Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 r., II AKa 552/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 r., II AKa 552/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 552/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 2 marca 2023 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SA Dariusz Drajewicz (spr.)

5 Sędziowie: SA Katarzyna Wróblewska

6 SO (del.) Beata Adamczyk-Łabuda

7 Protokolant st. sekr. sąd. Marta Kamińska

8 przy udziale Prokuratora Marek Deczkowski

9 po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2023 r.

10 sprawy

11 M. K.

12 syna M. i A.

13 ur. w dniu (...) w I. (Ukraina)

14 oskarżonego o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

15 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

16 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

17 z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt XVIII K 51/22

18 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

19 II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 II AKa 552/22

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 1

25 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

26 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

27 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt XVIII K 51/22

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońca

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☐ w części

41 ☒

42 co do winy

43 ☐

44 co do kary

45 ☐

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 1.1.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☐

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☐

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 ☒

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 ☒

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☐

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 ☐

67 Uchylenie

68 ☒

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

71 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

72 1.5. Ustalenie faktów

73 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

74 Lp.

75 Oskarżony

76 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

77 Dowód

78 Numer karty

79 2.1.1.1.

80 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

81 Lp.

82 Oskarżony

83 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

84 Dowód

85 Numer karty

86 2.1.2.1.

87 1.6. Ocena dowodów

88 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

89 Lp. faktu z pkt 2.1.1

90 Dowód

91 Zwięźle o powodach uznania dowodu

92 2.1.1.1

93 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

94 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

95 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

96 Dowód

97 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

98 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

99 Lp.

100 Zarzut

101 3.1.

102 Zarzut obrońcy oskarżonej obrazy przepisów postępowania:

103 - art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. polegający błędnej wykładni i nieprawidłowym zastosowaniu przedmiotowych przepisów, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego przez Sąd Okręgowy w Warszawie przy rozpoznaniu sprawy niniejszej, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego z pominięciem korelacji z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, a także odstąpienie od zasady obiektywizmu i budowania przekonań w oparciu o przebieg toczącego się postępowania co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych i znalazło m.in. wyraz w:

104 1) przyjęciu wbrew dyspozycji przepisów art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. całkowicie odmiennych kryteriów oceny wyjaśnień oskarżonego w zakresie wiarygodności wypowiedzi zarówno z przesłuchań z postępowania przygotowawczego jak i jurysdykcyjnego, polegających na założeniu, iż wypowiedzi, w których oskarżony zaprzeczył, aby umyślnie zadał cios nożem pokrzywdzonemu wraz z przedstawioną przez niego wersją inkryminowanego zdarzenia, w której powoływał się na nieszczęśliwy wypadek są wynikiem taktyki procesowej i linii obrony przygotowanej na potrzeby niniejszego postępowania mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej, podczas, gdy wyjaśnienia oskarżonego są spójne, logiczne a przede wszystkim korespondują z plamami krwi ujawnionymi w protokole oględzin miejsca zdarzenia, które wbrew zeznaniom pokrzywdzonego wskazują, iż miejscem nieszczęśliwego wypadku był salon co daje podstawę do stwierdzenia, iż z materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego wynika, że wyjaśnienia oskarżonego odzwierciedlają faktyczny przebieg i okoliczności zdarzenia;

105 2) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonego polegającej na uznaniu ich za spójne i konsekwentne oraz korespondujące z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, podczas gdy są one wewnętrznie sprzeczne i to w rażącym stopniu, gdyż pokrzywdzony nie był nawet w stanie stwierdzić, czym rzekomo został ugodzony i przedstawił przebieg zdarzeń całkowicie odmienny nie tylko od wynikającego z wyjaśnień oskarżonego, ale także od śladów plam krwi ujawnionymi w protokole oględzin miejsca zdarzenia;

106 3) oparciu orzeczenia o winie oskarżonego w zakresie czynu opisanego w pkt 1 wyroku, jedynie na dwóch elementach, a mianowicie na fakcie, iż oskarżony posługiwał się ostrym narzędziem w postaci noża, po drugie, że zamiar spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu został przez oskarżonego wyrażony jego zachowaniem, jednak okoliczności te same w sobie, nie oznaczają, że skutek w postaci choroby realnie zagrażającej życiu był objęty zamiarem oskarżonego, szczególnie że wskutek jedynie lekkomyślności oskarżonego doszło do uszkodzenia skóry okolicy podusznej lewej bez narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, jak i powyższe obrażenia nie wyczerpały skutków określonych w art. 157 § 1 k.k. ani w art. 156 § 1 k.k.

107 ☐ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☒ niezasadny

110 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

111 Chybiony jest zarzut naruszenia art. 4 k.p.k. Przepis art. 4 k.p.k. formułuje adresowaną do organów postępowania karnego zasadę obiektywizmu. Zarzut obrazy tego przepisu nie może być jednak podstawą środka odwoławczego, jako że przepis ten zawiera ogólną zasadę postępowania, nie nakazuje, ani nie zakazuje sądowi konkretnego sposobu procedowania. Wykazanie, że w toku postępowania odwoławczego doszło do naruszenia zasady obiektywizmu wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2008 r., II KK 275/07, OSNwSK 2008, nr 1, poz. 200). Dopiero wskazanie tych przepisów ustawy procesowej, które miał sąd naruszyć, wbrew zasadzie obiektywizmu, o której ten przepis stanowi, czyniłoby taki zarzut formalnie poprawnym (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, Legalis). Wobec powyższego, przyjąć należy, że apelujący poszukując trafności swej apelacji zmierza do wykazania obrazy art. 7 k.p.k.

112 Wbrew argumentacji przytoczonej przez obrońcę oskarżonej, sąd pierwszej instancji nie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (np.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., II KK 12/06, LEX nr 193084; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. WK 26/03, OSNwSK 2004, nr 1, poz. 53).

113 Apelujący nie zdołał wykazać naruszenia art. 7 k.p.k., do którego się odwołał. Oczywiście niezasadny zarzut w środku odwoławczym obrońcy zmierza do twierdzeń, które mają charakter niedorzeczny w warunkach przedmiotowej sprawy. Taki charakter ma twierdzenie obrońcy, które instaluje je w pkt 1), usiłując dowieść, że wiarygodne jest twierdzenie oskarżonego, że nie zadał umyślne ciosu nożem pokrzywdzonemu podczas, gdy u pokrzywdzonego stwierdzono ranę ciętą okolicy podusznej w okolicy lewej tętnicy szyjnej o głębokości 2 cm i długości 5 cm, której zaś tezy sam skarżący nie przeczy. Nie przeczy także skarżący temu – co wynika z treści opinii medycznej – że cios powodujący ranę ciętą okolicy podusznej lewej nie sposób uznać nie tyle za przypadkowy, co powstały w wyniku aktywności samego pokrzywdzonego. Nie jest prawdziwa także teza, którą lokuje obrońca, w pkt 2 i 3 zarzutu, kwestionując, że pokrzywdzony został ugodzony nożem przez oskarżonego, a następnie twierdząc, że jeśli już oskarżony ugodził pokrzywdzonego nożem, to w wyniku lekkomyślności. Skarżący nie tylko nie potrafi przedstawić żadnych wiarygodnych dowodów na poparcie swych tez, to swymi tezami łamie prymarne prawa logiki. Skoro apelujący nie kwestionuje twierdzenia biegłych z zakresu medycyny, że nie jest możliwe powstanie takiej rany, jakiej doznał pokrzywdzony w okolicznościach podanych przez oskarżonego, to tym samym nie może dowieść, że pokrzywdzony sam zaatakował się nożem.

114 To, że apelujący nie akceptuje oceny zebranego materiału dowodowego i poczynionych w wyniku tej oceny ustaleń faktycznych a w środku odwoławczym prezentuje własne oceny i krytykę ocen dokonanych przez sąd pierwszej instancji, nie upoważnia do automatycznego uznania, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe. W realiach rozpoznawanej sprawy poza zaprezentowaniem swojej własnej, odmiennej od Sądu Okręgowego, oceny dowodów – obrońca oskarżonego nie wykazał, aby ten sąd przekroczył wytyczone w art. 7 k.p.k. granice sędziowskiej swobody ocen i wkroczył w sferę ich dowolności.

115 Wniosek

116 Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu na art. 156 § 2 k.k. oraz wymierzenie „stosownej” kary.

117 ☐ zasadny

118 ☐ częściowo zasadny

119 ☒ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

121 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

122 3.2.

123 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na treść wyroku polegający na nietrafnym i nieuprawnionym przyjęciu, że: oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim usiłowania spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, podczas gdy z treści zebranych w sprawie dowodów w szczególności z wyjaśnień oskarżonego oraz korespondującymi z plamami krwi ujawnionymi w protokole oględzin miejsca zdarzenia wynika, że zamiarem oskarżonego było jedynie pogrożenie pokrzywdzonemu oznajmiając mu przy tym, że będzie się bronił w przypadku, gdy ten ponownie zaatakuje oskarżonego będące odpowiedzią na zaczepne i agresywne zachowanie pokrzywdzonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 157 §2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

124 ☐ zasadny

125 ☐ częściowo zasadny

126 ☒ niezasadny

127 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

128 Błąd w ustaleniach faktycznych, o których mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k., to de facto błąd w logicznej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wyprowadzenie przez sąd orzekający błędnych wniosków. Z kolei zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych winien odnosić się do oceny wniosków, które nie odpowiadają prawidłowości logicznego rozumowania, a przez to nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami sądu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2016 r., WA 4/16, Legalis).

129 Żadnych tego rodzaju nieprawidłowości apelujący skutecznie nie wykazał, przedstawiając jedynie odmienny pogląd odnośnie do zamiaru oskarżonego, który błędnie opisuje, stwierdzając, że zamiarem tym było „jedynie pogrożenie pokrzywdzonemu”. Dla skutecznego podniesienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych konieczne jest wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do stwierdzenia, że sąd popełnił istotny błąd ustaleń faktycznych (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2019 r., VI KZ 3/19, Legalis). Pozostaje poza sporem twierdzenie biegłych z zakresu medycyny, że nie jest możliwe powstanie takiej rany, jakiej doznał pokrzywdzony w okolicznościach podanych przez oskarżonego. Co więcej, biegli ci wskazali, że rana opisana u pokrzywdzonego ma charakter rany ciętej, aby zadać taką ranę należy ostrze noża docisnąć i przesunąć wzdłuż ciętej powierzchni. W świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego twierdzenie obrońcy, że zamiarem oskarżonego, który zadał taką ranę, „było jedynie pogrożenie pokrzywdzonemu”, stanowi – w warunkach przedmiotowej sprawy – przykład rozumowania ad absurdum.

130 Nie można w tych okolicznościach odmówić racji sądowi a quo w twierdzeniu, że „oskarżony (…), wyprowadzając cios, co niezbicie wynika z rodzaju rany, a więc z rozmysłem skierował nóż w określone miejsce i spowodował nim opisane obrażenia u pokrzywdzonego. Nadto, niewątpliwie cios powodujący ranę ciętą okolicy podusznej lewej nie sposób uznać za przypadkowy, co wynika z opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej. Był on wyrazem wyładowania agresji przez oskarżonego na pokrzywdzonym i chwilowym, bo nagłym, zamiarem spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, a nie nieumyślnego spowodowania obrażeń. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości”.

131 Zadaniem apelującego było obalenie tej oceny, którą przedstawił sąd pierwszej instancji, i przedstawienie takiej oceny dowodów, które jednoznacznie prowadzą co wniosków przeciwnych. Temu obowiązkowi apelujący nie podołał.

132 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Postawienie tego typu zarzutu odwoławczego nie uprawnia bowiem sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz dopiero wykazanie, jakich konkretnie uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2014 r., SNO 53/14, Legalis).

133 Wniosek

134 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu na art. 156 § 2 k.k. i wymierzenie oskarżonemu na tej podstawie stosownej kary.

135 ☐ zasadny

136 ☐ częściowo zasadny

137 ☒ niezasadny

138 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

139 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

140 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

141 4.1.

142 Nie dotyczy

143 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

144 Nie dotyczy

145 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

146 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

147 5.1.1.

148 Przedmiot utrzymania w mocy

149 Utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

150 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

151 Powody opisane w pkt. 3. niniejszego uzasadnienia.

152 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

153 5.2.1.

154 Przedmiot i zakres zmiany

155 Nie dotyczy

156 Zwięźle o powodach zmiany

157 Nie dotyczy

158 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

159 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

160 5.3.1.1.1.

161 Nie dotyczy

162 ☐ art. 439 k.p.k.

163 Zwięźle o powodach uchylenia

164 Nie dotyczy

165 5.3.1.2.1.

166 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

167 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 Nie dotyczy

170 5.3.1.3.1.

171 Konieczność umorzenia postępowania

172 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

174 Nie dotyczy

175 5.3.1.4.1.

176 Nie dotyczy

177 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

179 Nie dotyczy

180 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

181 Nie dotyczy

182 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

183 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

184 Przytoczyć okoliczności

185 Nie dotyczy

186 Nie dotyczy

187 6. Koszty Procesu

188 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

189 Przytoczyć okoliczności

190 II

191 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. z uwagi na sytuację materialną oskarżonego zwolniono go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym (art. 624 § 1 k.p.k.).

192 7. PODPIS

193 Dariusz Drajewicz (spr.)

194 Katarzyna Wróblewska Beata Adamczyk-Łabuda

195 1.11. Granice zaskarżenia

196 Kolejny numer załącznika

197 1

198 Podmiot wnoszący apelację

199 obrońca oskarżonego

200 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

201 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 września

202 2022 r., sygn. akt XVIII K 51/22

203 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

204 ☒ na korzyść

205 ☐ na niekorzyść

206 ☒ w całości

207 ☐ w części

208 ☐

209 co do winy

210 ☐

211 co do kary

212 ☐

213 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

214 1.3.2. Podniesione zarzuty

215 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

216 ☐

217 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

218 ☐

219 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

220 ☒

221 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

222 ☒

223 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

224 ☐

225 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

226 ☐

227 art. 439 k.p.k.

228 ☐

229 brak zarzutów

230 1.4. Wnioski

231 ☐

232 Uchylenie

233 ☒

234 Zmiana