Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2026 r., III KS 59/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2026 r., III KS 59/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 14 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Michał Laskowski

4 w sprawie D. G. skazanego za popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535e § 1 k.p.k.), w dniu 14 października 2026 r.

6 skargi Prokuratura Rejonowego dla miasta Rzeszów od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 3 sierpnia 2026 r., sygn. akt III Ka 545/26, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2025 r., sygn. akt II K 759/25, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, postanowił:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania skargowego.

Uzasadnienie

9 Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyrokiem z 3 sierpnia 2026 r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy (kwestionował ustalenia faktyczne) i oskarżyciela publicznego (kwestionował wysokość kary), uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 11 maja 2025 r., mocą którego D. G. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu zabronionego znęcania się nad żoną i trójką małoletnich dzieci a więc o czyn z art. 207 § 1 k.k. i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

10 Skargę od wyroku odwoławczego wniósł oskarżyciel publiczny, redagując zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego polegającego na błędnym przyjęciu, że zachodzi konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo i zażądał uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

12 Skarga prokuratorska nie zasługiwała na uwzględnienie.

13 Zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k., skuteczność skargi od wyroku sądu odwoławczego, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jest uzależniona od wykazania, że wydanie - na etapie postępowania apelacyjnego - orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k., a zatem że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub nie zachodził wypadek określony w art. 454 k.p.k. albo że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Zakres kontroli dokonywanej przez Sąd Najwyższy po wniesieniu skargi od wyroku sądu odwoławczego, o której mowa w art. 539a § 1 k.p.k., ogranicza się do zbadania, czy stwierdzone przez sąd odwoławczy uchybienie daje podstawę do wydania orzeczenia kasatoryjnego (zob. post. SN z 22 maja 2019 r., III KS 17/19).

14 Analiza sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie wywiązał się z powinności ciążących na nim z mocy art. 437 § 2 k.p.k. Mianowicie po rozpoznaniu dwóch apelacji, Sąd ten uznał, że postępowanie dowodowe w sprawie D. G. nacechowane zostało błędami o takiej wadze, że możemy tutaj mówić o rażącej niesprawiedliwości rozstrzygnięcia godzącej w zasadę rzetelności procesu, których nie wykazali autorzy zwykłych środków odwoławczych. W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy ustalił brak reprezentacji jednego z małoletnich pokrzywdzonych oraz odnotował zaniechanie zawiadomienia o wniesionej apelacji dwóch pozostałych małoletnich reprezentowanych przez pełnomocnika, jak i nie doręczenie temu pełnomocnikowi odpisu tej apelacji. Sąd Najwyższy w pełni zaaprobował stanowisko, że wykryte błędy, w szczególności nie respektowanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 k.p.k., spowodowały konieczność wydania wyroku kasatoryjnego, gdyż wbrew twierdzeniu prokuratora, to stwierdzone uchybienie spowodowało konieczność przeprowadzenia na nowo całego materiału dowodowego, a takie procedowanie – na co zwrócił uwagę Sąd odwoławczy – nie mieści się w ramach uzupełnienia postępowania dowodowego. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.).