Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r., III CNP 32/15

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r., III CNP 32/15

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 32/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 lutego 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa W. M.

6 przeciwko Z. C. i C. O.

7 o ochronę posiadania,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 17 lutego 2016 r.,

10 na skutek skargi powoda

11 o stwierdzenie niezgodności z prawem

12 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.

13 z dnia 10 czerwca 2015 r.,

14 odrzuca skargę.

15 2

Uzasadnienie

16 Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 26 stycznia 2015 r.

17 Powód W. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Jako szkodę skarżący wskazał „obowiązek zwrotu stronie przeciwnej kwoty 78 złotych i koszty sądowe 3437,85 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania”, ale nie uprawdopodobnił, że je zapłacił, choć wystarczyło przedstawić pokwitowanie zapłaty. Niezależnie od tego, koszty nie stanowią szkody uzasadniającej wniesienie skargi (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, nie publ.).

20 Skarżący wskazał, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 199 i 206 k.c. oraz art. 233 § 1 i art. 286 k.p.c. Zważywszy jednak, że sprawa dotyczyła ochrony posiadania, wyrok może być zgodny albo niezgodny z art. 344 w związku z art. 352 k.c., bo te przepisy mogły być podstawą orzeczenia. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 241

21 § 1 k.p.c. oznacza jego niezgodność z prawem przedmiotowym, czyli przepisem prawa pozytywnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Wyrok - z wyjątkiem dotyczącym naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. i ewentualnie przepisów normujących drogę sądową oraz jurysdykcję - nie może być sprzeczny z przepisami prawa procesowego (postanowienie z dnia 17 czerwca 2015 r., III CNP 4/15, nie publ.). Z tych względów - zważywszy ponadto, że skarga jest w istocie wymierzona w ustalenia i ocenę dowodów, co jest niedopuszczalne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76, i z dnia 27 lipca 2006 r. III CNP 35/06, nie publ.), orzeczono, jak w sentencji (art. 4248

22 § 1 k.p.c.).

23 eb