Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 sierpnia 2013 r., II CNP 31/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 sierpnia 2013 r., II CNP 31/13

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 31/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 1 sierpnia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 1 sierpnia 2013 r.

7 skargi E. P.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym

9 Sądu Rejonowego w P.

10 z dnia 24 listopada 2010 r.,

11 wydanego w sprawie z powództwa Miasta P.

12 przeciwko E. P.

13 o zapłatę,

14 odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego.

15 2

Uzasadnienie

16 Zgodnie z art. 4249

17 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do

18 rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna" należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245

19 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241

20 k.p.c. w zw. z art. 4171

21 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest

22 sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzona orzeczeniem sądowym.

23 W związku z powyższym należy zatem przyjąć, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 84/07, nie publ.).

24 Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

25 3

26 Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów i prowadząca do wyrządzenia stronie szkody.

27 Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249

28 k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412

29 k.p.c.

30 es