokości 18.863,- zł z należnymi odsetkami od dnia 22 października 2003 roku, a to wskutek braku zapłaty przez pozwanego należnego powodowi wynagrodzenia w wysokości zasądzonych prawomocnie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniach, w których reprezentował on stronę pozwaną", wynika, że mając tytuły prawne może egzekwować zasądzone koszty, co czyni jednocześnie niezrozumiałym potrzebę wystąpienia z przedmiotową skargą.

35 Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 4248

36 § 1 k.p.c.). O kosztach

37 postępowania orzeczono na podstawie art.. 98 § 1 w zw. z art. 391 i 39821 k.p.c.