Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2011 r., III CNP 2/11

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
III CNP 2/11
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 2/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 marca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie z wniosku D. B.

6 przy uczestnictwie K. S., K. B. i M. M.

7 o zniesienie współwłasności nieruchomości,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2011 r.,

9 skargi wnioskodawczyni

10 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

11 postanowienia Sądu Okręgowego w K.

12 z dnia 4 marca 2010 r.,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 W niniejszej sprawie istnieją dwie przyczyny uzasadniające odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przez wydanie kwestionowanego wyroku nie wyrządzono skarżącej szkody, co jest niezbędną przesłanką umożliwiającą rozpoznanie skargi (art. 4241 § 1 k.p.c.).

16 Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że zasądza wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie od rozpoczęcia takiego korzystania, lecz dopiero od chwili doręczenia skarżącej pozwu w sprawie wytoczonej na podstawie art. 231 k.c. Chwilę tę należy bowiem uznać za dowiedzenie się przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze, że żąda się od niego wydania rzeczy będącej w posiadaniu. Od tej też chwili, zgodnie z art. 224 § 2 k.c., posiadacz powinien płacić wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy. Ponadto, chociaż w skardze wskazano jej podstawy oraz je uzasadniono, to jednak w skardze nie wskazano, z jakimi przepisami pozostaje sprzeczne kwestionowane orzeczenie. Tymczasem, zgodnie z art. 4245

17 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazanie takich przepisów jest

18 samodzielnym i niezbędnym elementem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, którego brak uzasadnia odrzucenie skargi. Jednocześnie z utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie wynika, że wskazanie podstaw skargi nie jest tożsame ze wskazaniem przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie pozostaje sprzeczne.

Powołane przepisy