Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lutego 2025 r., II AKa 218/24
uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lutego 2025 r., II AKa 218/24
Uzasadnienie
1 Formularz UK 2
2 Sygnatura akt
3 IIAKa 218/24
4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
5 1
6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
7 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
8 Wyrok Sądu Okręgowego w P. III Wydział Karny z (...) w sprawie o sygn. akt (...)
9 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację
10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
11 ☐ oskarżyciel posiłkowy
12 ☐ oskarżyciel prywatny
13 ☐ obrońca
14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
15 ☒ inny – pełnomocnik wnioskodawczyń L. K. (1) i M. S.
16 0.11.3. Granice zaskarżenia
17 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
18 ☒ na korzyść
19 ☐ na niekorzyść
20 ☐ w całości
21 ☒ w części
22 ☐
23 co do winy
24 ☐
25 co do kary
26 ☒
27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
28 0.11.3.2. Podniesione zarzuty
29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
30 ☐
31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
32 ☒
33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
35 ☒
36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
37 ☐
38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
40 ☐
41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
42 ☐
44 ☐
45 brak zarzutów
46 0.11.4. Wnioski
47 ☒
48 uchylenie
49 ☒
50 zmiana
51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
52 0.12.1. Ustalenie faktów
53 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione
54 Lp.
55 Oskarżony
56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
57 Dowód
58 Numer karty
59 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
60 Lp.
61 Oskarżony
62 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
63 Dowód
64 Numer karty
65 0.12.2. Ocena dowodów
66 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
67 Lp. faktu z pkt 2.1.1
68 Dowód
69 Zwięźle o powodach uznania dowodu
70 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
71 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
72 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
73 Dowód
74 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
75 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
76 Lp.
77 Zarzut
78 Pełnomocniczka wnioskodawczyń zaskarżyła wyrok w części - co do pkt. 2 oddalającego wniosek w pozostałym zakresie, tj. ponad kwoty po 16.000zł zasądzone na rzecz każdej z wnioskodawczyń - M. S. i L. K. (1) - z tytułu zadośćuczynienia oraz ponad kwoty po 6.011,41zł zasądzone na rzecz każdej z wnioskodawczyń - M. S. i L. K. (1) z tytułu odszkodowania.
79 Wyrokowi zarzuciła:
80 - w zakresie zadośćuczynienia:
81 1) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:
82 - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodów i wyciągnięcie z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosków sprzecznych z zasadami prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy, tj. uznanie, że zadośćuczynienie w kwotach po 16.000zł na rzecz wnioskodawczyń spełnia cel i wymogi określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu P. w przypadku krzywd i cierpień doznanych przez ich ojca L. K. (2) w związku z aresztowaniem go w okresach od (...)na skutek prowadzonego względem niego postepowania karnego, zakończonego wydaniem postanowienia Wojskowego Sądu Rejonowego w P. z (...) sygn. akt (...) o umorzeniu postępowania, w związku z podejmowaniem przez niego działalności na rzecz niepodległego bytu P..
83 2) na podstawie art. 438 pkt 1a k.p.k. o brazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
84 - art.445§1k.c. w zw. z art.445§2k.c. oraz art.448k.c. w zbiegu z art.8ust.1 ustawy lutowej, poprzez błędne przyjęcie, że zasądzona kwota zadośćuczynienia jest kwotą odpowiednią w przypadku krzywd ojca wnioskodawczyń – L. K. (2) w związku z aresztowaniem go w okresach od (...) do (...) na skutek prowadzonego względem niego postepowania karnego, zakończonego wydaniem postanowienia Wojskowego Sądu Rejonowego w P. z (...) sygn. akt (...) o umorzeniu postępowania, w związku z podejmowaniem przez niego działalności na rzecz niepodległego bytu P.;
85 - art.8ust.1 ustawy lutowej w zw. z art.445§1k.c. poprzez błędne ich zastosowanie skutkujące uznaniem, iż w okolicznościach niniejszej sprawy sumą odpowiednią zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez ojca wnioskodawczyń L. K. (2) jest łączna kwota 32.000zł, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił we właściwy sposób wszystkich istotnych okoliczności, które w sposób wyjątkowy miały wpływ na wymiar krzywd L. K. (2), tj. poczucia rażącej niesprawiedliwości z powodu niesłusznego pozbawienia go wolności w związku z działalnością niepodległościową, złych warunków, w jakich wówczas przebywał, obawy o bezpieczeństwo swoje i bliskich, a w konsekwencji błędne oddalenie w części w pozostałym zakresie wniosku o zadośćuczynienie.
86 - w zakresie odszkodowania:
87 1) na podstawie art. 438 pkt 1a k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
88 - art.8ust.1 ustawy lutowej w zw. z art.552§1k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię na skutek bezpodstawnego stwierdzenia przez Sąd, że z uwagi na wykonywaną pracę L. K. (2) – tj. prowadzenie gospodarstwa rolnego, na potrzeby szacowania należnego wnioskodawczyniom odszkodowania należy przyjąć, jako wskaźnik zasądzenia wynagrodzenia, roczny przeciętny dochód z indywidualnego gospodarstwa rolnego wynoszący 5.549zł na 1ha przeliczeniowy, podczas gdy w ocenie wnioskodawczyń na potrzeby niniejszego szacowania należy przyjąć kryterium przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, albowiem dochody uzyskiwane przez L. K. (2) pozwalały na jego utrzymanie na dobrym poziomie, a nadto to ze względu na aresztowanie ojca wnioskodawczyń i jego nieobecność gospodarstwo rolne podupadło, skutkując znaczną utratą dochodu.
89 ☐ zasadny
90 ☐ częściowo zasadny
91 ☒ niezasadny
92 ☐ zasadny
93 ☐ częściowo zasadny
94 ☒ niezasadny
95 ☐ zasadny
96 ☐ częściowo zasadny
97 ☒ niezasadny
98 ☐ zasadny
99 ☐ częściowo zasadny
100 ☒ niezasadny
101 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
102 Tytułem wstępu, na marginesie z uwagi na zaskarżenie wyroku jedynie na korzyść wnioskodawczyń, Sąd apelacyjny pragnie wskazać, że w każdej sprawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie z ustawy rehabilitacyjnej przed zbadaniem przesłanek związanych z ustaleniem szkody i krzywdy należy kategorycznie przesądzić, że wnioskodawca w okresie od dnia (...) r. nie prowadził działalności, która byłaby zaprzeczeniem działalności na rzecz niepodległego bytu P..
103 Zagadnienie to nabiera szczególnego znaczenia, gdy dokumentacja zgromadzona przez Instytut Pamięci Narodowej zawiera materiały mogące wskazywać na taką działalność, tak jak miało to miejsce w niniejszym przypadku.
104 Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 5 ustawy rehabilitacyjnej osobom, które w jakimkolwiek okresie od dnia (...) r. prowadziły działalność, która była zaprzeczeniem działalności na rzecz niepodległego bytu P., nie przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wykonania orzeczenia, którego stwierdzono nieważność, albo decyzji o internowaniu, która z mocy prawa została uznana za nieważną; bez znaczenia jest przy tym to, czy działalność taka miała miejsce przed, czy też po wydaniu takiego orzeczenia albo decyzji (patrz postanowienie z 22 lutego 2012 r., IV KK 166/11, OSNKW 2012/5/52; wyrok SA w Katowicach z 13 stycznia 2011 r., II AKa 429/10, LEX nr 785461).
105 Mimo iż Sąd I instancji uchybił tej powinności i nie przeprowadził takiej oceny, na obecnym etapie postępowania Sąd apelacyjny ustaleń i ocen takich czynić nie może. Należało więc przyjąć, że wobec ojca wnioskodawczyń negatywna przesłanka zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia z art.8ust.5 ustawy z 23.02.91r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu P. nie zachodzi.
106 W niniejszej sprawie bezspornym było, natomiast, że prawomocnym postanowieniem z (...) w sprawie (...) Sąd Okręgowy w P. stwierdził nieważność wydanego wobec L. K. (2) postanowienia byłego Wojskowego Sądu Rejonowego w P. z (...) w sprawie o sygn. akt (...) umarzającego postępowanie wobec L. K. (2) oskarżonego o przestępstwo z art.88 w zw. z art.86§2k.k. W.P. oraz art.3 Dekretu o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa z (...) z uwagi na amnestię.
107 W sprawie tej ojciec wnioskodawczyń L. K. (2) był tymczasowo aresztowany w okresach od (...) do (...) Skarb Państwa ponosi tu więc odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Sąd I instancji uznał roszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie co do zasady. Nie ma więc potrzeby rozważań tych powielać. Spór dotyczy tylko wysokości zasądzonego przez Sąd I instancji na rzecz wnioskodawczyń odszkodowania i zadośćuczynienia. Z uwagi na uznanie roszczenia co do zasady Sąd I instancji przyznając zadośćuczynienie i odszkodowanie córkom zmarłego, wbrew zarzutom skarżącej nie naruszył więc przepisu art.8 ust.1 ustawy lutowej.
108 Tytułem wstępu należy też wskazać, że zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu osoba domagająca się odszkodowania i zadośćuczynienia powinna wykazać wszystkie przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej a mianowicie: zdarzenie sprawcze, szkodę co do zasady i wysokości oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą.
109 W ocenie Sądu apelacyjnego, wbrew zarzutom skarżącej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny dowodów na podstawie których poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, nie naruszając przy tym przepisu art.7k.p.k.
110 Niewątpliwym jest, jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji Leon K. nie opowiadał nigdy swojej rodzinie ani o fakcie aresztowania, ani o warunkach panujących w areszcie i wiedzy na ten temat nie miały zeznające w niniejszej sprawie w charakterze świadków wnioskodawczynie. O fakcie, że ich ojciec był aresztowany wnioskodawczynie dowiedziały się dopiero w związku z postępowaniem prowadzonym przez IPN. Stąd Sąd I instancji ustalając możliwe warunki w jakich przebywał L. K. (2) w całości bazował na powszechnie dostępnej wiedzy historycznej. Niewątpliwym jest też tylko, że w chwili aresztowania ojciec wnioskodawczyń miał dopiero ukończone 16 lat, niespełna 17, miał ukończone 3 oddziały szkoły powszechnej i pracował w mieszkał przy rodzicach i pracował w gospodarstwie rolnym o powierzchni 13 ha. Ustaleń tych skarżący zdaje się nie kwestionować.
111 Sąd I instancji przedstawił prawidłowe kryteria jakimi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia należnego z tytułu bezprawnego pozbawienia człowieka wolności. Apelująca zdaje się tych kryteriów nie kwestionować. Istota sporu na etapie postępowania apelacyjnego sprowadza się do tego, że zdaniem skarżącej w ramach tych kryteriów nie uwzględniono w należytym zakresie okoliczności bezpośrednio dotyczących wnioskodawcy.
112 Zgodnie z treścią art.445§1k.c. zadośćuczynienie winno być „odpowiednie”. Z istoty tego unormowania i natury krzywdy, suma przyznana tytułem zadośćuczynienia musi, siłą rzeczy być przybliżonym ekwiwalentem doznanych cierpień psychicznych i fizycznych.
113 Pojęcie „sumy odpowiedniej” użyte w art.445§1k.c. w istocie ma charakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazano kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być – przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. wyrok SN z 22.04.85r. (...) 94/85 [LEX nr 8713]).
114 Pozbawienie wolności dla każdego człowieka jest bardzo ciężką dolegliwością. Trudno jest zmierzyć czy rozważyć rozmiar tej dolegliwości. Nie istnieją żadne wymierne wskaźniki tej krzywdy. Niewątpliwie brak jest obiektywnego przelicznika doznanej przez niesłusznie pozbawionego wolności krzywdy na kwotę wyrażoną w pieniądzach, co może powodować zawsze rozbieżność ocen w kwestii słusznego jej ustalenia. Niemniej jednak zasądzona przez Sąd I instancji na rzecz wnioskodawczyń kwota tytułem zadośćuczynienia jawi się właśnie jako odpowiednia.
115 Mając świadomość, że przy ustaleniu zadośćuczynienia chodzi o kwestię całkowicie ocenną, Sąd odwoławczy nie podzielił jednak stanowiska wyrażonego w apelacji.
116 Wbrew zarzutom skarżącego, w ocenie Sądu apelacyjnego, Sąd I instancji uwzględnił wszystkie okoliczności związane z krzywdą niematerialną i psychicznymi przeżyciami związanymi z tymczasowym aresztowaniem ojca wnioskodawczyń przez okres 2 miesięcy. Sąd miał na uwadze zarówno poczucie niesprawiedliwości z powodu niesłusznego pozbawienia wolności w związku z działalnością niepodległościową, złe warunki w jakich przebywał ojciec wnioskodawczyń co wynika z powszechnie dostępnej wiedzy historycznej, obawy ojca wnioskodawczyń o bezpieczeństwo swoje i bliskich. Z akt sprawy wynika, że był on dwukrotnie przesłuchiwany w trakcie postępowania. W ocenie Sądu apelacyjnego wszystkie te okoliczności znajdują odzwierciedlenie w kwocie przyznanego zadośćuczynienia, przy uwzględnieniu czasu pozbawienia wolności.
117 Dlatego w ocenie Sądu apelacyjnego Sąd I instancji nie naruszył przepisu art.445§1k.c. Nie naruszył też przepisu art.445§2k.c. Przepis art.445§2k.c. jako przepis szczególny daje tylko podstawę do zadośćuczynienia w wypadku pozbawienia wolności. Sąd I instancji nie mógł też naruszyć przepisu art.448k.c., który daje podstawę do domagania się zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, gdyż podstawę zadośćuczynienia w niniejszej sprawie wobec ojca wnioskodawcy należy wiązać z przepisem art. 8ust.1 ustawy lutowej.
118 Zasądzona kwota zadośćuczynienia nie jest w ocenie Sądu odwoławczego zaniżona, a jest adekwatna do rozmiaru doznanej przez ojca wnioskodawczyń krzywdy. Uwzględnia w sposób należyty również czas bezprawnego pozbawienia wolności. Kwestionowane zadośćuczynienie mieści się w granicach sędziowskiego uznania i oceniane obiektywne, na ile jest to możliwe, nie może być uznane za niesprawiedliwe. Stanowi wystarczającą rekompensatę doznanej krzywdy.
119 Błędne jest przy tym odwoływanie się przez skarżącą do innych spraw w których zasądzono wyższe kwoty zadośćuczynienia, gdyż każdy przypadek oceniany musi być indywidualnie.
120 W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu apelacyjnego zasądzenie na rzecz wnioskodawczyń dalszej wnioskowanej z tytułu zadośćuczynienia kwoty byłoby nadmiernym, nieuzasadnionym wzbogaceniem się wnioskodawczyń.
121 Jeżeli chodzi o odszkodowanie, to zgodnie z art.361§1i2k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi tylko normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła.
122 Jak już wyżej wskazano przed aresztowaniem ojciec wnioskodawczyń pracował w gospodarstwie ale było to gospodarstwo jego rodziców, gdyż z aktu oskarżenia wynika, że ojciec wnioskodawczyń mieszkał przy rodzicach, nie posiadał majątku.
123 Dlatego w ocenie Sądu odwoławczego, wbrew zarzutom skarżącej, Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w oparciu o właściwie dokonana ocenę dowodów, nie naruszając przy tym przepisu art.7k.p.k., również co do wysokości zasądzonego odszkodowania.
124 Jeżeli natomiast chodzi o kwestionowaną przez skarżącą wysokość odszkodowania, to należy zauważyć, że nie ustalono w niniejszej sprawie aby ojciec wnioskodawczyń był właścicielem gospodarstwa rolnego, zajmował się tylko prowadzeniem tego gospodarstwa, które najpewniej było gospodarstwem rodzinnym ani aby zatrudniał się też przed tymczasowym aresztowaniem jako rolnik. W chwili aresztowania był kawalerem i miał dopiero 16 lat. Nie ustalono aby otrzymywał w związku z tą pracą w gospodarstwie jakiekolwiek wynagrodzenie, poza utrzymaniem. Z żadnych dowodów też nie wynikało aby po aresztowaniu ojca wnioskodawczyń gospodarstwo podupadło. Stąd przyznanie przez sąd I instancji odszkodowania w odniesieniu nawet do rocznego przeciętnego dochodu z indywidualnego gospodarstwa rolnego w chwili orzekania a nie w odniesieniu do przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw jawi się jako korzystne i adekwatne.
125 Sąd I instancji nie mógł przy tym naruszyć przepisu art.8ust.1 ustawy lutowej w zw. z art.552§1k.p.k. skoro co do zasady uznał roszczenie o odszkodowanie za zasadne.
126 Reasumując, nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji pełnomocnika wnioskodawczyń ani nie znajdując powodów branych pod uwagę z urzędu a powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku, Sąd apelacyjny orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy.
127 Wniosek
128 Pełnomocnik wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz każdej z wnioskodawczyń - M. S. i L. K. (1) dalszych kwot po 84.000zł z tytułu zadośćuczynienia oraz o zasądzenie na rzecz każdej z wnioskodawczyń dalszych kwot po 2.028,36zł z tytułu odszkodowania za krzywdę i szkodę doznaną przez ojca wnioskodawczyń – L. K. (2) w związku z aresztowaniem go w okresach od (...) do (...) na skutek prowadzonego względem niego postepowania karnego, zakończonego wydaniem postanowienia Wojskowego Sądu Rejonowego w P. z (...) sygn. akt (...) o umorzeniu postępowania, w związku z podejmowaniem przez niego działalności na rzecz niepodległego bytu P..
129 Ewentualnie pełnomocnik wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w P..
130 Pełnomocnik wniosła też o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawczyń kosztów postępowania apelacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
131 ☐ zasadny
132 ☐ częściowo zasadny
133 ☒ niezasadny
134 ☐ zasadny
135 ☐ częściowo zasadny
136 ☒ niezasadny
137 ☐ zasadny
138 ☐ częściowo zasadny
139 ☒ niezasadny
140 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
141 Z uwagi na to, że Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art.7k.p.k. i dokonania błędnej oceny dowodów, w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonego wyroku ani zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i błędnego ustalenia kwot należnego zadośćuczynienia i odszkodowania, nie uwzględnił wniosku apelacyjnego o ich podwyższenie.
142 Wobec nieuwzględnienia apelacji złożonej przez pełnomocnika wnioskodawczyń nie było też możliwości zasadzenia na ich rzecz zwrotu kosztów ustanowionego pełnomocnika za postępowanie przed Sądem apelacyjnym.
143 Nie było też potrzeby przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości, stąd i wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie.
144 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
145 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
146 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
147 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
148 0.11.
149 Przedmiot utrzymania w mocy
150 0.1Zasądzenie na rzecz każdej z wnioskodawczyń kwot po 6.011,41zł z tytułu odszkodowania (łącznie kwoty 12.022,82zł) i kwot po 16.000zł (łącznie kwoty 32.000zł) z tytułu zadośćuczynienia wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty i oddalenie wniosku o przyznanie zadośćuczynienia i odszkodowania ponad zasądzone kwoty.
151 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
152 Z uwagi na to, że Sąd odwoławczy ze wskazanych wyżej powodów nie podzielił zarzutów dotyczących dowolnej oceny dowodów ani zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a co za tym idzie błędnego ustalenia kwot należnego zadośćuczynienia i odszkodowania, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w punkcie 2 w zakresie oddalenia żądania wniosku ponad zasądzone kwoty.
153 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
154 Przedmiot i zakres zmiany
155 Zwięźle o powodach zmiany
156 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
157 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
158 1.1.
160 Zwięźle o powodach uchylenia
161 2.1.
162 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
164 Zwięźle o powodach uchylenia
165 3.1.
166 Konieczność umorzenia postępowania
168 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
169 4.1.
171 Zwięźle o powodach uchylenia
172 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
173 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
174 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
175 Przytoczyć okoliczności
176 6. Koszty Procesu
177 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
178 Przytoczyć okoliczności
179 II.
180 Zgodnie z art.554§4k.p.k. postępowanie jest wolne od kosztów sądowych. Zgodnie też z art.13 ustawy z 23.02.91r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu P. koszty postępowania w sprawach objętych ustawą ponowi Skarb Państwa. Stąd kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, mimo nieuwzględnienia apelacji pełnomocnika, obciążono Skarb Państwa.
181 7. PODPIS
182 A. W. M. K. I. P.