Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2021 r., II AKa 193/21

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2021 r., II AKa 193/21

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 II AKa 193/21

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Orzeczenie Sądu Okręgowego w Kielcach z 14 grudnia 2018 roku, sygnatura III K 161/17, Lustrowana G. W..

9 0.1.Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 0.1.Granice zaskarżenia

17 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☐ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.0.1.Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☐

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.1.Wnioski

47 ☒

48 Uchylenie

49 ☐

50 Zmiana

51 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 0.1.Ustalenie faktów

54 0.0.1.Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Lustrowana

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 G. W.

62 Fakt obniżenia lustrowanej emerytury ze względu na pracę w Służbie Bezpieczeństwa

63 Decyzje emerytalne i wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 marca 2014 r.

64 k. 229-269, tom IV,

65 2.1.1.2.

66 Rozbieżność w orzecznictwie sądów karnych w zakresie oceny Wydziału Łączności w kontekście art. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy lustracyjnej

67 Kserokopie orzeczeń Sądów Okręgowych i Apelacyjnych

68 k. 273 – 338 tom IV

69 2.1.1.3.

70 Fakt ujmowania jednostek Łączności w zestawieniu statystycznym jednostek MO Komendy Wojewódzkiej w O. za lata 1983-1988 jako pionu MO

71 Potwierdzony za zgodność z oryginałem dokument pt. „Zestawienie statystyczne jednostek Milicji Obywatelskiej z lat 1983-1988”.

72 k. 362-364, tom IV

73 2.1.1.4.

74 Fakt ujmowania Łączności w zestawieniach MO po 27 grudnia 1989 roku jako „ pozostałe jednostki MO”

75 Dokument MSW Departamentu Kadr z 27 grudnia 1989 roku

76 k. 365 - 368, tom IV

77 2.1.1.5.

78 Związek Wydziału Łączności z Policją

79 Rozkaz personalny nr 076 z 31 lipca 1990 roku

80 k. 375 - 382, tom III

81 0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

82 Lp.

83 Oskarżony

84 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

85 Dowód

86 Numer karty

87 2.1.2.1.

88 0.1.Ocena dowodów

89 0.0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

90 Lp. faktu z pkt 2.1.1

91 Dowód

92 Zwięźle o powodach uznania dowodu

93 2.1.1.1

94 Decyzje emerytalne oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie

95 Fakt obniżenia lustrowanej emerytury ze względu na pracę w Służbie Bezpieczeństwa wynika bezpośrednio z decyzji emerytalnej i przedłożonego wyroku

96 2.1.1.2

97 Kserokopie orzeczeń Sadów Okręgowych i Sądów Apelacyjnych

98 Wiarygodność tych dokumentów nie budziła jakichkolwiek wątpliwości

99 2.1.1.3

100 Dokument „Zestawienie statystyczne jednostek Milicji Obywatelskiej z lat 1983-1988”

101 Wiarygodność tego dokumentu nie budziła jakichkolwiek wątpliwości

102 2.1.1.4

103 Dokument MSW Departamentu Kadr z 27 grudnia 1989 roku

104 Wiarygodność tego dokumentu nie budziła jakichkolwiek wątpliwości

105 2.1.1.5

106 Rozkaz personalny nr 076 z 31 lipca 1990 roku

107 Wiarygodność tego dokumentu nie budziła jakichkolwiek wątpliwości

108 0.0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

109 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

110 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

111 Dowód

112 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

113 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

114 Lp.

115 Zarzut

116 3.1.

117 I. 1). Zarzut apelacji prokuratora - obrazy prawa materialnego, a konkretnie art. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy lustracyjnej przez błędną ich wykładnię, dokonaną z pominięciem w pełni prawidłowego toku rozumowania i kwalifikacji prawnej przedstawionej przez Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 14 października 2015 r., sygn. III UZP 8/15;

118 I. 2). Zarzut obrazy prawa materialnego to jest art. 3a ustęp 2 ustawy lustracyjnej poprzez błędne jego zastosowanie, co skutkowało niesłusznym uznaniem, że służba G. W. w Wydziale Łączności WUSW w K. nie była służbą w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu ustawy lustracyjnej;

119 II. Zarzut apelacji prokuratora – mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania, a konkretnie art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 par. 1 k.p.k. polegającej na nierzetelnej i wybiórczej analizie zebranego materiału dowodowego oraz ujawnionych na jego podstawie okoliczności, dokonanej przez wnioskowanie naruszające zasady prawidłowego rozumowania, prowadzące do wewnętrznych sprzeczności logicznych orzeczenia oraz wywodu Sądu, w szczególności w takich kwestiach, jak: obiektywna prawdziwość lub nieprawdziwość oświadczenia lustracyjnego, świadomość bądź nieświadomość lustrowanego co do oceny prawnej organu, w którym pełnił służbę, a nadto z pominięciem szeregu istotnych okoliczności i koniecznych wnioskowań dostępnych Sądowi w szczególności za pośrednictwem wskazanej powyżej uchwały Sądu Najwyższego, przy równoczesnym eksponowaniu okoliczności nie mających znaczenia w sprawie i nienadających się do formułowania opartych na nich przez Sąd wniosków, co w efekcie doprowadziło do niewłaściwej identyfikacji przesłanek orzekania i wydania wadliwego orzeczenia w niniejszej sprawie, a dodatkowo niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej orzeczenia.

120 x zasadny

121 częściowo zasadny

122 niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

124 Orzeczeniem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 40/19, Sąd Apelacyjny w Krakowie utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt III K 161/17, stwierdzające złożenie przez G. W. zgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego.

125 Wyrokiem z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt IV KK 474/20, Sąd Najwyższy uchylił, zaskarżone kasacją Prokuratora Generalnego na niekorzyść lustrowanej G. W., orzeczenie z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 40/19 i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania w postpowaniu odwoławczym, wskazując w części motywacyjnej, że słusznie autor zarzucił środka zaskarżenia, że wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie zapadł z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w zarzutach kasacji. W konsekwencji wyrok sądu odwoławczego — Sądu Apelacyjnego w Krakowie musiał zostać uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

126 Sąd Apelacyjny w Krakowie odniósł się wprawdzie w części motywacyjnej zaskarżonego kasacją orzeczeniu do podniesionych w apelacji przez prokuratora Oddziałowego Biura Lustracyjnego w Krakowie zarzutów, jednak „słusznie zaakcentowano w kasacji, ze uczynił to w sposób nieprawidłowy, a co więcej sąd ad quem niewłaściwie ocenił całokształt okoliczności, jakie w sprawie zostały ustalone. W konsekwencji, wraz z naruszeniem art. 433 § 2 k.p.k. doszło do obrazy regulacji prawa materialnego, zawartych w art. 2 ust. I pkt 5 I ust. 3 ustawy lustracyjnej, art. 129 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180 ze zm.) oraz przepisów Zarządzenia nr 043/90 z dnia 10 maja 1990 roku w sprawie zaprzestania działalności Służby Bezpieczeństwa”.

127 W powyższym kontekście należy pamiętać, że Sąd Najwyższy w wyroku z 12.11.2008 r. (IV KK 148/08, OSNKW 2009/2/16), wskazał, iż sąd drugiej instancji ponownie rozpoznając apelację, po uchyleniu poprzedniego orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, związany jest zapatrywaniami prawnymi i wskazaniami sądu kasacyjnego (zgodnie z art. 442 § 3 k.p.k.w zw. z art. 518 k.p.k.). Oznacza to jednak obowiązek rozpoznania apelacji wyłącznie w granicach przekazania (zgodnie z art. 442 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.) i ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w zwykłym środku odwoławczym, a nie do zarzutów sformułowanych dopiero w kasacji.

128 W konsekwencji, należało przyjąć, że zarzuty apelacji prokuratora obrazy prawa materialnego i prawa procesowego oraz wspierająca je argumentacja przedstawiona w jej części motywacyjnej były zasadne, co wskazał jednoznacznie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt IV KK 474/20.

129 Sąd Apelacyjny w obecnym składzie podziela to stanowisko, które znalazło potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 26 maja 2021 r. (I KZP 12/20, Legalis 2580135), wskazującej, że „Osoba, która pełniła w latach 1984-1990 służbę w Wydziale Łączności Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych i która na podstawie art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179) z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej stała się policjantem, jest osobą, która pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. z 2020 r. poz. 306)”.

130 Wniosek

131 Wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji.

132 X zasadny

133 częściowo zasadny

134 niezasadny

135 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

136 Uwzględnienie wniosku apelacji jest konsekwencją podzielenia przez Sąd Apelacyjny zarzutów, które zostały w niej podniesione, w zakresie wynikającym z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt IV KK 474/20.

137 W przyjętym modelu postępowania odwoławczego w wypadku wyroku uniewinniającego, umarzającego lub warunkowo umarzającego postępowanie, gdy zachodzą podstawy do skazania, orzeczenie sądu odwoławczego może być wyłącznie kasatoryjne (art. 454 § 1 k.p.k.). Natomiast gdy zaskarżony został wyrok skazujący, sąd odwoławczy orzeka reformatoryjnie (arg. z art. 437 § 2 zdanie drugie in fine k.p.k.) (uchwała składu 7 sędziów SN z 25.01.2018., I KZP 13/17, Legalis 1712213).

138 W realiach rozpoznawanej sprawy przeszkodą do wydania reformatoryjnego orzeczenia była kategoryczna regulacja art. 454 § 1 k.p.k. Podkreślić trzeba, że taka przyczyna uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania jest wypadkiem odrębnym od tego, który określony został w art. 437 § 2 in fine k.p.k. - konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.

139 Wydanie wyroku w oparciu o podstawę z art. 454 § 1 k.p.k. może nastąpić jedynie wówczas, gdy

140 Ocena realiów sprawy lustracyjnej G. W. dokonana przez sąd odwoławczy w kontekście motywów wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt IV KK 474/20, doprowadziła do wniosku, że zachodzi potrzeba rozważenia wydania wyroku stwierdzającego złożenie przez G. W. niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, a do takiego rozstrzygania ze względu na zakaz określony w tym przepisie, sąd drugiej instancji nie jest uprawniony (por. wyrok SN z 14.03.2018., IV KS 4/18, Legalis 1765461).

141 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

142 4.1.

143 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

144 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

145 0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

146 5.1.1.

147 Przedmiot utrzymania w mocy

148 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

149 0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

150 5.2.1.

151 Przedmiot i zakres zmiany

152 Zwięźle o powodach zmiany

153 0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

154 0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

155 5.3.1.1.1.

156 Zaskarżone orzeczenie uchylono w całości.

157 X art. 438 pkt 1 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia

159 Ustawodawca w art. 8 § 1 k.p.k. wprowadza zasadę samodzielności jurysdykcyjnej, nakładając na sąd karny obowiązek samodzielnego rozstrzygania zagadnień faktycznych i prawnych oraz zakazując jednocześnie podporządkowania się rozstrzygnięciom innego sądu lub organu.

160 Przepis art. 442 § 3 k.p.k. ustanawia wyjątek od tej zasady, nakazując sądowi a quo uwzględnić w toku ponownego rozpoznania sprawy zapatrywania prawne sądu ad quem i jego wskazania co do dalszego postępowania. Taki wyjątkowy charakter tego przepisu sprawia, że podlega on ścisłej wykładni.

161 Sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania (na podstawie art. 442 § 3 k.p.k.), jest co do zasady związany zapatrywaniami prawnymi oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez sąd wyższego rzędu, niezależnie od faktu, czy zapatrywania te i wskazania podziela, czy też nie. Sąd ten zachowuje natomiast całkowitą autonomię w zakresie oceny dowodów, które weryfikuje w oparciu o własne przekonanie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 (wyrok SN z 9.10.2014 r., V KK 144/14, Legalis).

162 W powyższym kontekście należy pamiętać, że Sąd Najwyższy w wyroku z 12.11.2008 r. (IV KK 148/08, OSNKW 2009/2/16), wskazał, iż sąd drugiej instancji ponownie rozpoznając apelację, po uchyleniu poprzedniego orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, związany jest zapatrywaniami prawnymi i wskazaniami sądu kasacyjnego (zgodnie z art. 442 § 3 k.p.k.w zw. z art. 518 k.p.k.). Oznacza to jednak obowiązek rozpoznania apelacji wyłącznie w granicach przekazania (zgodnie z art. 442 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.) i ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w zwykłym środku odwoławczym, a nie do zarzutów sformułowanych dopiero w kasacji.

163 Tak więc zapatrywania prawne przedstawione przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt IV KK 474/20, implikowały rozstrzygniecie następcze Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

164 5.3.1.2.1.

165 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia

167 5.3.1.3.1.

168 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

169 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

170 5.3.1.4.1.

171 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia

173 0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

174 Oczywiście przy ponownym rozpoznaniu sprawy trzeba mieć na względzie uchwałę SN z 26 maja 2021 r. (I KZP 12/20, Legalis 2580135), w której wskazano, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się już pogląd, zgodnie z którym odpowiedzialność lustracyjna jest formą odpowiedzialności represyjnej i stąd oparta jest także na zasadzie winy. W postanowieniu składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2006 r. (I KZP 20/06) stwierdzono, iż „usprawiedliwiony błąd wyłącza winę sprawcy zachowania, z którym ustawodawca wiąże określone skutki o charakterze represyjnym. Ponieważ odpowiedzialność represyjna o charakterze obiektywnym, to jest oparta wyłącznie na fakcie, że dany podmiot złożył bądź nie złożył oświadczenia o określonej treści, wykracza poza standardy prawa represyjnego w demokratycznym państwie prawa, przyjąć należy, że art. 30 KK znajduje per analogiam zastosowanie także w postępowaniu lustracyjnym. Skutkiem procesowym ustalenia, że osoba działająca w usprawiedliwionym błędzie złożyła subiektywnie prawdziwe, ale obiektywnie nieprawdziwe oświadczenie lustracyjne, powinna być odmowa wszczęcia albo umorzenie już wszczętego postępowania lustracyjnego”.

175 W realiach sprawy G. W. może to prowadzić do przyjęcia, że zachodzi usprawiedliwiony błąd wykluczający odpowiedzialność za złożenie nieprawdziwego oświadczenia lustracyjnego. Wspomniany w uchwale Sądu Najwyższego z 26 maja 2021 r., I KZP 12/20 aspekt błędu osoby lustrowanej co do charakteru pełnionej służby przy składaniu oświadczenia lustracyjnego winien być szczegółowo rozważony i umotywowany, w tym także w kontekście znajomości przez lustrowaną G. W. treści uchwały Sądu Najwyższego podjętej w sprawie III UZP 8/15., gdyż świadomość tej uchwały ma doniosłe znaczenie w kontekście także wiadomości stanu prawnego osoby lustrowanej i treści złożonego przez nią oświadczenia lustracyjnego. Należy także podkreślić, że kwestia błędu związanego ze złożeniem określonej treści oświadczenia lustracyjnego winna być rozważana w relacji do chwili składania tego oświadczenia, gdyż to ono jest przedmiotem postpowania lustracyjnego.

176 Niezbędne jest więc dokonanie analizy zgromadzonych dowodów zarówno dotyczących okoliczności pracy osoby lustrowanej, ale również tych, które odnoszą się do zdarzeń, które wystąpiły a do momentu złożenia oświadczenia lustracyjnego, mogących wskazywać na określony stan świadomości osoby lustrowanej w czasie składania oświadczenia lustracyjnego. Skutkiem ewentualnego ustalenia, ze lustrowana działała pod wpływem błędu może być jednak tylko uznanie, ze złożone oświadczenie lustracyjne w wymiarze obiektywnym jest nieprawdziwe, jednak w płaszczyźnie procesowej skutkuje to wyłącznie umorzeniem postpowania lustracyjnego, nie zaś stwierdzeniem prawdziwości oświadczenia lustracyjnego (wyrok SN z 31.01.2007., II KK 144/06).

177 0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

178 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

179 Przytoczyć okoliczności

180 1.Koszty Procesu

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 Punkty II oraz III orzeczenia

184 W związku z uchyleniem zaskarżonego orzeczenia do ponownego rozpoznania nie rozstrzygano o kosztach procesu.

185 1.PODPIS

186 SSO del Robert Pelewicz SSA Katarzyna Wysokińska-Walenciak SSA Lucyna Juszczyk

187 0.1.Granice zaskarżenia

188 Kolejny numer załącznika

189 1

190 Podmiot wnoszący apelację

191 Prokurator

192 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

193 Całość orzeczenia Sądu I instancji

194 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

195 ☐ na korzyść

196 ☒ na niekorzyść

197 ☒ w całości

198 ☐ w części

199 ☐

200 co do winy

201 ☐

202 co do kary

203 ☐

204 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

205 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

206 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

207 ☒

208 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

209 ☐

210 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

211 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

212 ☒

213 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

214 ☐

215 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

216 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

217 ☐

218 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

219 ☐

220 art. 439 k.p.k.

221 ☐

222 brak zarzutów

223 0.1.1.4. Wnioski

224 ☒

225 Uchylenie

226 ☐

227 zmiana