Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 lipca 2024 r., II AKa 94/24

wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 lipca 2024 r., II AKa 94/24

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 94/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 9 lipca 2024 r.

3 Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

4 Przewodniczący

5 Janusz Sulima (spr.)

6 Sędziowie

7 Brandeta Hryniewicka

8 Sławomir Wołosik

9 Protokolant

10 Elżbieta Niewińska

11 przy udziale prokuratora Bartłomieja Żakowskiego

12 po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r.

13 sprawy A. S.

14 oskarżonego z art. 284§2 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k.

15 z powodu apelacji prokuratora

16 od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku

17 z dnia 1 marca 2024 r., sygn. akt III K 126/23

18 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że podstawę wymiaru kary uzupełnia o art. 57b k.k. i podwyższa wymierzoną wobec oskarżonego A. S. karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy oraz uchyla rozstrzygnięcie z punktu II o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności;

19 II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie;

20 III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych tytułem jednej opłaty za obie instancje i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

21 Formularz UK 2

22 Sygnatura akt

23 II AKa 94/24

24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

25 1

26 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

27 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

28 Wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 1 marca 2024 roku, sygn. akt III K 126/23

29 1.2. Podmiot wnoszący apelację

30 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ oskarżyciel posiłkowy

32 ☐ oskarżyciel prywatny

33 ☐ obrońca

34 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ inny

36 1.3. Granice zaskarżenia

37 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

38 ☐ na korzyść

39 ☒ na niekorzyść

40 ☐ w całości

41 ☒ w części

42 ☐

43 co do winy

44 ☒

45 co do kary

46 ☐

47 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

48 1.3.2. Podniesione zarzuty

49 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

50 ☒

51 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

52 ☐

53 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

54 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

55 ☐

56 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

57 ☐

58 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

59 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

60 ☒

61 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

62 ☐

63 art. 439 k.p.k.

64 ☐

65 brak zarzutów

66 1.4. Wnioski

67 ☐

68 uchylenie

69 ☒

70 zmiana

71 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

72 2.1. Ustalenie faktów

73 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

74 Lp.

75 Oskarżony

76 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

77 Dowód

78 Numer karty

79 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 2.2. Ocena dowodów

86 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

87 Lp. faktu z pkt 2.1.1

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach uznania dowodu

90 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

91 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

92 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

93 Dowód

94 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

95 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

96 Lp.

97 Zarzut

98 1.

99 2.

100 obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 57b k.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, tj. dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 112 §1 k.k. w sytuacji, gdy zostało ono popełnione w warunkach czynu ciągłego, a więc orzeczona wobec oskarżonego kara winna oscylować powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, tj. powyżej roku, co jednocześnie wyklucza zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary określonej w art. 69 §1 k.k.,

101 rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec A. S. poprzez wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej na okres próby wynoszący 3 lata, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, takie jak wysoki stopień zawinienia oskarżonego, jego motywacja, wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, którym sprawca godził w podstawowe wartości jak własności i mienie, a także rozmiar wyrządzonej szkody przemawiają za orzeczeniem wobec oskarżonego kary surowszej, które powinna przyczynić się do osiągnięcia wobec A. S. celów wychowawczych i zapobiegawczych, a nadto kształtowałaby prawidłową świadomość prawną społeczeństwa.

102 ☒ zasadny

103 ☒ częściowo zasadny

104 ☐ niezasadny

105 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

106 Rację ma prokurator, że zaskarżony wyrok zapadł z obrazą prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji ewidentnie bowiem naruszył dyspozycję art. 57b k.k. wymierzając za przypisany oskarżonemu czyn karę jednego roku pozbawienia wolności. A. S. został skazany za przestępstwo ciągłe popełnione w okresie od dnia 24 września 2022 roku do dnia 11 listopada 2022 roku, czyli już po wejściu w życie ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1086), która dodała do Kodeksu karnego przepis art. 57 b k.k. Zgodnie zaś z tym przepisem skazując za przestępstwo z zastosowaniem art. 12 §1 k.k. sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Przepis ten co prawda uległ modyfikacji, która weszła w życie 1 października 2023 roku, ale zasada przy orzekaniu kary pozbawienia wolności pozostała taka sama. Sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Najniższą zaś karą za przestępstwo ciągłe polegające na przywłaszczeniu mienia o znacznej wartości jest kara jednego roku i jednego miesiąca.

107 Faktem jest, że wymierzając oskarżonemu karę możliwe jest zastosowanie art. 37b k.k. Należy jednakże pamiętać, że przepis ten wprowadza jedynie instytucję tzw. sądowego (sędziowskiego) wymiaru kary i nie należy do kategorii przepisów współkształtujących ustawowe zagrożenia za występki, których dotyczy. Tym samym nie można twierdzić, że przepis art. 57b k.k. nie odnosi się do ustawowych zagrożeń za występki przewidzianych w części szczególnej Kodeksu karnego.

108 Podkreślić jednocześnie należy, że brak było podstaw do zastosowania wobec oskarżonego dyspozycji art. 37b k.k. Wymierzeniu kary na tej podstawie sprzeciwia się stopień szkodliwości społecznej popełnionego przez oskarżonego czynu oraz stopień zawinienia oskarżonego. A. S. dokonał przywłaszczenia samochodu o wartości 213.400 złotych. Pomimo że umowa leasingu została wypowiedziana, oskarżony ani nie zwrócił pojazdu, ani tez nie uregulował zaległości. Będący przedmiotem umowy leasingu samochód został znaleziony na terenie Francji. Pomimo że doskonale wiedział, że nie jest ich właścicielem, sprzedał telefon marki A. (...) (...) 64 GB i urządzenie A. (...) 13 z T. (...). W swoim przestępczym działaniu oskarżony kierował się wyłącznie chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej. Wymierzenie więc jemu kary, o której mowa w art. 37b k.k., byłoby zdecydowanie zbyt łagodną reakcją na jego karygodne zachowanie. Kara sekwencyjna nie spełniłaby wobec oskarżonego funkcji prewencyjnej. Wymierzenie takiej kary byłoby trudne do pogodzenia ze społecznym poczuciem sprawiedliwości.

109 Z drugiej strony należało wziąć pod uwagę, że A. S. dotychczas nie był karany sądownie. Jest osobą stosunkowo młodą. Wyraził skruchę w związku ze swoim nagannym postępowaniem. Żałował, że popełnił przestępstwo. Te okoliczności wskazują, że aby osiągnąć wobec niego cele resocjalizacyjne nie jest konieczne orzekanie wobec niego kary dwóch lat pozbawienia wolności, o jaką wnosił w apelacji prokurator. Pożądane cele kary zostaną spełnione, jeżeli zostanie wymierzona mu kara w wysokości niewiele odbiegającej od minimum ustawowego. Kara jednego roku i dwóch miesięcy zadośćuczyni też celom kary w zakresie oddziaływania ogólnospołecznego.

110 Wniosek

111 o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego A. S. bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat, uchylenie punktu II zapadłego wyroku i utrzymanie w mocy w pozostałym zakresie.

112 ☐ zasadny

113 ☒ częściowo zasadny

114 ☐ niezasadny

115 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

116 Zasadność zarzutu obrazy art. 57b k.k. pociągała za sobą uwzględnienie wniosku prokuratora o podwyższenie kary i uchylenie rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu kary. Właściwości i warunki osobiste oskarżonego nie przemawiały jednakże za dwukrotnym podwyższeniem wymierzonej wobec niego kary.

117 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

118 1.

119 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

120 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

121 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

122 1.

123 Przedmiot utrzymania w mocy

124 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

125 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

126 1.

127 Przedmiot i zakres zmiany

128 Uzupełniono podstawę wymiaru kary o art. 57b k.k. oraz podwyższono o dwa miesiące rozmiar wymierzonej wobec oskarżonego kary i uchylono rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności.

129 Zwięźle o powodach zmiany

130 Przyczyny zmiany wyroku zostały objaśnione w części odnoszącej się do zarzutów apelacyjnych.

131 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

132 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

133 1.1.

134 ☐ art. 439 k.p.k.

135 Zwięźle o powodach uchylenia

136 2.1.

137 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

138 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

139 Zwięźle o powodach uchylenia

140 3.1.

141 Konieczność umorzenia postępowania

142 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

143 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

144 4.1.

145 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

146 Zwięźle o powodach uchylenia

147 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

148 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

149 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

150 Przytoczyć okoliczności

151 6. Koszty Procesu

152 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

153 Przytoczyć okoliczności

III

154 O jednej opłacie za obie instancje orzeczono na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w spawach karnych (t. j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.). Rozstrzygnięcie zaś o pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze opiera się na przepisie 635 k.p.k. i art. 627 k.p.k.

155 7. PODPIS