Wyrok z dnia 1 marca 2001 r., IV SA 20/00

wyrok z dnia 1 marca 2001 r., IV SA 20/00

Tekst

TEZY

1 Jakkolwiek decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, to jednak tylko w takim zakresie jaki wynika z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojciecha G. na decyzję Wojewody M. z dnia 15 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego - oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Wojewoda M. decyzją z dnia 15 grudnia 1999 r. (...), po rozpatrzeniu odwołań: Krystyny i Adama Ch., Wojciecha G. oraz Jadwigi R., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.

4 - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. W. z dnia 30 sierpnia 1999 r. (...) zatwierdzając projekt budowlany i pozwalająca na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ul. G. nr ewid. 163/4 i 164/2 z obrębu 607-01 w W.

5 Decyzję organu odwoławczego Wojciech G. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił Wojewodzie M., że bezpodstawnie uznał, iż dopuszczalne jest wydanie pozwolenia na budowę budynku o 5 kondygnacjach w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza możliwość realizacji budynku o 3-4 kondygnacjach. nadto ta ostatnia decyzja przewiduje budowę garaży podziemnych, a decyzja o pozwoleniu na budowę dopuszcza budowę garaży naziemnych. Zarzucił, że decyzja organu I instancji narusza wymóg prawidłowego uzasadnienia określony w art. 107 par. 3 Kpa, co uniemożliwiło mu pełne dokonanie jej oceny w odwołaniu. Nie otrzymał postanowień uzgadniających, co pozbawiło go możliwości złożenia zażaleń. Mimo wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej organ odwoławczy nie przeprowadził jej, co narusza art. 89 Kpa. Pozwolenie na budowę narusza uzasadnione interesy osób trzecich z art. 5 Prawa budowlanego z 1994 r., a całe postępowanie w tej sprawie prowadzone było z naruszeniem art. 61 par. 4, art. 7, art. 9 i art. 10 Kpa.

6 W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Skarga Wojciecha G. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ skarżący nie wykazał, żeby przedmiotowa decyzja w jakikolwiek sposób naruszała jego własny interes prawny.

9 Podniesione przez niego zarzuty wskazują, że przypisuje on sobie uprawnienia do występowania w interesie publicznym. W takim przypadku nawet gdyby zaskarżona decyzja zawierała jakieś mało istotne uchybienia, to i tak brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd nie będąc związany wymogami skargi z urzędu dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji. Bada również czy nie zawiera wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa.

10 Odnosząc się do zarzutu sprzeczności pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzić należy, że decyzja ta nie może rozstrzygać kwestii techniczno-budowlanych właściwych wyłącznie postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Nie można również rozstrzygać jakiej wysokości może być projektowany budynek jeżeli nie wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jakkolwiek decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, to jednak tylko w takim zakresie jaki wynika z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./.

11 Podzielić więc należy stanowisko organu odwoławczego, że decyzja (...) z dnia 6 kwietnia 1998 r., jedynie w sposób ogólny określa charakterystykę zamierzenia inwestycyjnego przez co nie uniemożliwia przyjęcia w projekcie budowlanym innych rozwiązań technicznych zgodnych z przepisami budowlanymi. Decyzja ta stanowi jedynie promesę umożliwiającą ubieganie o pozwolenie na budowę. Wojewoda M. szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu, które w zasadzie są zbliżone do zarzutów skargi. Nie można temu organowi przypisać naruszenia art. 89 Kpa ponieważ rozwiązanie techniczne przyjęte w projekcie budynku zgodnie z przepisami budowlanymi nie wymagają uzgodnienia w toku rozprawy administracyjnej z właścicielami nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 5 Prawa budowlanego z 1994 r. i na jego uzasadnienie skarżący nie powołał żadnych argumentów.

12 Z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.