Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2014 r., III KZ 25/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2014 r., III KZ 25/14

Tekst

1 Sygn. akt III KZ 25/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 czerwca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Małgorzata Gierszon

5 w sprawie z wniosku S. S.

6 o wznowienie postępowania w sprawie … 210/09 Sądu Rejonowego w O.

7 Zamiejscowy Wydział Karny w M., zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w E. z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt … 96/09,

8 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

9 w dniu 10 czerwca 2014 r.,

10 zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego

11 z dnia 6 lutego 2014 r.

12 p o s t a n o w i ł

13 utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

14 Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 6 lutego 2014 r., Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. odmówiła przyjęcia wniosku o wznowienie postepowania złożonego przez S. S., „albowiem zachodzą okoliczności z art. 120 § 2 k.p.k. – wnioskodawca pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego 2

15 pisma poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata, nie uzupełnił tego braku w zakreślonym terminie”.

16 Na to zarządzenie wnioskodawca wniósł zażalenie.

17 Zażalenie to dotyczyło nie tylko powyższego zarządzenia, ale jeszcze trzech innych zarządzeń,– tożsamych w swojej treści – wydanych w sprawach … 148/13, …149/13, … 150/13, Sądu Apelacyjnego.

18 Skarżący zakwestionował w nim postanowienie mocą którego odmówiono w nim wyznaczenia z urzędu innego obrońcy. Podniósł, że wyznaczony z urzędu poprzednio obrońca: w ogóle się z nim nie skontaktował, „nie obejrzał nawet akt”, „napisał zaledwie 2 strony „opinii” o takiej samej treści do każdej sprawy”, oparł się jedynie na jego piśmie procesowym, bez znajomości akt – co sam przyznał. Skarżący nadto poważał bezstronność sędziów którzy wydali postanowienie odmawiające mu wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu, podnosząc, iż złożył wobec nich wnioski o wyłączenie do Sądu Apelacyjnego, które nie zostały jeszcze rozpoznane.

19 Nadto S. S. przytoczył liczne wyroki Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego, które – w jego ocenie - świadczyły o słuszności podnoszonych przez niego w zażaleniu twierdzeń.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

21 Zażalenie wnioskodawcy jest bezzasadne.

22 Będące jego przedmiotem zarządzenie wydano w oparciu o obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania karnego. Nie ulega wszak wątpliwości, że jeden z nich, tj. art. 545 ¨2 k.p.k. wprowadza tzw. przymus radcowsko-adwokacki dla sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania.

23 Oznacza to, że tylko wniosek, który ten wymóg respektuje, może być przyjęty do merytorycznego rozpoznania.

24 Wniosek sporządzony osobiście przez wnioskodawcę tego wymogu nie spełnia.

25 Równocześnie równie bezsporne jest i to, że wnioskodawca był wzywany do uzupełnienia tego braku formalnego wniosku, ale w zakreślonym terminie – czynności tej nie dopełnił.

26 3

27 W tej sytuacji – z mocy przywołanych w podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia przepisów – koniecznością procesową było jego wydanie.

28 Odnosząc się natomiast do krytycznych uwag skarżącego, dotyczących odmowy wyznaczenia mu kolejnego obrońcy z urzędu dla sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania, postanowieniem Sądu Apelacyjnego z 26 listopada 2013 r., zauważyć zależy, że brak jest racjonalnych przesłanek do podważenia słuszności i tego rozstrzygnięcia. Sporządzone przez wyznaczonego obrońcę z urzędu opinia o braku podstaw do sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania w w/w sprawie (błędnie wszyta do akt sprawy … 150/13 Sądu Apelacyjnego – k. 22 – 23) nie daje podstaw do uznania, iż obrońca ten w sposób nierzetelny wykonał obowiązki w zakresie obrony skazanego. Treść tej opinii należy bowiem, przede wszystkim, oceniać w kontekście obowiązujących przepisów karnej ustawy procesowej, które dotyczą (wyłącznie dopuszczalnych) podstaw wznowienia postępowania (art. 540, 540a, 540b i 542 § 3 k.p.k.), jak też treści samego wniosku wnioskodawcy – inicjującego postępowanie. Nie zawiera on przecież wskazania żadnych okoliczności, które by uzasadniały słuszność wyrażonego w tym piśmie żądania wnioskodawcy.

29 Co więcej, pismo to dotyczy aż pięciu sprawy i nie zawiera uzasadnienia zawartych w nim wniosków (bo za takowe nie można uznać samego przytoczenia treści art. 540 k.p.k.).

30 Nie istnieją też w niniejszej sprawie podstawy do uznania, że sędziowie którzy zasiadali w składzie Sądu Apelacyjnego w dniu 26 listopada 2013 r. byli wyłączeni od rozpoznania wniosku skazanego o wyznaczenie kolejnego obrońcy z urzędu.

31 Z tych wszystkich względów należało postanowić jak wyżej.